بسمه تعالی
بنام صاحب جان یگانه خالق مهربان
---
انسان کامل در ۱۲ بُعد امرژی
تأملی بر مراتبِ تحققِ نور در آیینهٔ خودشناسی نوری
---
یادداشت نویسنده:
نویسنده: مهدی امیراحمدی (عبدالمبین). من یک انسانِ عادی هستم که در مسیرِ خودشناسیِ نوری، با تکیه بر تجربهٔ زیسته، مطالعهٔ آزاد و تأملِ پیوسته، به این چهارچوب مفهومی دست یافتهام. این نوشتهها، حاصلِ پژوهش و تحقیقِ شخصیِ من است و به عنوانِ «یادداشتهای یک تشنه» در مسیرِ فهمِ حقیقت، تدوین شدهاند. بنده ادعایِ مرجعیت یا انحصارِ حقیقت ندارم، اما به ارزشِ این چهارچوب، به عنوانِ «نقشهٔ راهِ شخصیِ قابلِ اعتماد» ایمان دارم و آن را با دیگران به اشتراک میگذارم. هدف، بهاشتراکگذاریِ یک چهارچوبِ مفهومی برایِ خودشناسی و تفکر است، نه ارائهٔ نظریهای اثباتشده یا دستورالعملی نهایی.
---
بیانیه شفافیت:
همهٔ مطالب این صفحه، برداشتهای شخصی نویسنده از قرآن و عرفان اسلامی است که با تأمل و تحقیق، تدوین شدهاند. هیچ وابستگی گروهی یا تشکیلاتی ندارم. این نوشتهها، یک نقشهٔ راه شخصی برای خودشناسی است، نه یک سازمان، فرقه یا ایدئولوژی بسته. این نوشتار در چارچوب قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران و با اعتقاد به اسلام به عنوان کاملترین و خاتم ادیان تدوین شده است. من به این چهارچوب، بهعنوانِ «نقشهای راهگشا» ایمان دارم و آن را با دیگران به اشتراک میگذارم، اما هرگز آن را «تنها راه» یا «حقیقتِ مطلق» نمیدانم.
---
راهنمای مخاطب:
«انسان کامل»، در عرفانِ اسلامی، نه یک «انسانِ بینقص» که «انسانی که تمامِ اسماء و صفاتِ الهی را در خود، به فعلیت رسانده است». در خودشناسیِ نوری، «انسان کامل» کسی است که «امرژی» (انرژیِ معنادارِ وجودی) در تمامِ ابعادِ وجودش، بدونِ «آنتروپی» و «گرفتگی»، جاری است. این مقاله، به کالبدشکافیِ ۱۲ بُعدِ امرژی در انسان کامل میپردازد و با تکیه بر عرفانِ اسلامی (ابنعربی، ملاصدرا، سهروردی) و نظریهٔ سیستمها، نشان میدهد که چگونه سالک میتواند از «خودِ تنگ» به «خودِ گسترده» صعود کند و «مجرایِ بیگرفتگیِ امرژی» شود. اگر با مفاهیمِ «شاهد»، «الگوریتم Ψ» و «نظامِ احسن» آشنا نیستید، پیشنهاد میکنم ابتدا مقالهٔ «خودشناسی نوری چیست؟» را مطالعه کنید.
---
چکیده:
«انسان کامل»، در عرفانِ اسلامی، نه یک «انسانِ بینقص» که «انسانی که تمامِ اسماء و صفاتِ الهی را در خود، به فعلیت رسانده است» (ابنعربی، فصوص الحکم). در خودشناسیِ نوری، «انسان کامل» کسی است که «امرژی» (انرژیِ معنادارِ وجودی) در تمامِ ابعادِ وجودش، بدونِ «آنتروپی» و «گرفتگی»، جاری است. «امرژی»، جوهرهٔ وجود است که هم «نیرو» دارد و هم «معنا». هر انسانی، در مسیرِ تحول، از «خودِ تنگ» (که امرژی در آن، گرفتار است) به «خودِ گسترده» (که امرژی در آن، جاری است) صعود میکند. «انسان کامل»، نقطهٔ اوجِ این صعود است؛ جایی که امرژی در ۱۲ بُعدِ وجودی، بهصورتِ همزمان و هماهنگ، جریان مییابد. این مقاله، با کالبدشکافیِ این ۱۲ بُعد و با تکیه بر عرفانِ اسلامی (ابنعربی، ملاصدرا، سهروردی، مولانا) و نظریهٔ سیستمها (نظم و آنتروپی)، نشان میدهد که چگونه سالک میتواند از «خودِ تنگ» به «خودِ گسترده» صعود کند و «مجرایِ بیگرفتگیِ امرژی» شود. در پایان، تمرینِ عملیِ «صعود از خودِ تنگ به خودِ گسترده» در چهار گام، ارائه میشود.
---
پیشگفتار
«انسان کامل»، در عرفانِ اسلامی، نه یک «انسانِ بینقص» که «انسانی که تمامِ اسماء و صفاتِ الهی را در خود، به فعلیت رسانده است» (ابنعربی، فصوص الحکم). در خودشناسیِ نوری، «انسان کامل» کسی است که «امرژی» (انرژیِ معنادارِ وجودی) در تمامِ ابعادِ وجودش، بدونِ «آنتروپی» و «گرفتگی»، جاری است.
«امرژی»، جوهرهٔ وجود است که هم «نیرو» دارد و هم «معنا». هر انسانی، در مسیرِ تحول، از «خودِ تنگ» (که امرژی در آن، گرفتار است) به «خودِ گسترده» (که امرژی در آن، جاری است) صعود میکند. «انسان کامل»، نقطهٔ اوجِ این صعود است؛ جایی که امرژی در ۱۲ بُعدِ وجودی، بهصورتِ همزمان و هماهنگ، جریان مییابد.
---
بخش اول: چیستیِ امرژی و نسبتِ آن با انسان کامل
۱. امرژی چیست؟
«امرژی» (Emergy)، در خودشناسیِ نوری، «انرژیِ معنادارِ وجودی» است. امرژی، نه صرفاً «انرژیِ فیزیکی» (که در فیزیک، با «ژول» سنجیده میشود)، و نه صرفاً «انرژیِ روانی» (که در روانشناسی، با «لیبیدو» شناخته میشود). امرژی، «جوهرهٔ یکپارچهٔ وجود» است که هم «نیرویِ حرکت» است و هم «جهتِ حرکت».
در نظریهٔ سیستمهایِ پویا، مفهوم «انرژیِ معنادار» را میتوان با «نظمِ نوظهور» (Emergent Order) و «کاهشِ آنتروپی» در سیستمهایِ خودسازماندهنده مرتبط دانست (Prigogine & Stengers, 1984). در خودشناسیِ نوری، امرژی، «واحدِ سازندهٔ هستی» است که در «شبکهٔ نور» جریان دارد و با «شاهد» هدایت میشود.
امرژی، «واحدِ سازندهٔ هستی» است. هرچه در جهان هست، از «امرژی» ساخته شده است. اما «انسان»، تنها موجودی است که میتواند «امرژی» را «آگاهانه» هدایت کند و به «نور» تبدیل نماید.
۲. انسان کامل، «مجرایِ بیگرفتگیِ امرژی»
«انسان کامل»، کسی است که امرژی در تمامِ ۱۲ بُعدِ وجودش، بدونِ «گرفتگی» و «انحراف»، جریان دارد. در «خودِ تنگ»، امرژی، گرفتارِ «تبصرهها»، «ترسها» و «تعلقات» میشود و به «آنتروپیِ وجود» (بینظمی) تبدیل میگردد. اما در «خودِ گسترده»، امرژی، آزادانه جریان مییابد و به «نورِ حیات» بدل میشود.
در فلسفهٔ ملاصدرا (ملاصدرا، ۱۳۸۳)، حرکتِ جوهریِ نفس، سیرِ صعودیِ وجود از «شدتِ ناقص» به «شدتِ کامل» است. انسان کامل، نقطهٔ اوجِ این حرکت است؛ جایی که نفس، به «فعلیتِ محض» و «اتصال به نورِ مطلق» دست یافته است.
انسان کامل، «مجرایِ بیگرفتگیِ امرژی» است. در او، هیچ «تبصرهای» نیست، هیچ «حجابی» نیست، و هیچ «گرفتگیای» نیست.
---
بخش دوم: ۱۲ بُعدِ امرژی در انسان کامل
۱. بُعدِ هستیشناختی (بود و نبود)
در این بُعد، امرژی، «بود» را بر «نبود» ترجیح میدهد. انسان کامل، در «بود» (حضورِ ناب) ساکن است و از «نبود» (غیبت، غفلت) عبور کرده است. امرژی در او، «نور» است، نه «سایه».
«امرژی در بُعدِ هستیشناختی: «هستم، چون او هست.»»
---
۲. بُعدِ معرفتشناختی (فهم، درک، احترام)
در این بُعد، امرژی، در «سه پلهٔ معرفت» جریان دارد:
· فهم: امرژی، «ظاهر» را میبیند.
· درک: امرژی، «باطن» را میچشد.
· احترام: امرژی، «نور» را در همه چیز، شهود میکند.
انسان کامل، در هر سه پله، «حاضر» است و امرژی در او، از «فهم» به «درک» و از «درک» به «احترام» صعود میکند. در فلسفهٔ گادامر (Gadamer, 1960)، فهم بهعنوانِ «آمیختنِ افقها» تعریف میشود که با «درکِ وجودی» و «احترام به دیگری» همراه است. این سه، در خودشناسیِ نوری، مراتبِ صعودیِ معرفتِ نوری هستند.
«امرژی در بُعدِ معرفتشناختی: «میفهمم، درک میکنم، و احترام میگذارم.»»
---
۳. بُعدِ قصدی (نیت)
در این بُعد، امرژی، «نیت» را تغذیه و جهتدهی میکند. انسان کامل، «نیتِ نوری» دارد؛ نیتی که از «شاهد» سرچشمه میگیرد، نه از «نفس». امرژی در او، «آهنربایِ درونی» است که افکار را به سویِ نور، جذب میکند.
در روانشناسیِ انگیزش، «نیتِ خودمختار» (Autonomous Intention) با «بهزیستیِ روانی» و «معناداریِ زندگی» همراه است (Ryan & Deci, 2000). در خودشناسیِ نوری، این «نیتِ خودمختار» از «شاهد» و «اتصال به نور» سرچشمه میگیرد.
«امرژی در بُعدِ قصدی: «نیتِ من، نور است و به سویِ نور، حرکت میکند.»»
---
۴. بُعدِ عصب و نسب (خودبنیادی و خدابنیادی)
در این بُعد، امرژی، «نسب» (وابستگیِ آگاهانه به نور) را بر «عصب» (خودبنیادیِ پوچ) ترجیح میدهد. انسان کامل، میداند که «از خود هیچ دارد» و «همه چیز، از اوست». امرژی در او، «رابطهای» است، نه «انحصاری».
«امرژی در بُعدِ عصب و نسب: «نه خودم، که او. نه از خودم، که از او.»»
---
۵. بُعدِ لایهای (تن، نفس، عقل، شاهد، خویشتن)
در این بُعد، امرژی، در تمامِ پنج لایهٔ وجود، بهصورتِ هماهنگ، جریان دارد. انسان کامل:
· تن را «ابزار» میداند، نه «هدف».
· نفس را «مادهٔ خام» میداند، نه «ارباب».
· عقل را «چراغ» میداند، نه «خورشید».
· شاهد را «ناظر» میداند، نه «مدعی».
· خویشتن را «منزلگاهِ نور» میداند، نه «قفس».
در روانشناسیِ فراشخصی (Transpersonal Psychology)، این هماهنگیِ لایهها با «یکپارچگیِ خود» (Self-Integration) و «خودشکوفایی» (Self-Actualization) مرتبط است (Maslow, 1968).
«امرژی در بُعدِ لایهای: «همهٔ لایهها، در خدمتِ نور هستند و با هم، هماهنگاند.»»
---
۶. بُعدِ ظرفیتی (خودِ تنگ و گسترده)
در این بُعد، امرژی، «ظرفیتِ وجود» را گسترش میدهد. انسان کامل، از «خودِ تنگ» (که امرژی در آن، گرفتار است) به «خودِ گسترده» (که امرژی در آن، جاری است) صعود کرده است. او، «ظرفِ بینهایت» برایِ دریافت و جاری کردنِ نور است.
در روانشناسیِ مثبتگرا، «گشودگی به تجربه» (Openness to Experience) با «ظرفیتِ رشد» و «خودشکوفایی» همراه است (Seligman, 2011). در خودشناسیِ نوری، این «گشودگی» با «پذیرشِ واقعیت» و «گسترشِ ظرفیتِ وجود» ممکن میشود.
«امرژی در بُعدِ ظرفیتی: «هرچه نور، بیشتر؛ ظرفیت، وسیعتر؛ و امرژی، جاریتر.»»
---
۷. بُعدِ الگوریتمی (تخلیه، تحلیه، تجلیه)
در این بُعد، امرژی، در «سه مرحلهٔ الگوریتمِ Ψ» جریان دارد:
· تخلیه: امرژی، «تبصرهها» و «گرفتگیها» را خارج میکند.
· تحلیه: امرژی، «صفاتِ نوری» را جایگزین میکند.
· تجلیه: امرژی، به «نورِ جاری» در زندگیِ روزمره تبدیل میشود.
انسان کامل، در این سه مرحله، «تنفسِ وجودی» دارد و امرژی در او، از «تخلیه» به «تحلیه» و از «تحلیه» به «تجلیه» جریان مییابد. این الگوریتم، برگرفته از سنتِ عرفانیِ «تخلیه، تحلیه، تجلیه» است که در متونِ تصوف، بهعنوانِ مراحلِ سیر و سلوک معرفی شده است (طباطبایی، ۱۳۷۴).
«امرژی در بُعدِ الگوریتمی: «تخلیه میکنم، تحلیه میکنم، و تجلیه میشوم.»»
---
۸. بُعدِ قضاوتی (قضاوتِ دانا و نادان)
در این بُعد، امرژی، «قضاوتِ دانا» را ممکن میسازد. انسان کامل، با «شاهد» قضاوت میکند، نه با «نفس». امرژی در او، «نورِ تشخیص» است که «حق» را از «باطل» جدا میکند.
در فلسفهٔ کانت (Kant, 1785)، «قضاوتِ اخلاقی» بر اساسِ «ارادهٔ خیر» و «قانونِ اخلاقیِ جهانشمول» صورت میگیرد. در خودشناسیِ نوری، این «ارادهٔ خیر» با «شاهد» و «نگاهِ نوری» همخوانی دارد.
«امرژی در بُعدِ قضاوتی: «قضاوتِ من، از شاهد است و نور را در ظلمت، میبیند.»»
---
۹. بُعدِ رابطهای (همراهِ صادق و ریاکار)
در این بُعد، امرژی، «همراهیِ صادق» را ممکن میسازد. انسان کامل، «آینهٔ تمامنما» و «قایقِ نجات» در طوفانهایِ زندگی است. او، «همراهِ صادق» است که با «نور»، دیگری را به «خودِ حقیقی» بازمیگرداند.
در روانشناسیِ انسانگرا، «همراهیِ همدل» (Empathic Companion) یکی از ارکانِ «شکوفاییِ خود» (Self-Actualization) شناخته شده است (Rogers, 1961). در خودشناسیِ نوری، این «همدلی» از «نورِ جاری» در وجودِ سالک سرچشمه میگیرد.
«امرژی در بُعدِ رابطهای: «همراهِ صادق، یعنی امرژی که در من جاری است، در دیگری نیز جاری میشود.»»
---
۱۰. بُعدِ تراژیک (رنج و سختی)
در این بُعد، امرژی، «رنج» را به «پلهٔ صعود» تبدیل میکند. انسان کامل، رنج را نه «مجازات»، که «فرصتی برایِ رشد» میبیند. امرژی در او، از «دلِ رنج»، «نور» میسازد.
ویکتور فرانکل (Frankl, 1959) در «انسان در جستجوی معنا» نشان میدهد که «رنج، اگر با معنا همراه شود، میتواند نیرویِ محرکهٔ رشد باشد». در خودشناسیِ نوری، این «معنا» با «شاهد» و «نگاهِ نوری» ممکن میشود.
«امرژی در بُعدِ تراژیک: «رنج، پلهٔ صعودِ من است و امرژی، نیرویِ صعودِ من.»»
---
۱۱. بُعدِ اجتماعی (تمدنِ نور و زیستبومِ حکمت)
در این بُعد، امرژی، «تمدنِ نور» را ممکن میسازد. انسان کامل، «حمالِ نور» است؛ کسی که بارِ حقیقت را بدونِ ادعایِ مالکیت، بر دوش میکشد و «زیستبومِ حکمت» را میسازد.
در نظریهٔ «سرمایهٔ اجتماعی» (Social Capital)، «اعتماد» و «همکاری» از ارکانِ تمدنسازی هستند (Fukuyama, 1995). در خودشناسیِ نوری، این «اعتمادِ نوری» از «جریانِ امرژی» در روابطِ انسانی نشأت میگیرد.
«امرژی در بُعدِ اجتماعی: «من، مجرایِ نور در جامعه هستم و تمدنِ نور، از من جاری میشود.»»
---
۱۲. بُعدِ هوایی (هویتِ نهایی: «همینم»)
در این بُعد، امرژی، به «حضورِ محض» تبدیل میشود. انسان کامل، از «هستم» و «نیستم» عبور کرده و به «همینم» رسیده است. این، «نقطهٔ ثقلِ وجود» است؛ جایی که شناسنده و شناسه، یکیاند و امرژی، خودِ «حضور» است.
در عرفانِ اسلامی، این مقام با «فنا فی الله» و «بقا بالله» مرتبط است (ابنعربی، ۱۹۸۰). در فلسفهٔ هایدگر (Heidegger, 1927)، «حضورِ ناب» (Da-sein) همان «بودن در روشناییِ وجود» است که از «نیستی» عبور کرده است.
«امرژی در بُعدِ هوایی: «نه هستم، نه نیستم؛ همینم. همینم از بر دیدن و باور اوست.»»
---
بخش سوم: جدولِ تطبیقیِ ۱۲ بُعدِ امرژی
بُعد عنوان امرژی در این بُعد نشانهٔ انسان کامل
۱ هستیشناختی بود بر نبود در «حضورِ ناب» ساکن است
۲ معرفتشناختی فهم ← درک ← احترام در سه پلهٔ معرفت، حاضر است
۳ قصدی نیتِ نوری با «شاهد» نیت میکند
۴ عصب و نسب نسب بر عصب وابستگیِ آگاهانه به نور
۵ لایهای هماهنگیِ پنج لایه تن، نفس، عقل، شاهد، خویشتن، همآهنگاند
۶ ظرفیتی خودِ گسترده ظرفِ بینهایت برایِ نور
۷ الگوریتمی تخلیه ← تحلیه ← تجلیه در سه مرحله، تنفسِ وجودی دارد
۸ قضاوتی قضاوتِ دانا با شاهد قضاوت میکند
۹ رابطهای همراهِ صادق آینهٔ تمامنمایِ نور
۱۰ تراژیک رنج → پلهٔ صعود رنج را به نور تبدیل میکند
۱۱ اجتماعی حمالِ نور تمدنِ نور را میسازد
۱۲ هوایی همینم از هستم و نیستم، عبور کرده است
---
تمرین عملی (۴ گام برای صعود از خودِ تنگ به خودِ گسترده)
گام اول: تمرینِ «تشخیصِ گرفتگیِ امرژی»
امروز، با «شاهد»، به هر ۱۲ بُعدِ وجودی خود نگاه کن. در کدام بُعد، امرژی «گرفتار» است؟ در کدام بُعد، «تبصره» یا «ترس» مانعِ جریانِ امرژی شده است؟ پاسخ را در دفترچهٔ خود یادداشت کن. این تمرین، «خودارزیابیِ وجودی» (Existential Self-Assessment) است.
گام دوم: تمرینِ «تخلیهٔ گرفتگیها»
برای هر بُعد که گرفتگی دارد، با «تخلیه»، آن را از وجودِ خود خارج کن. «تبصره» را رها کن. «ترس» را رها کن. «تعلق» را رها کن. این تمرین، «پالایشِ وجودی» (Existential Purification) است.
گام سوم: تمرینِ «تحلیهٔ صفاتِ نوری»
به جایِ هر گرفتگی، «صفاتِ نوری» را جایگزین کن. در بُعدِ قضاوتی، «قضاوتِ دانا» را جایگزین کن. در بُعدِ رابطهای، «همراهیِ صادق» را جایگزین کن. در بُعدِ تراژیک، «صبرِ نوری» را جایگزین کن. این تمرین، «آراستنِ وجود» (Adornment of Being) است.
گام چهارم: تمرینِ «تجلیهٔ امرژی در زندگی»
امروز، در «همهٔ عرصههایِ زندگی»، با «امرژیِ جاری» حاضر باش. «کار» را با «نیتِ نوری» انجام بده. «روابط» را با «همراهیِ صادق» بساز. «رنج» را به «پلهٔ صعود» تبدیل کن. «حضور» را در «همینم» بیاب. این تمرین، «جاریسازیِ نور» (Manifestation of Light) است.
---
جمعبندی و حکمتِ نهایی
«انسان کامل»، در ۱۲ بُعدِ امرژی، به «فعلیت» رسیده است. امرژی در او، بدونِ «گرفتگی» و «آنتروپی»، جریان دارد. او، از «خودِ تنگ» به «خودِ گسترده» صعود کرده است و در هر ۱۲ بُعد، «نور» را جاری میسازد.
حکمتِ نهایی:
«انسان کامل، «مجرایِ بیگرفتگیِ امرژی» است. در او، «بود» جاری است، «نور» جاری است، «نیتِ نوری» جاری است، «همراهیِ صادق» جاری است، «رنج» به «صعود» تبدیل میشود، و «حضور» در «همینم» تثبیت میگردد. با «شاهد»، از «خودِ تنگ» به «خودِ گسترده» صعود کن و در ۱۲ بُعدِ وجود، «مجرایِ امرژی» شو. که انسان کامل، «غایتِ سلوک» است و «تحققِ نظامِ احسن» در وجودِ سالک.»
---
📚 مطالب مرتبط:
· مقاله: تفرقه و وحدت در وجود، میان بود و نبود
· مقاله: خیانت و پاپوش؛ پیمانشکنیِ وجودی و توجیهگریِ نفسانی
· مقاله: حسادت و چشم به مال غیر داشتن؛ کالبدشکافیِ آتشِ درونی و طمعِ نفسانی
· مقاله: خودشناسی نوری چیست؟ (درگاهِ ورود)
---
منابع
· قرآن کریم.
· ابنعربی، محیالدین. (۱۹۸۰). فصوص الحکم. (ترجمه و شرح).
· سهروردی، شهابالدین یحیی. (۱۳۷۵). حکمة الإشراق. ترجمه و شرح.
· ملاصدرا (صدرالمتألهین شیرازی). (۱۳۸۳). الحکمة المتعالیة فی الأسفار العقلیة الأربعة. (ترجمه و شرح).
· طباطبایی، سید محمدحسین. (۱۳۷۴). نهایة الحکمة. قم: مؤسسهٔ نشر اسلامی.
· مولانا، جلالالدین محمد بلخی. مثنوی معنوی.
· Frankl, V. E. (1959). Man's Search for Meaning. Beacon Press.
· Fukuyama, F. (1995). Trust: The Social Virtues and the Creation of Prosperity. Free Press.
· Gadamer, H. G. (1960). Truth and Method. (ترجمهٔ انگلیسی: J. Weinsheimer & D. G. Marshall, 1989).
· Heidegger, M. (1927). Being and Time. (ترجمهٔ انگلیسی: J. Macquarrie & E. Robinson, 1962).
· Kant, I. (1785). Groundwork of the Metaphysics of Morals. (ترجمهٔ انگلیسی: H. J. Paton, 1948).
· Maslow, A. H. (1968). Toward a Psychology of Being. Van Nostrand Reinhold.
· Prigogine, I., & Stengers, I. (1984). Order Out of Chaos: Man's New Dialogue with Nature. Bantam Books.
· Rogers, C. R. (1961). On Becoming a Person. Houghton Mifflin.
· Ryan, R. M., & Deci, E. L. (2000). "Self-determination theory and the facilitation of intrinsic motivation, social development, and well-being". American Psychologist, 55(1), 68-78.
· Seligman, M. E. P. (2011). Flourish: A Visionary New Understanding of Happiness and Well-being. Free Press.
---
🔹 بیانیه شفافیت و یادداشت کوتاه:
همهٔ مطالب این صفحه، برداشتهای شخصی نویسنده از قرآن و عرفان اسلامی است که با تأمل و تحقیق، تدوین شدهاند. هیچ وابستگی گروهی یا تشکیلاتی ندارم. این نوشتهها، یک نقشهٔ راه شخصی برای خودشناسی است، نه یک سازمان، فرقه یا ایدئولوژی بسته. این نوشتار در چارچوب قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران و با اعتقاد به اسلام به عنوان کاملترین و خاتم ادیان تدوین شده است. من به این چهارچوب، بهعنوانِ «نقشهای راهگشا» ایمان دارم و آن را با دیگران به اشتراک میگذارم، اما هرگز آن را «تنها راه» یا «حقیقتِ مطلق» نمیدانم. این متن، هیچ ارتباطی به هیچ گروه، تشکیلات، فرقه یا جنبشی ندارد. صرفاً برداشت شخصی یک ایرانیِ مسلمانِ شیعه است از مسیری که خود طی کرده است. هر کس آزاد است که آن را بخواند یا نخواند، قبول کند یا نکند.
---
نویسنده: مهدی امیراحمدی (عبدالمبین)
خودشناسی نوری / عبدالمبین
---