بسمه تعالی
بنام صاحب جان یگانه خالق مهربان
---
انسانم، مینویسم؛ نه از جایگاه، که از وجدان
---
یادداشت نویسنده:
نویسنده: مهدی امیراحمدی (عبدالمبین). من یک انسان عادی هستم و هیچگونه تحصیلات تخصصی در روانشناسی، فلسفه یا علوم دینی ندارم. آنچه مینویسم، صرفاً «یادداشتهای یک تشنه» است در مسیر فهم حقیقت. این نوشته، حاصل تأمل شخصی، مطالعهٔ آزاد و تجربهٔ زیستهٔ من است و بنده ادعایی ندارم. هدف آن بهاشتراکگذاری یک چهارچوب مفهومی برای خودشناسی و تفکر است، نه ارائهٔ نظریهای اثباتشده.
بیانیه شفافیت:
همهٔ مطالب این صفحه، برداشتهای شخصی نویسنده از قرآن و عرفان اسلامی است. هیچ وابستگی گروهی یا تشکیلاتی ندارم. این نوشته، یک نقشهٔ راه شخصی برای خودشناسی است، نه یک سازمان، فرقه یا ایدئولوژی بسته. این نوشتار در چارچوب قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران و با اعتقاد به اسلام به عنوان کاملترین و خاتم ادیان تدوین شده است.
---
انسانم، مینویسم؛ نه از جایگاه، که از وجدان
نمینویسم از سرِ ادعا. نه جایگاهِ علمی دارم که بر آن، تکیه کنم، نه موقعیتِ اجتماعی که از آن، اعتبار بگیرم. در این جهان، منِ کوچک، هیچچیز نیستم مگر یک انسانِ ساده که در تاریکیِ زندگی، نوری یافته است و با آن نور، راهِ خود را بازشناخته.
---
من باورم به «خودشناسیِ نوری» است
راهی که نه در کتابها، که در دلِ شبهایِ بیخوابیِ پرسشگر، یافتم. راهی که نه از دانشگاه، که از «دردِ وجودی» آغاز شد و به «نور» ختم گردید. این راه، زندگیِ تاریکِ مرا روشن کرد و به من آموخت که میتوان از «هزارتو» عبور کرد و به «نظامِ احسن» رسید.
---
مینویسم؛ چون انسانم و حقِ رای دارم
نه از سرِ تکبر، نه از سرِ خودنمایی. مینویسم چون «انسان» هستم و هر انسانی، حق دارد که حرفِ خود را بزند. حق دارد که از «رازی» که در دل، یافته است، با دیگران، سخن بگوید. حق دارد که «شاهد» باشد بر آنچه دیده است.
و میدانم که «انسان در راهِ حقیقت، به وفا و صدق و عدل، میزان میشود» نه به مدرک، نه به مقام، نه به ثروت. انسان، با «وفا» به عهدِ خویش، با «صدق» در گفتار و کردار، و با «عدل» در رفتار با خود و دیگران، به «میزانِ حقیقت» تبدیل میشود.
---
مینویسم تا سنگِ محکِ وجدانِ خود باشم
مینویسم تا بدانم که چه میگویم و چرا میگویم. تا «وجدانِ عمل» خود را به محکِ «حکمتِ زنده» بزنم. تا تشخیص دهم که «خواستارِ وجود» در من، سخن میگوید یا «خواهشِ نفس». تا اگر روزی، در مسیر، لغزیدم، این نوشتهها، مرا به راهِ نخستین، بازگردانند.
مینویسم تا «شاهد» بر «خود» باشم، نه قاضیِ دیگران.
---
و اگر لایق باشم، زمان، بهترینِ مدافعِ حقیقت است
من، نه پیامبرم و نه فیلسوفی بزرگ. من، فقط یک انسانِ عادیام که در مسیرِ «خودشناسیِ نوری» قدم زده است. اگر آنچه نوشتهام، حقیقت باشد، «زمان» خود، بهترینِ مدافعِ آن خواهد بود. اگر نباشد، باد آن را با خود، خواهد برد. اما من، آنچه را که به «صدق» رسیدهام، نوشتهام و به «وجدانِ خود»، پاسخگو هستم.
---
خدایا! شکرت
برایِ تمامِ الطافِ بیپایانت. برایِ نوری که در تاریکی، نشانم دادی. برایِ راهی که به رویم، گشودی. برایِ «شاهدی» که در درونم، نهادی و با او، از خودم، فاصله گرفتم و به تو، نزدیکتر شدم.
خدایا! اگر چیزی، در این مسیر، نوشتهام که به خیرِ انسانها و رضایتِ تو، نزدیکتر است، آن را، ماندگار کن. و اگر چیزی، از سرِ جهل و خودبینی بوده است، آن را، از لوحِ وجودم، محو کن.
---
و این، بیتی از آنچه در شبهایِ خلوت، سرودهام:
«شادی و شیدایی در طلب وصل تو، جانان دل حاصل شده
شربِ دردم میچشم، چشم دل بر شاهدش قایم شده»
---
در پناهِ حق. یا علی. 🌿
---
نویسنده: مهدی امیراحمدی (عبدالمبین)
خودشناسی نوری / عبدالمبین
---
یادداشت کوتاه:
این متن، هیچ ارتباطی به هیچ گروه، تشکیلات، فرقه یا جنبشی ندارد. صرفاً برداشت شخصی یک ایرانیِ مسلمانِ شیعه است از مسیری که خود طی کرده است. هر کس آزاد است که آن را بخواند یا نخواند، قبول کند یا نکند.
---