ویرگول
ورودثبت نام
عبدالمبین ؛  ( تشنه حق وجود )
عبدالمبین ؛ ( تشنه حق وجود )بنده‌ای در راه. می‌نویسم — نه برای ادعا، که برای یادآوری. یادداشت‌های یک تشنه.
عبدالمبین ؛  ( تشنه حق وجود )
عبدالمبین ؛ ( تشنه حق وجود )
خواندن ۴ دقیقه·۳ ماه پیش

بیداری از «خوابِ غفلت» تا «طلوعِ حضور»

بسمه تعالی

بنام یگانه مهربان بخشنده جان

---

بیداری

از «خوابِ غفلت» تا «طلوعِ حضور»

---

چکیده

این تمثیل، روایتِ مسافری است که در خانه‌ای تاریک در خوابی عمیق فرو رفته و خود را پادشاهی بزرگ با قصرهایی بلند و باغهایی سرسبز می‌پندارد. سال‌ها در آن خواب زیست، تا اینکه پرتوی نور از روزنه‌ای می‌تابد و او را بیدار می‌کند. در آن بیداری، درمی‌یابد که تمامِ آن شکوه، «خیال» بوده است و «حقیقت»، در «حضور» است؛ نه در بیرون، که در درونِ خودِ او. این نوشتار، با زبانی تمثیلی و هم‌سفری، سالک را از «خوابِ غفلت» به «بیداریِ حضور» دعوت می‌نماید.

---

روزی، مسافری در خانه‌ای تاریک، در خوابی عمیق فرو رفته بود. خوابی که در آن، خود را پادشاهی بزرگ می‌دید با قصرهایی بلند و باغهایی سرسبز. سال‌ها در آن خواب زیست و هرگز به خود نیامد.

تا اینکه یک شب، از روزنه‌ای باریک، پرتوی نور به درونِ خانه تابید. نوری نه چندان قوی، اما چنان پرفروغ که سکوتِ خواب را شکست. مسافر، به زحمت چشمانش را گشود و آن نور را دید. با خود گفت: «این چیست؟ من هرگز چنین نوری ندیده بودم.»

نور، هر شب، اندکی روشن‌تر می‌شد و مسافر، هر شب، بیدارتر. تا اینکه یک شب، نور چنان در خانه تابید که همه جا روشن شد و مسافر، ناگهان، خود را در آن خانه‌ی تاریک دید؛ نه پادشاهی، نه قصرهایی، نه باغهایی. فقط خودش بود و خانه‌ی کوچک و تاریکی که سال‌ها در آن خفته بود.

با شگفتی فریاد زد: «پس تمام این سال‌ها، خواب بودم؟ تمام این پادشاهی و شکوه، خیالی بیش نبود؟»

و از درونِ نور، ندایی شنید: «آری، همه خواب بود. اما اکنون که بیدار شده‌ای، حقیقت را می‌بینی. حقیقت، نه در قصرهای خیال، که در «حضور» است. و حضور، نه در بیرون، که در درونِ خودِ توست.»

مسافر، با شنیدن این ندا، به درونِ خود نگاه کرد و در آنجا، «شاهد» را یافت؛ همان که همیشه بیدار بود، حتی در میانِ خواب. و در آن شهود، دریافت که:

خواب، «غفلت» است؛

و بیداری، «حضور».

خواب، «دیدنِ خیال» است؛

و بیداری، «دیدنِ خودِ دیدن».

و بیداریِ حقیقی،

نه در «گشودنِ چشم»،

که در «بیدار شدنِ شاهد» است؛

در دیدنِ اینکه:

«همه‌ی آنچه می‌بینی،

«سایه» است؛

و تنها «نور» است که حقیقت دارد.»

---

🌿 تمرین عملی (۳ گام برایِ بیداری از غفلت و رسیدن به حضور)

برایِ آنکه این تمثیل، از یک «روایت» به «تمرینِ زیستن» تبدیل شود، این گام‌ها را در زندگی جاری کن:

🌑 گامِ اول (تخلیه): تشخیصِ «خوابِ غفلت»

امروز، لحظاتی را که در آن غافل بوده‌ای و در «خیال» فرو رفته‌ای، شناسایی کن. چه چیزهایی تو را از «حالِ حضور» دور می‌کند؟ چه افکاری، تو را در «خوابِ خیال» نگه می‌دارند؟ این تشخیص، «تمرینِ تخلیه از خودبنیادی» است.

تشخیصِ خوابِ غفلت، «تمرینِ تخلیه از خودبنیادی» است.

🌟 گامِ دوم (تحلیه): گشودنِ روزنه‌ی نور

در سکوت، به «نورِ درون» توجه کن. از خود بپرس: «آیا در من، «نوری» هست که هرگز خاموش نشده است؟ آیا «شاهد»ی هست که همیشه بیدار بوده، حتی در میانِ خواب؟» این تمرین، «تحلیه» (آماده‌سازیِ دل برای شهود) است.

گشودنِ روزنه‌ی نور، «تمرینِ تحلیه» (آماده‌سازیِ ظرف برای شهود) است.

🌊 گامِ سوم (تجلیه): وفا بر «حضورِ بیدار»

امروز، در یک کارِ روزمره، «حاضر» باش. مانندِ مسافری که پس از بیداری، به جایِ خیال، به «حال» توجه می‌کند. این وفا بر حضور، «تمرینِ تجلیه» (جاری‌سازیِ بیداری در زندگی) است.

وفا بر حضورِ بیدار، «تمرینِ تجلیه» (جاری‌سازیِ بیداری در زندگی) است.

---

💎 حکمتِ نهایی

ای هم‌سفرِ نادیده،

اگر در خوابِ غفلت فرو رفته‌ای،

بدان که این خواب، پایان دارد.

نور، از روزنه‌ای خواهد تابید؛

اما آیا چشمانت را خواهی گشود؟

بیداری، نه در «انتظار»،

که در «دیدن» است.

همین حالا،

چشمانِ دل را بگشا

و «شاهد» را بیدار کن.

که «شاهد»، هرگز نخوابیده است؛

تو بودی که از او غافل بودی.

پس از «خوابِ خیال» بیرون بیا،

و به «بیداریِ حضور» درآی.

که:

«خواب، «خانه‌یِ غفلت» است؛

و بیداری، «طلوعِ نور»؛

و هرکه به نور بیدار شود،

هرگز به خوابِ غفلت،

باز نخواهد گشت.»

---

📚 مطالب مرتبط

· مقاله: «آگاهی آگاهانه؛ از خوابِ غفلت تا بیداریِ حضور»

· مقاله: «خود کاذب و خواب غفلت؛ از خانه‌ی خیال تا بیداریِ حقیقت»

· مقاله: «شاهد؛ چشمِ دل در هیاهویِ نفس»

· مقاله: «از خودبینی تا بی‌نامی؛ سیرِ سلوک در هفت مرحله»

---

🔹 بیانیه شفافیت

همهٔ مطالب این صفحه، برداشت‌های شخصی نویسنده از قرآن، عرفان اسلامی و تاریخِ فلسفه است که با تأمل و تحقیق، تدوین شده‌اند. هیچ وابستگی گروهی یا تشکیلاتی ندارم. این نوشته‌ها، یک نقشهٔ راه شخصی برای خودشناسی است، نه یک سازمان، فرقه یا ایدئولوژی بسته. این نوشتار در چارچوب قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران و با اعتقاد به اسلام به عنوان کامل‌ترین و خاتم ادیان تدوین شده است.

---

نویسنده: مهدی امیراحمدی (عبدالمبین)

در مسیرِ روشنِ بندگی

مقاله
۰
۰
عبدالمبین ؛  ( تشنه حق وجود )
عبدالمبین ؛ ( تشنه حق وجود )
بنده‌ای در راه. می‌نویسم — نه برای ادعا، که برای یادآوری. یادداشت‌های یک تشنه.
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید