ویرگول
ورودثبت نام
عبدالمبین ؛  ( تشنه حق وجود )
عبدالمبین ؛ ( تشنه حق وجود )بنده‌ای در راه. می‌نویسم — نه برای ادعا، که برای یادآوری. یادداشت‌های یک تشنه.
عبدالمبین ؛  ( تشنه حق وجود )
عبدالمبین ؛ ( تشنه حق وجود )
خواندن ۴ دقیقه·۴ ماه پیش

امر به معروف است، نه خراب کردن از راه منکر

بسمه تعالی

بنام صاحب جان یگانه خالق مهربان

---

امر به معروف است، نه خراب کردن از راه منکر

(قاعدهٔ طلاییِ اخلاقِ نوری در دعوت و اصلاح)

---

نویسنده: مهدی امیراحمدی (عبدالمبین)

در مسیرِ روشنِ بندگی

---

یادداشت نویسنده:

نویسنده: مهدی امیراحمدی (عبدالمبین). من یک انسانِ عادی هستم با تجربهٔ تلخ و شیرینِ بسیار. در جوانی، «خیر» را چندان ندیدم و اشتباهاتِ بسیار کردم. اما هر چه بیشتر در «عرف» و «حکمت» غور کردم، دریافتم که آن سرگردانی‌ها مرا به این «تشنگیِ عمیق» رساند. من در پیِ مقام، شهرت یا جاه و جلال نیستم؛ آنچه از عمقِ جانم می‌خواهم، تنها «رضایتِ خالقِ مهربان» است. این نوشته‌ها، حاصلِ تأملِ شخصی، مطالعهٔ آزاد و تجربهٔ زیستهٔ من است و هیچ ادعایِ مرجعیتی ندارم. این متن‌ها را به‌عنوانِ «یادداشت‌های یک تشنه» در اختیارِ علاقه‌مندان می‌گذارم.

---

چکیده

«امر به معروف است، نه خراب کردن از راه منکر.» این قاعده، یک «قاعدهٔ طلاییِ اخلاقی» است که ریشه در ژرفایِ خودشناسیِ نوری دارد. «امر به معروف» یعنی «نشان دادنِ راهِ نور با نور». «خراب کردن از راه منکر» یعنی «رسیدن به هدفِ درست با ابزارِ نادرست». در این نوشتار، با تکیه بر دستگاهِ «خودشناسیِ نوری»، به تحلیلِ این قاعده می‌پردازیم و نشان می‌دهیم که «راه» و «مقصد»، هر دو، باید «نوری» باشند.

---

پیش‌گفتار: راه با مقصد، یکی است

«امر به معروف است، نه خراب کردن از راه منکر.»

این جمله، یک «قاعدهٔ طلاییِ اخلاقی» است که ریشه در ژرفایِ خودشناسیِ نوری دارد. «امر به معروف» یعنی «نشان دادنِ راهِ نور با نور». «خراب کردن از راه منکر» یعنی «رسیدن به هدفِ درست با ابزارِ نادرست». و این، هرگز با «نور» هماهنگ نیست. اگر کسی را به «نور» دعوت می‌کنی، اما در این دعوت، «غرور»، «تحقیر»، «خشم» یا «توجیه‌گری» به کار می‌بری، در حقیقت، «نور» را با «نفس» آمیخته‌ای و این، «منکر» را به جای «معروف» نشانده‌ای.

---

بخش اول: تعریفِ مفاهیم در خودشناسیِ نوری

«معروف» در خودشناسیِ نوری، هرآنچه به «نور» و «حیاتِ طیبه» دعوت می‌کند. «معروف»، «صدق»، «وفا»، «عدل»، «رحمت» و هرچه به «نظامِ احسن» نزدیک‌تر است.

«منکر» در خودشناسیِ نوری، هرآنچه به «نفس» و «هزارتو» می‌کشاند. «منکر»، «غرور»، «کینه»، «حسد»، «ظلم» و هرچه از «نور» دور می‌کند.

«امر به معروف» جاری‌کردنِ «صدق» و «شفقت» در دعوت است. «امر به معروف»، «نوری» است که از «شاهد» جاری می‌شود.

---

بخش دوم: آسیبِ «خراب کردن از راه منکر»

بسیاری از انسان‌ها، برایِ رسیدن به «هدفِ درست»، از «ابزارِ نادرست» استفاده می‌کنند. مثلاً:

· برایِ «امر به معروف»، از «تحقیر» و «توهین» استفاده می‌کنند.

· برایِ «اصلاحِ جامعه»، از «دروغ» و «نیرنگ» بهره می‌برند.

· برایِ «هدایتِ دیگران»، از «خشم» و «تندی» کمک می‌گیرند.

اما در خودشناسیِ نوری، «راه» و «مقصد» هر دو، باید «نوری» باشند. اگر «هدف» درست باشد، اما «ابزار» نادرست، «نور» با «تاریکی» آمیخته می‌شود و «منکر» را به جای «معروف» نشانده‌ای.

---

بخش سوم: نسبت با «شاهد» و «نفس»

«امر به معروفِ نوری» از «شاهد» (حضورِ نابِ آگاهی) سرچشمه می‌گیرد:

· با «صدق» دعوت می‌کند.

· با «شفقت» هدایت می‌کند.

· با «تواضع» راه نشان می‌دهد.

· با «صبر» همراهی می‌کند.

«خراب کردن از راه منکر» از «نفسِ اماره» سرچشمه می‌گیرد:

· با «غرور» تحقیر می‌کند.

· با «خشم» می‌کوبد.

· با «توجیه‌گری» خود را تبرئه می‌کند.

· با «تندروی» راه را می‌بندد.

«امر به معروف، «نوری» است که از «شاهد» جاری می‌شود؛ و خراب کردن از راه منکر، «تاریکی» است که از «نفس» سرچشمه می‌گیرد.»

---

تمرین عملی (چگونه «امر به معروف» را با «نور» جاری کنیم؟)

گام اول: تمرینِ «تشخیصِ ابزار»

امروز، در هنگامِ دعوت یا اصلاح، از خود بپرس: «آیا ابزارِ من در این دعوت، "نوری" است یا "نفسانی"؟» اگر «نفسانی» بود، آن را رها کن و با «نور» جایگزین کن.

جملهٔ کلیدی: «ابزارِ دعوت، باید از جنسِ خودِ دعوت باشد.»

---

گام دوم: تمرینِ «دعوت با شاهد»

امروز، در یک گفت‌وگویِ اصلاحی، «شاهد» را حاضر کن. پیش از هر جمله، از خود بپرس: «آیا این جمله، از "نور" نشأت می‌گیرد یا از "نفس"؟»

جملهٔ کلیدی: «با «شاهد» دعوت کن، تا دعوتت، «نوری» باشد.»

---

گام سوم: تمرینِ «پالایشِ نیت»

امروز، نیتِ خود را در دعوتِ دیگران، پالایش کن. از خود بپرس: «آیا می‌خواهم "نور" را جاری کنم، یا "خود" را بزرگ؟» اگر «خود» را دیدی، آن را رها کن و به «نور» بازگرد.

جملهٔ کلیدی: «نیتِ نوری، «شرطِ امرِ به معروفِ حقیقی» است.»

---

جمع‌بندی و حکمتِ نهایی

«امر به معروف است، نه خراب کردن از راه منکر.» این قاعده، یک «قاعدهٔ طلاییِ اخلاقی» است که در خودشناسیِ نوری، به «هم‌راستاییِ راه و مقصد» با «نور» اشاره دارد. «معروف» را با «معروف» برسان، و «منکر» را با «منکر» رها کن. که «راه» و «مقصد»، هر دو، باید «نوری» باشند.

«در دعوت، «راه» را با «مقصد» یکی مکن.

با «نور» به سویِ «نور» حرکت کن،

تا «معروف» به «معروف» بماند.

با «شاهد»، «ابزارِ دعوت» را پالایش کن،

با «فرقان»، «نور» را از «نفس» جدا کن،

و با «صدق»، «معروف» را با «معروف» برسان.

که «حیاتِ طیبه»،

در «همین هم‌راستایی» است؛

و «یادِ او»، «آرامِ جان». 🌿

---

📚 مطالب مرتبط:

· مقاله: خودشناسی نوری چیست؟ (درگاهِ ورود)

· مقاله: صدق و وحدتِ کلمه؛ دو ستونِ استحکامِ جمهوریِ وجود

· مقاله: شاهد؛ کلیدِ خروج از خودِ کاذب

---

🔹 بیانیه شفافیت و یادداشت کوتاه:

همهٔ مطالب این صفحه، برداشت‌های شخصی نویسنده از قرآن، عرفان اسلامی و تاریخِ فلسفه است که با تأمل و تحقیق، تدوین شده‌اند. هیچ وابستگی گروهی یا تشکیلاتی ندارم. این نوشته‌ها، یک نقشهٔ راه شخصی برای خودشناسی است، نه یک سازمان، فرقه یا ایدئولوژی بسته. این نوشتار در چارچوب قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران و با اعتقاد به اسلام به عنوان کامل‌ترین و خاتم ادیان تدوین شده است.

---

نویسنده: مهدی امیراحمدی (عبدالمبین)

در مسیرِ روشنِ بندگی

---

۰
۰
عبدالمبین ؛  ( تشنه حق وجود )
عبدالمبین ؛ ( تشنه حق وجود )
بنده‌ای در راه. می‌نویسم — نه برای ادعا، که برای یادآوری. یادداشت‌های یک تشنه.
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید