ویرگول
ورودثبت نام
عبدالمبین ؛  ( تشنه حق وجود )
عبدالمبین ؛ ( تشنه حق وجود )بنده‌ای در راه. می‌نویسم — نه برای ادعا، که برای یادآوری. یادداشت‌های یک تشنه.
عبدالمبین ؛  ( تشنه حق وجود )
عبدالمبین ؛ ( تشنه حق وجود )
خواندن ۱۲ دقیقه·۱ ماه پیش

امواج درون

بسمه تعالی

بنامِ صاحبِ جان، یگانهٔ خالقِ مهربان

---

«در درون تو، امواجی هست.

همیشه. شب و روز.

حتی وقتی خوابی. حتی وقتی بیداری.

حتی وقتی فکر می‌کنی. حتی وقتی ساکتی.

و این امواج، بی‌صدا هستند. اما بی‌اثر نیستند.

و هر موج، یک حالت است.

یک بُعد. یک چهارگانه.

و اگر این امواج را بشناسی، درونت را شناخته‌ای.

چون درون، بدون این امواج نیست.

و تو، همیشه در یکی از این امواج هستی.

حتی وقتی نمی‌دانی.»

---

امواج درون

چهار موج، چهار بُعد، چهار چهارگانه

---

سرآغاز

بگذار با یک تجربه شروع کنم.

کسی را تصور کن که در یک روز، چهار حالت را تجربه کرده.

صبح، خواب‌آلود. ظهر، پرانرژی. عصر، آرام. شب، در خلوت.

و هر کدام، یک حسِ متفاوت داشت.

یک دیدنِ متفاوت. یک بودنِ متفاوت.

و او، فکر کرد که این‌ها تصادفی است.

که حالش، از بیرون می‌آید. از هوا. از غذا. از کار.

اما در درونش، امواجی بود.

که هر کدام، یک حالت را می‌ساخت.

و او، بی‌خبر از این امواج، در آن‌ها می‌رفت و می‌آمد.

این نوشته، دربارهٔ همان است.

دربارهٔ امواجِ درون. و چهار بُعد. و چهار چهارگانه.

---

بخشِ اول — امواج مغزی چیست؟

بگذار روشن کنم.

در مغزِ تو، نورون‌ها با هم حرف می‌زنند.

با الکتریسیته. با شیمی.

و این حرف زدن، یک الگو دارد.

یک ریتم. یک موج.

و این امواج، فرکانس دارند.

یعنی: در یک ثانیه، چند بار بالا و پایین می‌شوند.

واحدِ این فرکانس، هرتز است.

و مغزِ تو، در هر لحظه،

در یک محدودهٔ فرکانسیِ خاص کار می‌کند.

و این فرکانس، حالتِ تو را می‌سازد.

اگر فرکانس پایین باشد، آرامی.

اگر بالا باشد، هیجان.

اگر متوسط باشد، بیداری.

علم، این امواج را نام‌گذاری کرده.

اما نام‌ها، مهم نیستند.

مهم، خودِ امواج است.

و تجربهٔ تو از آن‌ها.

پس امواج، فقط یک موضوعِ علمی نیستند.

یک حالتِ درونی هستند.

یک بودن. یک دیدن.

و شناختِ این امواج، شناختِ خودت است.

بدونِ این‌که به علم نیاز داشته باشی.

فقط با دیدن. با حس. با بودن.

---

بخشِ دوم — چهار موجِ اصلی

چهار موجِ اصلی در مغزِ تو هست.

و هر کدام، یک حالت. یک بُعد. یک چهارگانه.

موجِ اول — موجِ آرام

کند. مثلِ موجِ دریا در شب.

این موج، وقتی می‌آید که در خوابِ عمیق هستی.

یا در استراحتِ کامل. بی‌رویا. بی‌فکر.

در این موج، تو نیستی.

نه به این معنا که مرده‌ای.

به این معنا که خودِ کاذب، خاموش است.

و چیزی عمیق‌تر، بیدار.

این موج، موجِ تن است.

چون تن، در این موج، تازه می‌شود. شفا می‌یابد.

و بدونِ این موج، تن می‌میرد.

موجِ دوم — موجِ خواب‌آلود

کمی سریع‌تر. مثلِ موجِ دریا در هوای ابری.

این موج، وقتی می‌آید که در خوابِ سبک هستی.

یا در مدیتیشن. یا در رویا. یا در یک لحظه گم‌شدگی.

در این موج، تصاویر می‌آیند. اما نه واضح. مبهم.

و احساسات می‌آیند. اما نه شدید. نرم.

این موج، موجِ من است.

چون من، در این موج، شکل می‌گیرد.

رویا. خاطره. آرزو. ترس.

و همه، در این موج، شنا می‌کنند.

موجِ سوم — موجِ آرامِ بیدار

متوسط. مثلِ موجِ دریا در هوای آرام.

این موج، وقتی می‌آید که بیداری. اما آرام.

مثلِ وقتی که در طبیعت هستی.

یا در یک رابطهٔ صمیمی. یا در یک لحظه خلاقیت.

در این موج، حضور داری. اما بدونِ تنش. بدونِ فشار.

فقط هستی. و همه‌چیز، روشن است.

این موج، موجِ خود است.

چون خود، در این موج، روشن می‌شود.

نه خواب‌آلود. نه مضطرب.

فقط بیدار. آرام. حاضر.

موجِ چهارم — موجِ فعال

تند. مثلِ موجِ دریا در طوفان.

این موج، وقتی می‌آید که فکر می‌کنی.

کار می‌کنی. تصمیم می‌گیری. حرف می‌زنی.

در این موج، همه‌چیز سریع است.

فکر. حرکت. واکنش.

و اگر زیاد بمانی، خسته می‌شوی.

اگر کم بمانی، تنبل می‌شوی.

این موج، موجِ خویش است.

چون خویش، در این موج، کار می‌کند. اما نه غرق.

خویش، در این موج، حاضر است. اما نه بسته. باز.

و اگر در این چهار موج، هماهنگ باشی،

زندگی، رنگ می‌گیرد.

و اگر ناهماهنگ باشی، زندگی، پر از تنش می‌شود.

---

بخشِ سوم — چهار بُعد

و این چهار موج، به چهار بُعد وصل هستند.

چهار بُعد که در درونِ تو هست.

و هر بُعد، یک لایه از وجودِ توست.

یک مرتبه از بودن.

بُعدِ اول — بُعدِ تن

بُعدِ تن، همان بدنِ توست.

همان که غذا می‌خورد. نفس می‌کشد.

راه می‌رود. می‌خوابد.

و در این بُعد، تو، فقط جسمی. اما جسمی زنده.

جسمی با نیاز. جسمی با حس.

و این بُعد، به موجِ اول وصل است. موجِ آرام.

چون تن، در آرامش، شفا می‌یابد.

بُعدِ دوم — بُعدِ من

بُعدِ من، همان هویتِ توست.

همان که فکر می‌کند. احساس می‌کند.

خاطره دارد. آرزو دارد.

و در این بُعد، تو، کسی هستی.

کسی با نام. کسی با نقش. کسی با داستان.

و این بُعد، به موجِ دوم وصل است. موجِ خواب‌آلود.

چون من، در رویا و خاطره، شکل می‌گیرد.

بُعدِ سوم — بُعدِ خود

بُعدِ خود، همان ساختارِ توست.

همان که تحلیل می‌کند. تصمیم می‌گیرد. برنامه می‌ریزد.

و در این بُعد، تو، عاقلی. کارآمدی. مسئولی.

و این بُعد، به موجِ سوم وصل است. موجِ آرامِ بیدار.

چون خود، در حضور، روشن می‌شود. بدونِ تنش. بدونِ فشار.

بُعدِ چهارم — بُعدِ خویش

بُعدِ خویش، همان عمقِ توست.

همان که همیشه بوده. همان که هیچ‌وقت عوض نشده.

همان که آرام است. بی‌نقش. بی‌داستان.

و در این بُعد، تو، فقط هستی.

بدونِ قید. بدونِ شکل. بدونِ ادعا.

و این بُعد، به موجِ چهارم وصل است. موجِ فعال.

چون خویش، در کار، حاضر است. اما نه غرق. باز.

و این چهار بُعد، در هم تنیده‌اند.

و اگر یکی نباشد، دیگران لنگ می‌زنند.

تن بدونِ من، جسمی بی‌معنا.

من بدونِ خود، داستانی بی‌ساخت.

خود بدونِ خویش، عقلی بی‌جان.

خویش بدونِ تن، عمقی بی‌بستر.

پس هر چهار، لازم‌اند. با هم.

---

بخشِ چهارم — چهارگانهٔ اول: تن، من، خود، خویش

اولین چهارگانه، همان است که گفتم.

تن. من. خود. خویش.

و این چهار، با چهار موج، هماهنگ‌اند.

تن، در موجِ آرام.

چون تن، در خوابِ عمیق، شفا می‌یابد.

من، در موجِ خواب‌آلود.

چون من، در رویا و خاطره، شکل می‌گیرد.

خود، در موجِ آرامِ بیدار.

چون خود، در حضور، روشن می‌شود.

خویش، در موجِ فعال.

چون خویش، در کار، حاضر است. بدونِ غرق شدن.

و اگر این چهار، هماهنگ باشند، تو، یکپارچه‌ای.

و اگر ناهماهنگ باشند، تو، پاره‌پاره.

مثال:

کسی که در موجِ فعال می‌ماند. همیشه.

فکر می‌کند. کار می‌کند. تصمیم می‌گیرد.

و کم‌کم، تنش، خسته می‌شود.

منش، پریشان می‌شود. خودش، مضطرب. و خویش، گم.

و کسی که در موجِ آرام می‌ماند. همیشه.

بی‌حرکت. بی‌فکر. بی‌کار.

و کم‌کم، تنش، تنبل. منش، بی‌داستان.

خودش، بی‌اراده. و خویش، خاموش.

پس هماهنگی، لازم است.

در چهار موج. در چهار بُعد. در چهار لایه.

---

بخشِ پنجم — چهارگانهٔ دوم: فکر، نیت، گفتار، کردار

دومین چهارگانه، همان است که پیش‌تر گفتم.

فکر. نیت. گفتار. کردار.

و این چهار، با چهار موج، هماهنگ‌اند.

فکر، در موجِ فعال.

چون فکر، در فعالیت، می‌آید.

و اگر زیاد بماند، خسته می‌کند.

اگر کم بماند، بی‌فکر می‌شوی.

نیت، در موجِ خواب‌آلود.

چون نیت، در عمق شکل می‌گیرد. نه در سطح.

و در خواب‌آلودگی، عمق، نزدیک‌تر است.

گفتار، در موجِ آرامِ بیدار.

چون گفتار، در حضور، درست می‌شود.

نه در اضطراب. نه در خستگی.

کردار، در موجِ آرام.

چون کردار، در عمق، شکل می‌گیرد. نه در سطح.

و در آرامشِ عمیق، کردار، درست می‌شود.

و اگر این چهار، هماهنگ باشند، تو، یک انسانِ کامل.

و اگر ناهماهنگ باشند، تو، پر از تناقض.

مثال:

کسی که فکرش، خوب است. نیتش، آلوده.

گفتارش، تند. کردارش، کج.

و در این ناهماهنگی، هم خودش رنج می‌برد. هم دیگران.

و کسی که فکرش، ساده. نیتش، پاک.

گفتارش، نرم. کردارش، درست.

و در این هماهنگی، هم خودش آرام. هم دیگران.

پس هماهنگی، در چهار چهارگانه.

و در هر چهارگانه، یک قانون.

---

بخشِ ششم — چهارگانهٔ سوم: خاک، آب، هوا، نور

سومین چهارگانه، همان است که پیش‌تر گفتم.

خاک. آب. هوا. نور.

و این چهار، با چهار موج، هماهنگ‌اند.

خاک، در موجِ آرام.

چون خاک، در عمق، پایدار است.

و در آرامش، خاک، تقویت می‌شود.

آب، در موجِ خواب‌آلود.

چون آب، در جریان، روان است.

و در خواب‌آلودگی، آب، جاری می‌شود.

هوا، در موجِ آرامِ بیدار.

چون هوا، در حضور، زنده است.

و در حضور، هوا، جاری می‌شود.

نور، در موجِ فعال.

چون نور، در کار، آشکار می‌شود.

و در کار، نور، دیده می‌شود.

و اگر این چهار، هماهنگ باشند، تو، زنده‌ای.

و اگر ناهماهنگ باشند، تو، خشک.

مثال:

کسی که خاکش، سرد. آبش، راکد.

هوایش، تنگ. نورش، خاموش.

و در این ناهماهنگی، هم جسمش می‌میرد. هم جانش.

و کسی که خاکش، گرم. آبش، جاری.

هوایش، پاک. نورش، روشن.

و در این هماهنگی، هم جسمش، سلامت. هم جانش.

پس هماهنگی، در چهار خاک.

در چهار آب. در چهار هوا. در چهار نور.

---

بخشِ هفتم — چهارگانهٔ چهارم: گذشته، حال، آینده، ابدیت

چهارمین چهارگانه، همان است که در زمان هست.

گذشته. حال. آینده. ابدیت.

و این چهار، با چهار موج، هماهنگ‌اند.

گذشته، در موجِ آرام.

چون گذشته، در عمق، ذخیره است.

و در آرامش، گذشته، دیده می‌شود.

آینده، در موجِ خواب‌آلود.

چون آینده، در رویا، شکل می‌گیرد.

و در رویا، آینده، ساخته می‌شود.

حال، در موجِ آرامِ بیدار.

چون حال، در حضور، زنده است.

و در حضور، حال، دیده می‌شود.

ابدیت، در موجِ فعال.

چون ابدیت، در هر لحظه است.

و در هر لحظه، ابدیت، آشکار می‌شود.

و اگر این چهار، هماهنگ باشند، تو، در زمان، آرامی.

و اگر ناهماهنگ باشند، تو، در زمان، گم.

مثال:

کسی که در گذشته می‌ماند. همیشه حسرت. همیشه خاطره.

و در این ماندن، حالش، می‌سوزد. آینده‌اش، خراب.

و کسی که در آینده می‌ماند. همیشه نگران. همیشه منتظر.

و در این ماندن، حالش، گم. گذشته‌اش، فراموش.

و کسی که در حال است. بدونِ گذشته. بدونِ آینده.

و در این حال، ابدیت، آشکار می‌شود.

پس هماهنگی، در چهار زمان.

و در هماهنگی، زندگی، کامل.

---

بخشِ هشتم — هماهنگیِ چهار چهارگانه

و این چهار چهارگانه، با هم، یک کل می‌سازند.

تن، با فکر، با خاک، با گذشته.

من، با نیت، با آب، با آینده.

خود، با گفتار، با هوا، با حال.

خویش، با کردار، با نور، با ابدیت.

و هر کدام، یک وجه از یک حقیقت.

یک چهره از یک چهره.

یک بُعد از یک بُعد.

و اگر این چهار چهارگانه، هماهنگ باشند،

تو، یک انسانِ کامل.

نه بی‌نقص. بلکه هماهنگ.

و در این هماهنگی، زندگی، رنگ می‌گیرد.

و اگر ناهماهنگ باشند، تو، پاره‌پاره.

و در این پارگی، رنج.

پس هماهنگی، هدف است.

نه کمال. نه بی‌نقصی. فقط هماهنگی.

---

بخشِ نهم — چگونه هماهنگ شویم؟

پاسخ، در پنج گام است.

گامِ اول — شناختِ امواج

اولین کار، شناختِ امواج است.

هر روز، سه بار، از خودت بپرس:

«الان در کدام موج هستم؟

آرام؟ خواب‌آلود؟ آرامِ بیدار؟ فعال؟»

و ببین، چه حسی داری. چه فکری داری. چه بودنی داری.

مثال: وقتی از خواب بیدار می‌شوی و هنوز سنگین هستی،

در موجِ خواب‌آلود هستی.

وقتی در طبیعت راه می‌روی و آرام و حاضر هستی،

در موجِ آرامِ بیدار هستی.

وقتی در جلسه‌ای حساس باید سریع تصمیم بگیری،

در موجِ فعال هستی.

گامِ دوم — شناختِ لایه‌ها

دومین کار، شناختِ لایه‌ها است.

هر روز، سه بار، از خودت بپرس:

«الان در کدام لایه هستم؟

تن؟ من؟ خود؟ خویش؟»

و ببین، کدام لایه، فعال است. کدام لایه، خاموش.

گامِ سوم — بازگشت به تن

سومین کار، بازگشت به تن است.

هر بار که در موجِ فعال زیاد ماندی، برگرد به تن.

نفس بکش. پای خودت را روی زمین بگذار. حس کن.

و در بازگشت به تن، موج، آرام می‌شود.

گامِ چهارم — حضور

چهارمین کار، حضور است.

در حال، حاضر باش. نه در گذشته. نه در آینده.

در اینجا. در این لحظه.

و در حضور، چهار چهارگانه، هماهنگ می‌شوند.

گامِ پنجم — بودن

پنجمین کار، بودن است.

نه ساختن. نه رسیدن. بودن.

در موج. در بُعد. در چهارگانه.

و در بودن، همه‌چیز، هماهنگ است. خودش. بی‌تلاش.

یک تمرینِ ساده:

سه نفس عمیق بکش.

با هر دم، بگو: «هستم.»

با هر بازدم، بگو: «آرام.»

و بعد، فقط باش. همین.

این، بودن است.

---

بخشِ دهم — یک تجربه

کسی را تصور کن که همیشه در موجِ فعال بود.

از صبح تا شب. فکر. کار. تصمیم.

و در این موج، خسته شده بود.

تنش، بیمار. منش، پریشان.

خودش، مضطرب. و خویش، گم.

و یک روز، در خستگی، نشست.

و بدونِ این‌که بخواهد، به موجِ آرام رفت.

خوابش برد. عمیق.

و در آن خواب، چیزی عوض شد.

بیدار شد. و تنش، تازه. منش، آرام.

خودش، روشن. و خویش، حاضر.

و از آن روز، فهمید.

فهمید که هماهنگی، لازم است.

نه فقط موجِ فعال. نه فقط موجِ آرام.

هر چهار. با هم.

و کم‌کم، هماهنگ شد.

و در هماهنگی، زندگی، آسان‌تر شد.

---

بخشِ یازدهم — یک هشدار

و یک هشدار.

این چهار موج، با علم، فهمیده شده.

اما با علم، زندگی نمی‌شود.

باید با تجربه. با دیدن. با بودن.

علم، نقشه است. اما تو، رهگذری.

و رهگذر، با نقشه راه می‌رود. اما با پا.

با تجربه. با لحظه.

پس این مقاله، یک نقشه است. نه یک مقصد.

و نقشه، فقط برای راه است. نه برای ماندن.

و اگر این نقشه را در دست بگیری، و راه بروی،

خودت، امواج را می‌بینی.

و خودت، چهارگانه‌ها را می‌فهمی.

بدونِ این‌که کسی بگوید.

پس نقشه را بردار. و راه برو. و نقشه را رها کن.

چون وقتی رسیدی، نقشه، لازم نیست.

---

بخشِ دوازدهم — امواج و خویش

و یک نکتهٔ آخر.

امواج، از خود می‌آیند. اما به خویش می‌رسند.

خود، در امواج، می‌رود و می‌آید.

گاهی آرام. گاهی خواب‌آلود. گاهی بیدار. گاهی فعال.

و در این رفت و آمد، خسته می‌شود.

خویش، در امواج، نمی‌رود و نمی‌آید.

چون خویش، فراتر از امواج است.

خویش، نقطهٔ مرجع است. لنگرگاه.

و در عینِ حال، خویش، همیشه در یک حالت است.

حالتِ آرامِ بیدار.

اما نه به این معنا که در موجِ سوم زندانی است.

به این معنا که خویش، از هر موجی، آگاه است.

و در هر موجی، حاضر.

و این یعنی:

هر بار که در امواج گم می‌شوی، به خویش برگرد.

و در خویش، هماهنگی، ذاتی است.

پس به درون برو.

و در خویش، امواج را ببین.

و در دیدن، امواج، هماهنگ می‌شوند.

---

حرفِ آخر

در درونِ تو، امواجی هست. همیشه. شب و روز.

و این امواج، چهارند.

و هر کدام، یک بُعد. یک چهارگانه.

تن، من، خود، خویش.

فکر، نیت، گفتار، کردار.

خاک، آب، هوا، نور.

گذشته، حال، آینده، ابدیت.

و همه، با چهار موج، هماهنگ‌اند.

و اگر این چهار چهارگانه را بشناسی، درونت را شناخته‌ای.

و اگر درونت را بشناسی، خودت را شناخته‌ای.

و اگر خودت را بشناسی، آزاد می‌شوی.

پس:

· بشناس.

· ببین.

· برگرد به تن.

· حضور داشته باش.

· و باش.

و آن‌گاه، امواج، خودشان را نشان می‌دهند.

نه به عنوانِ علم. به عنوانِ بودن.

و در بودن، زندگی، هماهنگ می‌شود.

چون درون، بدونِ امواج نیست.

و تو، همیشه در یکی از این امواج هستی.

و در هماهنگی، امواج، سمفونی می‌شوند. نه آشوب.

🌿

---

تمرین عملی — چهار گام برای شناختِ امواج

۱. گامِ پرسش:

امروز، سه بار، از خودت بپرس:

«الان در کدام موج هستم؟

صبح، ظهر، شب. یادداشت کن.»

۲. گامِ لایه:

یک بار، از خودت بپرس:

«الان در کدام بُعد هستم؟

تن؟ من؟ خود؟ خویش؟»

و ببین، کدام لایه، بیشترین حضور را دارد.

۳. گامِ چهارگانه:

یک بار، از خودت بپرس:

«الان در کدام چهارگانه هستم؟

و آیا هماهنگ است؟»

اگر نیست، کدام جزء، ناهماهنگ است؟

۴. گامِ بودن:

سه نفس عمیق بکش.

با هر دم، بگو: «هستم.»

با هر بازدم، بگو: «آرام.»

و بعد، فقط باش.

نتیجه را یادداشت کن.

---

🌱 پند

دریایی را تصور کن که چهار موج دارد.

موجِ آرام. موجِ خواب‌آلود.

موجِ آرامِ بیدار. موجِ فعال.

و در این دریا، قایقی هست. و کسی، در آن قایق.

و این کسی، هر موجی که می‌آید، می‌ترسد.

موجِ آرام، می‌ترسد که غرق شود.

موجِ فعال، می‌ترسد که بیفتد.

و در این ترس، خسته می‌شود.

و کسی دیگر، در همان قایق. اما با آرامش.

موج که می‌آید، با آن می‌رود.

موج که می‌رود، می‌ماند.

و در این همراهی، آرام است. و به ساحل می‌رسد.

موج، همان امواجِ درون است.

و تو، همان کسی در قایق.

و یا با ترس می‌روی. یا با آرامش.

و در آرامش، به ساحل می‌رسی.

پس با آرامش برو.

و امواج را همراهی کن.

نه به عنوانِ دشمن. به عنوانِ دوست.

---

🌸 تأمل

نوری را تصور کن که در اتاقی می‌تابد.

و در این اتاق، چهار آینه هست.

هر کدام، در یک زاویه.

و هر کدام، نور را به شکلِ دیگری بازمی‌تاباند.

آینهٔ اول، نور را مستقیم بازمی‌تاباند.

آینهٔ دوم، به سقف.

آینهٔ سوم، به دیوار.

آینهٔ چهارم، به کف.

و کسی وارد اتاق می‌شود.

و همهٔ آینه‌ها را می‌بیند.

و می‌فهمد که نور، یکی است. اما در هزار زاویه.

این چهار آینه، همان چهار موجند.

و این چهار بُعد. و این چهار چهارگانه.

و نور، همان خویش. یکی. اما در هزار چهره.

نکتهٔ کلیدی: امواجِ درون، چهارند.

و با چهار بُعد، هماهنگ‌اند.

و در هماهنگی، زندگی، سمفونی می‌شود. نه آشوب.

---

کلیدواژه‌ها

امواج، مغز، دلتا، تتا، آلفا، بتا، تن، من، خود، خویش، فکر، نیت، گفتار، کردار، خاک، آب، هوا، نور، گذشته، حال، آینده، ابدیت، هماهنگی، حضور.

---

📚 مطالب مرتبط

· «تن، خانه‌ای که در آن زندگی نمی‌کنیم» — بازگشت به بدنی که همیشه با ما بوده

· «من، نقابی که فراموش کرده‌ایم» — چرا نقش‌ها جای ما را گرفته‌اند

· «خود، داستانی که به آن باور کرده‌ایم» — چرا در روایتی زندگی می‌کنیم

· «خویش، خانه‌ای که فراموش کردیم» — بازگشت به آن‌که همیشه بوده‌ایم

· «فکر، از کجا می‌آید؟» — ریشه‌یابیِ آنچه در سرمان می‌گذرد

· «نیت، ریشهٔ پنهانِ عمل» — آنچه پیش از گفتار و کردار می‌گذرد

---

نویسنده: مهدی امیراحمدی — عبدالمبین

در مسیرِ روشنِ بندگی 🌿

در پناه حق 🌿

موج
۰
۰
عبدالمبین ؛  ( تشنه حق وجود )
عبدالمبین ؛ ( تشنه حق وجود )
بنده‌ای در راه. می‌نویسم — نه برای ادعا، که برای یادآوری. یادداشت‌های یک تشنه.
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید