ویرگول
ورودثبت نام
عبدالمبین ؛  ( تشنه حق وجود )
عبدالمبین ؛ ( تشنه حق وجود )بنده‌ای در راه. می‌نویسم — نه برای ادعا، که برای یادآوری. یادداشت‌های یک تشنه.
عبدالمبین ؛  ( تشنه حق وجود )
عبدالمبین ؛ ( تشنه حق وجود )
خواندن ۱۱ دقیقه·۴ ماه پیش

الطاف خدایی و کفران آدمی؛ عقل داد و نادان شدیم، چشم داد و نابینا ماندیم

بسمه تعالی

بنام صاحب جان یگانه خالق مهربان

الطاف خدایی و کفران آدمی؛ عقل داد و نادان شدیم، چشم داد و نابینا ماندیم

تأملی در مسئولیتِ وجودیِ انسان در برابرِ نعمت‌هایِ الهی

---

یادداشت نویسنده:

نویسنده: مهدی امیراحمدی (عبدالمبین). این نوشته، حاصلِ تأملِ شخصی، مطالعهٔ آزاد و تجربهٔ زیسته در مسیرِ خودشناسی است. هدف، به‌اشتراک‌گذاریِ یک چهارچوبِ مفهومی برایِ تفکر و خودشناسی است و نه ارائهٔ نظریه‌ای اثبات‌شده یا دستورالعملی نهایی. بنده هیچ ادعایِ مرجعیت یا انحصارِ حقیقت ندارم و این متن را صرفاً به عنوانِ «یادداشت‌های یک تشنه» در اختیارِ علاقه‌مندان می‌گذارم.

---

پیش‌گفتار

«عقل داد و نادان در راه حقیقت شدیم و چشم داد نابینای حقیقت شده‌ایم.» این جمله، در عینِ ایجاز، عصارهٔ تمامِ آن چیزی است که در تاریخِ انسان، از «طوفانِ نعمت‌ها» و «سیلِ کفران» رخ داده است. خداوند، «عقل» را به انسان بخشید تا «راهِ حقیقت» را بازشناسد. اما انسان، با همین «عقل»، «راهِ انکار» را پیمود. خداوند، «چشم» را به انسان عطا کرد تا «نورِ حقیقت» را ببیند. اما انسان، با همین «چشم»، به «ظلمتِ خودبینی» خیره شد. این، «ناسپاسیِ بزرگ» است. «کفرانِ نعمت» است. «خیانت به الطافِ الهی» است.

در فلسفهٔ وجودی، کی‌یرکگور (Kierkegaard, 1849) «ناامیدیِ وجودی» را نتیجهٔ «نسبتِ نادرستِ انسان با خود» می‌داند؛ حالتی که در آن انسان، با وجودِ داشتنِ «امکانِ بودن»، در «نبودنِ اصیل» فرو می‌غلتد. در قرآن، «کفرانِ نعمت» نه فقط «انکارِ خدا»، که «استفادهٔ نادرست از نعمت» و «غفلت از حکمتِ آن» تعریف شده است. این نوشتار، شرحِ این «نسبتِ نادرست» و راهِ «بازگشتِ آگاهانه» است.

---

بخش اول: «عقل»؛ بزرگ‌ترینِ نعمت‌ها و بزرگ‌ترینِ خیانت‌ها

۱. عقل، چراغِ هدایتِ الهی

در قرآن، عقل به عنوانِ «نور» و «هدایت» معرفی شده است: «أَفَلَا يَتَدَبَّرُونَ الْقُرْآنَ أَمْ عَلَىٰ قُلُوبٍ أَقْفَالُهَا» (محمد، ۲۴). عقل، ابزاری است برای «تدبر» (تفکرِ عمیق) در «آیاتِ الهی». عقل، «چراغی» است که «راهِ حقیقت» را روشن می‌کند و انسان را از «تاریکیِ جهل» نجات می‌دهد. در فلسفهٔ اسلامی، فارابی (Al-Farabi, 950) و ابن‌سینا (Avicenna, 1037) «عقلِ فعال» (Active Intellect) را واسطهٔ فیضِ الهی می‌دانند که «معرفت» را به «نفسِ انسانی» منتقل می‌کند. عقل، «هدیهٔ الهی» است که انسان را از «حیوانیت» به «انسانیتِ کامل» صعود می‌دهد. در فلسفهٔ یونان باستان، ارسطو (Aristotle, 350 BCE) عقل را «نیرویِ تمییز» می‌داند که «حق» را از «باطل» جدا می‌کند و «غایتِ نهاییِ انسان» را «زندگیِ عاقلانه» معرفی می‌کند (Nicomachean Ethics).

عقل، «چراغِ هدایت» است. اما این چراغ، اگر در مسیرِ «نفس» قرار گیرد، به «آتشِ گمراهی» تبدیل می‌شود.

---

۲. چگونه عقل، به «نادانی» تبدیل شد؟

اگر عقل، «چراغِ هدایت» است، چرا انسان، با داشتنِ عقل، «نادان» شد؟ پاسخ، در «سوءاستفاده از عقل» و «غفلت از فطرت» نهفته است:

عقلِ خودبنیاد (خودمحور) : انسان، عقل را برای «شناختِ حقیقت» به کار نگرفت؛ بلکه آن را برای «توجیهِ خود» و «سلطه بر دیگران» به کار برد. عقل، از «ابزارِ شناخت» به «سلاحِ توجیه» تبدیل شد. در روان‌شناسیِ شناختی، «سوگیریِ تأیید» (Confirmation Bias) نشان می‌دهد که ذهنِ انسان، به‌طورِ طبیعی، به دنبالِ «تأییدِ باورهایِ قبلی» است، نه «کشفِ حقیقت» (Nickerson, 1998). عقلِ خودبنیاد، در این «سوگیری» گرفتار می‌شود و «راهِ حقیقت» را گم می‌کند.

عقلِ بی‌شهود (تحلیل‌گرِ صرف) : انسان، عقل را به «تحلیلِ بی‌پایان» گماشت و از «شهودِ قلبی» غافل شد. عقل، «داده» را جمع کرد، اما از «معنا» بی‌بهره ماند. در فلسفهٔ پدیدارشناسی، هوسرل (Husserl, 1913) «نگاهِ طبیعی» را نقد می‌کند که در آن، عقل، فقط به «ظواهر» می‌نگرد و از «جوهرِ پنهان» غافل می‌ماند. عقلِ بی‌شهود، در «سطحِ پدیده‌ها» متوقف می‌شود و به «عمقِ حقیقت» دست نمی‌یابد.

عقلِ مغرور (خودبزرگ‌بین) : انسان، با عقلِ خود، «خود را دانا» پنداشت و از «فقرِ وجودی» غافل شد. او، «عقل» را به «بتِ خود» تبدیل کرد و از «حق» روی‌گردان شد. در فلسفهٔ سقراط، «حکمتِ واقعی» با «دانستنِ جهلِ خود» آغاز می‌شود. عقلِ مغرور، از این «جهلِ مقدس» فاصله می‌گیرد و در «غرورِ دانایی» گرفتار می‌شود.

عقل، اگر در خدمتِ «نور» باشد، «چراغ» است. و اگر در خدمتِ «نفس» باشد، «زندان». انسان، عقل را به «زندان» تبدیل کرد و در آن، «نادان» شد.

---

۳. عقل و «کفرانِ نعمت»

«کفرانِ نعمتِ عقل»، یعنی «انکارِ نورِ عقل» و «روی‌گردانی از هدایتِ آن». انسان، با «غفلت از فطرت» و «اسارت در نفس»، عقل را از «مسیرِ حقیقت» خارج کرد. او، با «عقلِ خود»، «راهِ انکار» را پیمود و «نادان» شد، نه به این معنا که «عقل» را نداشت، که به این معنا که «عقل» را در «غیرِ راهِ خود» به کار برد.

قرآن می‌فرماید: «وَلَقَدْ ذَرَأْنَا لِجَهَنَّمَ كَثِيرًا مِّنَ الْجِنِّ وَالْإِنسِ ۖ لَهُمْ قُلُوبٌ لَّا يَفْقَهُونَ بِهَا وَلَهُمْ أَعْيُنٌ لَّا يُبْصِرُونَ بِهَا وَلَهُمْ آذَانٌ لَّا يَسْمَعُونَ بِهَا ۚ أُولَٰئِكَ كَالْأَنْعَامِ بَلْ هُمْ أَضَلُّ» (اعراف، ۱۷۹). انسان، با داشتنِ «قلب»، «چشم»، و «گوش»، از آنها در «راهِ حقیقت» استفاده نکرد و به «پایین‌تر از حیوان» سقوط کرد. «نادانیِ ارادی» (Voluntary Ignorance) در فلسفهٔ اخلاق، گناهی بزرگ‌تر از «نادانیِ غیرارادی» شمرده می‌شود، زیرا در آن، انسان «آگاهانه» از «حقیقت» روی‌برمی‌گرداند.

عقل، «نعمت» است. کفرانِ نعمتِ عقل، «نادانیِ ارادی» است. نادانی‌ای که از «سوءاستفاده» از عقل ناشی می‌شود، نه از «فقدان» آن.

---

بخش دوم: «چشم»؛ دروازهٔ شهود و پردهٔ غفلت

۱. چشم، دروازهٔ شهودِ الهی

خداوند، «چشم» را به انسان بخشید تا «نور» را ببیند. چشمِ ظاهر، برای «دیدنِ جهانِ مادی» است. اما «چشمِ باطن» (چشمِ دل) برای «دیدنِ نورِ حقیقت» است. قرآن، از «بصیرت» (دیدنِ با دل) به عنوانِ «عالی‌ترینِ مرتبهٔ دیدن» یاد کرده است: «فَإِنَّهَا لَا تَعْمَى الْأَبْصَارُ وَلَٰكِن تَعْمَى الْقُلُوبُ الَّتِي فِي الصُّدُورِ» (حج، ۴۶).

در عرفانِ اسلامی، سهروردی (Suhrawardi, 1186) در «حکمة الإشراق» و ابن‌عربی (Ibn Arabi, 1240) در «فصوص الحکم»، «چشمِ دل» را «ابزارِ شهودِ نور» می‌دانند. «چشمِ سر»، «ظاهر» را می‌بیند و «چشمِ دل»، «باطن» را. «چشمِ دل»، «نور» را در «پسِ پردهٔ ماده» شهود می‌کند. در روان‌شناسیِ فراشخصی (Transpersonal Psychology)، «چشمِ دل» با «شهود» (Intuition) و «ادراکِ فراحسی» (Extra-sensory Perception) مرتبط است که با «تمرینِ حضور» و «سکوتِ ذهن» تقویت می‌شود (Wilber, 2000).

چشم، اگر در خدمتِ «نور» باشد، «دروازهٔ شهود» است. و اگر در خدمتِ «نفس» باشد، «پردهٔ غفلت».

---

۲. چگونه چشم، به «نابینایی» تبدیل شد؟

انسان، چشم را برای «دیدنِ نور» به کار نگرفت؛ بلکه آن را برای «دیدنِ عیوبِ دیگران» و «غرق شدن در ظواهر» به کار برد:

چشمِ قضاوت‌گر : انسان، با «چشمِ سر»، «ظاهرِ دیگران» را دید و از «باطنِ خود» غافل شد. او، «عیوبِ دیگران» را دید و «عیوبِ خود» را نادیده گرفت. در روان‌شناسیِ اجتماعی، «سوگیریِ بنیادینِ اسناد» (Fundamental Attribution Error) نشان می‌دهد که ما تمایل داریم «خطاهایِ دیگران» را به «شخصیت» و «خطاهایِ خود» را به «موقعیت» نسبت دهیم. چشمِ قضاوت‌گر، در این «سوگیری» گرفتار می‌شود و «خود» را «نابینا» می‌کند.

چشمِ حسرت‌بار : انسان، با «چشمِ سر»، به «داشته‌هایِ دیگران» نگاه کرد و از «نعمت‌هایِ خود» غافل شد. او، «کمبودها» را دید و «نعمت‌ها» را ندید. در روان‌شناسیِ مثبت‌گرا، «شکرگزاری» (Gratitude) یکی از مؤلفه‌هایِ اساسیِ «بهزیستیِ روانی» است و «حسرت» (Envy) با «افسردگی» و «نارضایتی» همراه است (Seligman, 2011).

چشمِ غافل : انسان، با «چشمِ سر»، به «ظواهرِ فریبنده» خیره شد و از «باطنِ حقیقت» روی‌گردان شد. او، «نقاب» را دید و «چهره» را ندید. در فلسفهٔ افلاطون (Plato, 380 BCE)، «تمثیلِ غار» نشان می‌دهد که انسان‌ها، «سایه‌ها» را می‌بینند و آنها را «حقیقت» می‌پندارند، در حالی که «نورِ خورشید» (حقیقت) را نمی‌بینند.

چشم، اگر در خدمتِ «نور» باشد، «دروازهٔ شهود» است. و اگر در خدمتِ «نفس» باشد، «پردهٔ غفلت». انسان، چشم را به «پرده» تبدیل کرد و در آن، «نابینا» شد.

---

۳. چشم و «کفرانِ نعمت»

«کفرانِ نعمتِ چشم»، یعنی «انکارِ نورِ دیده‌شده» و «روی‌گردانی از شهودِ حقیقت». انسان، با «غرق شدن در ظواهر» و «نادیده‌گرفتنِ باطن»، چشم را از «مسیرِ نور» خارج کرد. او، با «چشمِ خود»، «راهِ انکار» را پیمود و «نابینا» شد، نه به این معنا که «چشم» را نداشت، که به این معنا که «چشم» را در «غیرِ راهِ خود» به کار برد.

قرآن می‌فرماید: «وَمَنْ أَعْرَضَ عَن ذِكْرِي فَإِنَّ لَهُ مَعِيشَةً ضَنكًا وَنَحْشُرُهُ يَوْمَ الْقِيَامَةِ أَعْمَىٰ» (طه، ۱۲۴). «روی‌گردانی از یادِ خدا» به «زندگیِ تنگ» و «نابینایی در آخرت» می‌انجامد. این «نابینایی»، نتیجهٔ «کفرانِ نعمتِ چشم» است.

چشم، «نعمت» است. کفرانِ نعمتِ چشم، «نابیناییِ ارادی» است. نابینایی‌ای که از «سوءاستفاده» از چشم ناشی می‌شود، نه از «فقدان» آن.

---

بخش سوم: «الطافِ خدایی»؛ نعمت‌هایی که به نقمت تبدیل شدند

۱. الطاف، هدیه‌هایِ بی‌منت

«الطافِ خدایی»، «هدیه‌هایِ بی‌منت» هستند که خداوند به انسان بخشیده است: «عقل»، «چشم»، «گوش»، «قلب»، «زبان»، «دست»، «پا»، و همهٔ نعمت‌ها. این الطاف، «ابزارهایِ صعود» هستند که انسان را به «کمال» می‌رسانند. قرآن می‌فرماید: «وَإِن تَعُدُّوا نِعْمَةَ اللَّهِ لَا تُحْصُوهَا» (نحل، ۱۸). «نعمت‌هایِ خدا را نمی‌توانید شمارش کنید.» الطاف، «بی‌پایان» هستند و «بخششِ بی‌منت» را نشان می‌دهند.

---

۲. چگونه الطاف، به «نقمت» تبدیل شدند؟

الطاف، زمانی به «نقمت» (بلا و عذاب) تبدیل می‌شوند که انسان، از آنها در «راهِ غیرِ خود» استفاده کند. در فلسفهٔ اخلاقِ کانت (Kant, 1785)، «ارادهٔ خیر» شرطِ ارزشِ اخلاقیِ هر عمل است. استفادهٔ نادرست از نعمت‌ها، «ارادهٔ ناخیر» را نشان می‌دهد و «نعمت» را به «نقمت» تبدیل می‌کند. نمونه‌هایِ این «تبدیلِ نعمت به نقمت» عبارت‌اند از:

· عقل: به «غرور» و «توجیه» تبدیل شد.

· چشم: به «حسرت» و «قضاوت» تبدیل شد.

· گوش: به «غیبت» و «شنیدنِ باطل» تبدیل شد.

· زبان: به «دروغ» و «تهمت» تبدیل شد.

· دست: به «ظلم» و «تجاوز» تبدیل شد.

· پا: به «فرار از حق» و «رفتن به سویِ باطل» تبدیل شد.

الطاف، «ابزارهایِ تعالی» هستند. اما اگر در «راهِ غیرِ خود» استفاده شوند، به «ابزارهایِ سقوط» تبدیل می‌شوند.

---

۳. «کفرانِ نعمت»؛ پایانِ الطاف

«کفرانِ نعمت» (ناسپاسی)، «پایانِ الطاف» است. وقتی انسان، «نعمت» را نادیده می‌گیرد یا در «راهِ غیرِ خود» استفاده می‌کند، «نعمت» از او گرفته می‌شود یا به «نقمت» تبدیل می‌شود. قرآن می‌فرماید: «وَإِذْ تَأَذَّنَ رَبُّكُمْ لَئِن شَكَرْتُمْ لَأَزِيدَنَّكُمْ ۖ وَلَئِن كَفَرْتُمْ إِنَّ عَذَابِي لَشَدِيدٌ» (ابراهیم، ۷). «شکر»، «نعمت» را افزایش می‌دهد و «کفران»، «عذاب» را به همراه دارد.

---

بخش چهارم: راهِ بازگشت؛ از «نادانی» و «نابینایی» به «معرفت» و «بصیرت»

۱. «توبه»؛ بازگشتِ آگاهانه

«توبه» (بازگشتِ آگاهانه به سویِ خدا)، «راهِ جبرانِ کفران» است. توبه، یعنی «پذیرشِ خطا» و «تصمیمِ آگاهانه برایِ تغییرِ مسیر». توبه، «درِ بازگشت» است که خداوند، به رویِ همهٔ بندگان، گشوده است. قرآن می‌فرماید: «قُلْ يَا عِبَادِيَ الَّذِينَ أَسْرَفُوا عَلَىٰ أَنفُسِهِمْ لَا تَقْنَطُوا مِن رَّحْمَةِ اللَّهِ ۚ إِنَّ اللَّهَ يَغْفِرُ الذُّنُوبَ جَمِيعًا» (زمر، ۵۳). «رحمتِ خدا» از «همهٔ گناهان» بزرگ‌تر است.

---

۲. «شکر»؛ نگهداریِ نعمت

«شکر» (سپاس‌گزاری)، «راهِ نگهداریِ نعمت» است. شکر، یعنی «دیدنِ نعمت» و «استفاده از آن در راهِ حق». شکر، «نعمت» را افزایش می‌دهد و «کفران» را دفع می‌کند. در روان‌شناسیِ مثبت‌گرا، «شکرگزاریِ روزانه» با «افزایشِ خوشبختی» و «کاهشِ افسردگی» همراه است (Emmons & McCullough, 2003).

---

۳. «حضور»؛ دیدنِ نور با چشمِ دل

«حضور» (حضورِ آگاهانه در برابرِ حقیقت)، «راهِ دیدنِ نور» است. با «حضور»، «چشمِ دل» باز می‌شود و «نور» در «پسِ پردهٔ ماده» دیده می‌شود. «حضور»، «درمانِ نابینایی» است. در علومِ اعصاب، «تمرینِ حضور» (Mindfulness) با «کاهشِ فعالیتِ DMN» و «افزایشِ فعالیتِ Insula» همراه است. این تغییرات، «حضورِ آگاهانه» را تقویت می‌کنند و «دیدنِ عمیق‌تر» را ممکن می‌سازند (Farb et al., 2007).

---

تمرین عملی: گام‌هایی برایِ بازگشت از «کفران» به «شکر»

گام اول: تشخیصِ نادانیِ ارادی

امروز، در یک لحظهٔ سکوت، از خود بپرس: «آیا «عقلِ خود» را در «راهِ حق» به کار می‌گیرم یا در «راهِ توجیه»؟»

جملهٔ کلیدی: «عقل، «چراغِ هدایت» است. اگر در «راهِ نفس» استفاده شود، به «زندان» تبدیل می‌شود.»

گام دوم: بازگشت با شکر

امروز، پیش از خواب، سه «نعمت» را که امروز، از آنها غافل بوده‌ای، بنویس و برایِ آنها «شکر» کن.

جملهٔ کلیدی: «شکر، «نعمت» را افزایش می‌دهد و «کفران» را دفع می‌کند.»

گام سوم: حضور برای دیدن

امروز، یک پدیدهٔ ساده (مثلِ نورِ خورشید یا یک گل) را با «چشمِ دل» نگاه کن. از «تحلیلِ علمی» دست بکش و فقط «نورِ حضور» را در آن شهود کن.

جملهٔ کلیدی: «با «حضور»، «چشمِ دل» باز می‌شود و «نور» در «پسِ پردهٔ ماده» دیده می‌شود.»

---

جمع‌بندی و حکمتِ نهایی

«عقل داد و نادان در راه حقیقت شدیم و چشم داد نابینای حقیقت شده‌ایم.» این جمله، «خلاصهٔ تمامِ تاریخِ انسان» است. انسان، با «عقل»، «نادان» شد و با «چشم»، «نابینا». نه به این معنا که «عقل» و «چشم» را نداشت، که به این معنا که آنها را در «راهِ غیرِ خود» به کار برد. «کفرانِ نعمت»، «خیانت به الطاف» است. اما راهِ بازگشت، باز است. با «توبه»، «شکر»، و «حضور»، می‌توان از «نادانی» به «معرفت» و از «نابینایی» به «بصیرت» رسید.

حکمتِ نهایی:

عقل، «چراغ» است. چشم، «دروازه». نادانی و نابینایی، «سوءاستفاده» است.

توبه، «بازگشت» است. شکر، «نگهداری» است. و حضور، «دیدن».

با «توبه»، از «سوءاستفاده» بازگرد.

با «شکر»، «نعمت» را نگه دار.

و با «حضور»، «نور» را ببین.

که «کفرانِ نعمت»، «پایانِ الطاف» است و «شکرِ نعمت»، «آغازِ تعالی».

و «نور»، «غایتِ سلوک».

---

📚 مطالب مرتبط:

· مقاله: خودشناسی نوری چیست؟ (درگاهِ ورود)

· مقاله: شاهد درون: تبیین جامع

· مقاله: ناامیدیِ وجودی و نسبتِ نادرست با خود

· مقاله: تمثیل غار؛ سفر از سایه‌های وهم تا نورِ حقیقت

· مقاله: واژه‌نامهٔ شفاف خودشناسی نوری

---

منابع و مآخذ

· قرآن کریم (سوره‌های محمد، اعراف، حج، طه، نحل، ابراهیم، زمر)

· ابن‌سینا، حسین بن عبدالله. الشفاء (۱۰۳۷). (مبحث عقلِ فعال و نسبتِ عقل و وحی)

· سهروردی، شهاب‌الدین یحیی. حکمة الإشراق (۱۱۸۶). (مبحث نورالانوار، اصالتِ نور و شهودِ قلبی)

· ابن‌عربی، محی‌الدین. فصوص الحکم (۱۲۴۰). (مبحث چشمِ دل و بصیرت)

· ارسطو. اخلاق نیکوماخوس (۳۵۰ ق.م). (مبحث عقل به‌عنوانِ غایتِ انسان)

· افلاطون. جمهوری (۳۸۰ ق.م). (مبحث تمثیلِ غار و نسبتِ سایه و نور)

· کانت، ایمانوئل. بنیادِ مابعدالطبیعهٔ اخلاق (۱۷۸۵). (مبحث ارادهٔ خیر و ارزشِ اخلاقیِ عمل)

· کی‌یرکگور، سورن. بیماریِ منتهی به مرگ (۱۸۴۹). (مبحث ناامیدیِ وجودی و نسبتِ نادرست با خود)

· هوسرل، ادموند. ایدئ‌های مربوط به یک پدیدارشناسی محض (۱۹۱۳). (مبحث نگاهِ طبیعی و نقدِ آن)

· نیکرسون، ریموند. "سوگیریِ تأیید" (۱۹۹۸). Review of General Psychology. (مبحث سوگیریِ شناختی)

· سلیگمن، مارتین. شکوفایی (۲۰۱۱). (مبحث شکرگزاری و بهزیستیِ روانی)

· ایمونز، رابرت و مک‌کالو، مایکل. "شکرگزاری و خوشبختی" (۲۰۰۳). Journal of Personality and Social Psychology. (مبحث تأثیرِ شکرگزاری بر سلامتِ روان)

· فارب، نورمن و همکاران. "مراقبهٔ ذهن‌آگاهی و خودارجاعی" (۲۰۰۷). Social Cognitive and Affective Neuroscience. (مبحث Insula و حضورِ لحظه‌ای)

---

🔹 بیانیه شفافیت و یادداشت کوتاه:

همهٔ مطالب این صفحه، برداشت‌های شخصی نویسنده از قرآن، عرفان اسلامی و تاریخِ فلسفه است که با تأمل و تحقیق، تدوین شده‌اند. هیچ وابستگی گروهی یا تشکیلاتی ندارم. این نوشته‌ها، یک نقشهٔ راه شخصی برای خودشناسی است، نه یک سازمان، فرقه یا ایدئولوژی بسته. این نوشتار در چارچوب قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران و با اعتقاد به اسلام به عنوان کامل‌ترین و خاتم ادیان تدوین شده است.

---

نویسنده: مهدی امیراحمدی (عبدالمبین)

خودشناسی نوری / عبدالمبین

---

مقاله
۰
۰
عبدالمبین ؛  ( تشنه حق وجود )
عبدالمبین ؛ ( تشنه حق وجود )
بنده‌ای در راه. می‌نویسم — نه برای ادعا، که برای یادآوری. یادداشت‌های یک تشنه.
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید