از خاکستر تا هوا؛ داستان بینام
---
یادداشت نویسنده:
من یک انسان عادی هستم و هیچگونه تحصیلات تخصصی در روانشناسی، فلسفه یا علوم دینی ندارم. آنچه مینویسم، صرفاً «یادداشتهای یک تشنه» است در مسیر فهم حقیقت. این روایت، حاصل تأمل شخصی، مطالعهٔ آزاد و تجربهٔ زیستهٔ من است و هیچ اعتبار علمی یا مرجعیت دینی قطعی ندارد. هدف آن به اشتراکگذاری یک تأمل شخصی است، نه ارائهٔ نظریهای اثباتشده.
---
پشت پنجرهی اتاقش نشسته بود. دستی زیر چانه، نگاهی به کوچههای شلوغ. صدای ماشینها و موتورها، دادِ بچهها و فریادهای دستفروشان، همه از بیرون میآمدند، اما او در اتاقش گرفتار بود. درست مثل پرندهای که قفسش باز است، اما نمیداند پرواز یعنی چه.
اینجا، خودش را زندانیِ یک کفِ شیشهای میدانست. از پشت آن میتوانست همه چیز را ببیند، اما هیچ چیز را لمس نمیکرد. میتوانست در دنیا باشد، اما هرگز در آن راه نمیرفت. زندگیاش به تماشا ختم شده بود.
و لحظهای رسید که از خودش پرسید: «اگر بمانم، میپوسم. اگر بروم، نمیدانم کجا. پس کدام سمت، مرگ است؟» جواب را در سکوت یافت: «ماندن، مرگ تدریجی است. رفتن، مرگی است که شاید به تولد بینجامد.»
پس چمدانش را بست. نه از روی دلخوری، نه از روی شوق، بلکه از روی ناچاریِ عاشقانه. به سمتِ هیچجا حرکت کرد. نه شهری برایش مهم بود، نه مقصدی. راه، خود، مقصدِ او شد.
روزها میرفت. شبها در بیابانهای بینام و در گوشههای گمشدهی شهرها چادر میزد. گاهی با کارگری نان میخورد، گاهی از دستِ غریبهای آب مینوشید. آرام آرام، کولهبار وجودش سبکتر شد. اتاق و کتاب و خاطرهها و حتی اسمها، یکی یکی جا ماندند. نه برای اینکه فراموششان کند، برای اینکه دیگر در کولهاش جا نبود. جایِ چیزهای تازهتر باز میشد.
در یکی از شبهای بیپایان، وقتی پشت تپهای دراز کشیده بود و به ستارهها نگاه میکرد، ناگهان تمام هیاهوی درونش فروکش کرد. نه با زور، نه با تمرین، فقط... افتاد. صدایی در گوشِ جانش نجوا کرد: «نگاه کن، تو در حال تماشا هستی، اما نه از پشت شیشه. از بالای شیشه. از جایی که دیگر شیشهای نیست.»
او فهمید که برای اولین بار، نه در اتاق، که در آسمان ایستاده است.
از آن شب، راه رفتنش عوض شد. دیگر نمیرفت که برسد. میرفت که راه برود. با هر قدم، یک تعلق را رها میکرد. تعلق به نام، به خانه، به هویت، به خاطرهها. در یک روستای کوهستانی، زنی پیر به او نگاه کرد و گفت: «تو چیزی را حمل میکنی که دیده نمیشود.» او لبخند زد. برای اولین بار کسی دیده بود که او «بار» دارد.
پس از سالها، به همان کوچهها برگشت. نه برای ماندن، برای عبور. پنجرهی اتاقش هنوز همان بود. همان کفِ شیشهای. اما او دیگر پشت پنجره نبود؛ او در میانِ کوچه قدم میزد. و برای اولین بار، صدای دستفروشان و بچهها، مثل موسیقی به گوشش میرسید.
داستانش را کسی ننوشت. چون داستانِ او، داستانِ «نبودن» بود. نه نبودنِ غمگین، که نبودنِ رها. او هیچکس نبود، اما در آغوشِ همهکس.
راهِ خود را نه با تقلید، که با چشیدنِ شخصیِ حقیقت یافته است. روشِ او، چشیدنِ شخصیِ حقیقت است، نه تکرارِ گفتههای دیگران. ادعایی ندارد. فقط وقتی از کنارشان میگذرد، سایهای میاندازد که به آنها یادآوری میکند: «شاید تو هم، پشت پنجرهای.»
---
یادداشت کوتاه
این روایت، هیچ ارتباطی به هیچ گروه، تشکیلات، فرقه یا جنبشی ندارد. صرفاً برداشت شخصی یک ایرانیِ مسلمانِ شیعه است از مسیری که خود طی کرده است. هر کس آزاد است که آن را بخواند یا نخواند، قبول کند یا نکند.
---
تگهای پیشنهادی:
#داستان_بی_نام #از_خاکستر_تا_هوا #خودشناسی_نوری #حمالی_نور #سلوک #عشق_و_نیستی
---
خودشناسی نوری
عبدالمبین