بسمه تعالی
بنامِ صاحبِ جان، یگانهٔ خالقِ مهربان
از درد تا پژوهش
حکایتِ درمانِ دردِ بیهودگی
---
از کجا شروع شد؟
نمیدانم.
فقط میدانم که یک روز،
در میانِ شلوغیِ زندگی،
یک «خالیِ» عجیب حس کردم.
نه «خالیِ» تنهایی.
نه «خالیِ» فقر.
نه «خالیِ» بیکس بودن.
یک «خالیِ» عمیقتر.
یک «خالیِ» وجودی.
---
آن «خالی»، «درد» بود.
«دردی» که نام نداشت.
«دردی» که کسی نمیفهمید.
نه «افسردگیِ» بالینی.
نه «اضطرابِ» تشخیصیافته.
چیزی میانِ همهیِ اینها.
و فراتر از همهیِ اینها.
«دردِ» «بیهودگی».
«دردِ» «بودن».
«دردِ» «پرسیدن».
«دردِ» «نشناختن».
---
هر جا رفتم، «آب» نبود.
کتابها را خواندم.
«نقشه» بودند — نه «آب».
استادها را دیدم.
«راهنما» بودند — نه «آب».
هر کدام، «قطرهای» داشتند.
اما «تشنگیِ» من، «اقیانوس» میخواست.
و من، «تشنهتر» میشدم.
---
تا یک شب،
از «دویدن» خسته شدم.
از «جستن» در «بیرون» خسته شدم.
نشستم.
در «سکوت».
و از «دردم» پرسیدم:
«تو، از کجا آمدی؟»
«درد»، جواب داد:
«از «فراموشیِ» «حقیقتِ وجود».»
---
آن شب، «پناه» بردم.
نه به «کتاب».
نه به «استاد».
نه به «مذهب».
«پناه» بردم به «تفکر».
«تفکرِ» «عمیق».
«تفکرِ» «وجودی».
و در آن «تفکر»،
«تشنگیِ» «حبِ وجود»
— یعنی «عشق» به «هستی»
— «شکوفه» کرد.
---
و در آن «شکوفه»، «آرامش» را یافتم.
نه «درمانِ» من.
«درمانِ» «درد».
«درد»، «سیگنال» بود.
«سیگنالِ» «فراموشی».
و «درمان»، «یادآوری» بود.
«یادِ» «او».
«یادِ» «وجود».
«یادِ» «تشنگی».
---
و آن «یاد»،
مرا از «جنگِ» «درون» «رها» کرد.
«جنگِ» «تن» با «روان».
«جنگِ» «نفس» با «خویش».
«جنگِ» «من» با «من».
و در آن «صلح»،
«آرامش» آمد.
و در آن «آرامش»،
«نوشتن» آمد.
---
از آن شب،
شروع کردم به «نوشتن».
نه برایِ «کسی».
برایِ «خودم».
هر شب،
یک «مشق».
یک «سؤال».
یک «پاسخ».
و کمکم،
«مشقها» زیاد شدند.
«سؤالها» عمیقتر شدند.
«پاسخها» روشنتر.
---
و اینگونه شد
که از «درد»,
به «پژوهش» رسیدم.
نه «پژوهشِ» «آکادمیک».
نه «پژوهشِ» «دانشگاهی».
«پژوهشِ» «زیسته».
«پژوهشِ» «چشیده».
«پژوهشِ» «آرامگرفته».
«پژوهشی» که «روشش»، «تجربهٔ زیسته» است.
«پژوهشی» که «منبعش»، «مطالعهٔ آزاد» است.
«پژوهشی» که «انگیزهاش»، «دردِ بیهودگی» بود.
«پژوهشی» که «ابزارش»، «تفکر عمیق» است.
«پژوهشی» که «سوختش»، «تشنگیِ حبِ وجود» است.
---
و امروز،
بعد از سالها،
بعد از شبهای بیخوابی،
بعد از «صلحِ» «جنگِ» «درون»،
خود را اینگونه میبینم:
مهدی امیراحمدی (عبدالمبین)
پژوهشگرِ مستقلِ «حقِ وجود».
نه «مقام».
نه «لقب».
بلکه «ادایِ دین».
«ادایِ دین» به «راهِ» «خالق».
«ادایِ دین» به «دردی» که «مرا» «ساخت».
«ادایِ دین» به «تشنگیای» که «مرا» «کشاند».
---
و حالا،
هر «خطی» که مینویسم،
«ادایِ» «همان» «دین» است.
هر «مشقی» که میکنم،
«یادآوریِ» «همان» «راه» است.
---
مهدی امیراحمدی (عبدالمبین)
پژوهشگرِ مستقلِ «حقِ وجود»
در مسیرِ روشنِ بندگی 🌿
در پناه حق 🌿
---
خدایا،
ما را از «دردِ» «بیهودگی» رها کن،
و در «یادِ» خودت،
«آرام» کن.
که «درد»،
«سیگنالِ» «فراموشی» است.
و «یاد»،
«درمانِ» «تشنگی».
و «تشنگی»،
«راهِ» «بازگشت».
آمین.