ویرگول
ورودثبت نام
عبدالمبین ؛  ( تشنه حق وجود )
عبدالمبین ؛ ( تشنه حق وجود )بنده‌ای در راه. می‌نویسم — نه برای ادعا، که برای یادآوری. یادداشت‌های یک تشنه.
عبدالمبین ؛  ( تشنه حق وجود )
عبدالمبین ؛ ( تشنه حق وجود )
خواندن ۸ دقیقه·۵ ماه پیش

ارادهٔ نوری فرماندهیِ «شاهد» بر قوایِ نفس در میدانِ زمان

بسمه تعالی

بنام صاحب جان یگانه خالق مهربان

---

ارادهٔ نوری

فرماندهیِ «شاهد» بر قوایِ نفس در میدانِ زمان

---

یادداشت نویسنده:

نویسنده: مهدی امیراحمدی (عبدالمبین). من یک انسانِ عادی هستم که در مسیرِ خودشناسیِ نوری، با تکیه بر تجربهٔ زیسته، مطالعهٔ آزاد و تأملِ پیوسته، به این چهارچوب مفهومی دست یافته‌ام. این نوشته‌ها، حاصلِ پژوهش و تحقیقِ شخصیِ من است و به عنوانِ «یادداشت‌های یک تشنه» در مسیرِ فهمِ حقیقت، تدوین شده‌اند. بنده ادعایِ مرجعیت یا انحصارِ حقیقت ندارم، اما به ارزشِ این چهارچوب، به عنوانِ «نقشهٔ راهِ شخصیِ قابلِ اعتماد» ایمان دارم و آن را با دیگران به اشتراک می‌گذارم. هدف، به‌اشتراک‌گذاریِ یک چهارچوبِ مفهومی برایِ خودشناسی و تفکر است، نه ارائهٔ نظریه‌ای اثبات‌شده یا دستورالعملی نهایی.

---

راهنمای مخاطب:

در مقالاتِ پیشین، از «تفکرِ انتقادیِ نوری» و «اهمال‌کاری» سخن گفتیم. این مقاله، به «ارادهٔ نوری» می‌پردازد و نشان می‌دهد که چگونه «اراده» می‌تواند از «نفسِ اماره» جدا شود و به «ابزاری» برایِ «سلطنتِ شاهد» تبدیل گردد. اگر با مفاهیمِ «شاهد»، «نفسِ اماره» و «نظامِ احسن» آشنا نیستید، پیشنهاد می‌کنم ابتدا مقالهٔ «خودشناسی نوری چیست؟» را مطالعه کنید.

---

چکیده:

«اراده»، در خودشناسیِ نوری، «فرماندهِ جمهوریِ وجود» است. «اراده» است که «قشرِ پیشانی» را بر «آمیگدال» غالب می‌کند. «اراده» است که «شاهد» را بر «نفس» مسلط می‌سازد. و «اراده» است که سالک را از «حال» (اینجا و اکنون) به «حیاتِ طیبه» می‌رساند. اراده، خود، دو گونه است: «ارادهٔ نفسانی» که از «نفسِ اماره» و «هیجان‌خواهیِ عصب» سرچشمه می‌گیرد و سالک را در «هزارتو» زندانی می‌کند؛ و «ارادهٔ نوری» که از «شاهد» و «خدابنیادیِ نسب» سرچشمه می‌گیرد و سالک را به «نظامِ احسن» هدایت می‌کند. این مقاله، با کالبدشکافیِ اراده، نسبتِ آن با «شاهد»، «زمان» و «عادت» را بررسی می‌کند و نشان می‌دهد که چگونه با «تمرینِ مداوم» می‌توان «ارادهٔ نفسانی» را به «ارادهٔ نوری» تبدیل کرد. در پایان، تمرینِ عملیِ «ارادهٔ نوری» در چهار گام، ارائه می‌شود.

---

پیش‌گفتار؛ اراده، «فرماندهِ جمهوریِ وجود» است

در مقالاتِ پیشین، از «تفکرِ انتقادیِ نوری» و «منش‌ها و مهارت‌هایِ آن» سخن گفتیم و نشان دادیم که چگونه «شکِ سازنده» و «نقدِ آگاهانه» سالک را از «هزارتو» به «نظامِ احسن» هدایت می‌کنند. در مقالهٔ پیشین، «اهمال‌کاری» را به عنوانِ «شورشِ نفس بر سلطنتِ عقل» کالبدشکافی کردیم و نشان دادیم که چگونه «نفس» با «سیستمِ پاداشِ مغز» متحد می‌شود تا «ارادهٔ نوری» را فلج کند.

اما اگر «نفس»، «دشمنِ درون» است، «اراده» چیست؟ و چگونه می‌توان «اراده» را از «نفسِ اماره» جدا کرد و به «ابزاری» برایِ «سلطنتِ شاهد» تبدیل نمود؟

«اراده»، در این نگاه، «فرماندهِ جمهوریِ وجود» است. «اراده» است که «قشرِ پیشانی» را بر «آمیگدال» غالب می‌کند. «اراده» است که «شاهد» را بر «نفس» مسلط می‌سازد. و «اراده» است که سالک را از «حال» (اینجا و اکنون) به «حیاتِ طیبه» می‌رساند.

این مقاله، به «ارادهٔ نوری» می‌پردازد. به این که «اراده» چیست، چگونه با «شاهد» و «نور» پیوند می‌خورد، و چگونه می‌توان با «تمرینِ مداوم»، «ارادهٔ نفسانی» را به «ارادهٔ نوری» تبدیل کرد و «فرماندهِ جمهوریِ وجود» شد.

---

بخش اول: اراده چیست و چه نسبتی با «شاهد» دارد؟

۱.۱. اراده، «نیرویِ انتخابِ آگاهانه» است

«اراده» (Will)، در این نگاه، به معنایِ «قدرتِ انتخابِ آگاهانه در میانِ گزینه‌هایِ موجود» است. اراده، «نیرویی» است که «شاهد» را به «عمل» متصل می‌کند. «شاهد»، «نور» را می‌بیند، اما «اراده» است که «نور» را به «زندگی» می‌آورد.

«اراده، «پلِ میانِ شهود و عمل» است. شاهد، «نقشه» را می‌بیند و اراده، «گام» را برمی‌دارد.»

۱.۲. ارادهٔ نفسانی در برابرِ ارادهٔ نوری

«اراده»، خود، دو گونه است:

معیار ارادهٔ نفسانی ارادهٔ نوری

منبع «نفسِ اماره» و «هیجان‌خواهیِ عصب» «شاهد» و «خدابنیادیِ نسب»

جهت «لذتِ آنی» و «فرار از درد» «حقیقتِ پایدار» و «تعالیِ وجودی»

نتیجه تقویتِ «نفس» و «عصب» جاری شدنِ «نور» و تحققِ «نسب»

سرانجام «هزارتو» و سرگردانی «نظامِ احسن» و حیاتِ طیبه

«ارادهٔ نفسانی، «زنجیرِ نفس» است. ارادهٔ نوری، «بالِ نور».»

۱.۳. «شاهد» و «اراده»؛ فرماندهیِ آگاهانه

در «جمهوریِ وجود»، «شاهد» (حضورِ نابِ آگاهی) «فرماندهِ کل» است و «اراده»، «نیرویِ اجراییِ» او. «شاهد»، تصمیم می‌گیرد که چه کاری، «نوری» است و «اراده»، آن را به «عمل» تبدیل می‌کند. بدونِ «شاهد»، اراده، «کور» است و ممکن است به «نفس» خدمت کند، نه به «نور». و بدونِ «اراده»، «شاهد»، «نظاره‌گریِ بی‌اثر» می‌شود.

---

بخش دوم: «اراده» در میدانِ زمان؛ از «حال» تا «حیاتِ طیبه»

۲.۱. «حال»، تنها نقطهٔ قدرتِ اراده است

اراده، فقط در «حال» (اینجا و اکنون) معنا دارد. در «گذشته»، اراده، «حسرت» است. در «آینده»، اراده، «خیال». اما در «حال»، اراده، «واقعیت» است. سالک، تنها در «حال» می‌تواند «ارادهٔ نوری» را به کار گیرد و «نور» را در زندگی، جاری کند.

«حال، «میدانِ نبردِ اراده» است. آنکه در «حال» اراده کند، بر «زمان» مسلط است.»

۲.۲. «اراده» و «نظامِ احسن»

ارادهٔ نوری، یعنی «هماهنگ‌کردنِ ارادهٔ خود با ارادهٔ خدا» و «نظامِ احسن». سالک، با «ارادهٔ نوری»، «نمی‌خواهد» که «نظام»، مطابقِ خواستِ او باشد. او «می‌خواهد» که با «نظام»، هماهنگ شود.

«ارادهٔ نوری، «تسلیمِ فعال» است؛ نه «انفعالِ منفعلانه»، نه «سلطهٔ خودخواهانه».»

---

بخش سوم: عادت‌ها؛ بازتابِ «اراده» در زمان

۳.۱. عادت، «ارادهٔ تکرارشونده» است

«عادت» (Habit)، «اراده‌ای» است که به «الگویِ تکرارشونده» تبدیل شده است. هر عادتی، در ابتدا، با «اراده» شکل گرفته است. اما پس از تکرار، به «خودکار» تبدیل می‌شود و دیگر، به «ارادهٔ آگاهانه»، نیاز ندارد.

«عادت، «ارادهٔ خفته» است. آنچه امروز، «عادتِ تو»ست، حاصلِ «اراده‌هایِ دیروزِ تو»ست.»

۳.۲. عادت‌هایِ نوری و ظلمانی

عادت‌هایِ نوری: عاداتی که با «ارادهٔ نوری» شکل گرفته‌اند و سالک را به «نور» نزدیک‌تر می‌کنند (مثلِ «ذکرِ مدام»، «حضورِ آگاهانه»، «خدمتِ بی‌ادعا»).

عادت‌هایِ ظلمانی: عاداتی که با «ارادهٔ نفسانی» شکل گرفته‌اند و سالک را در «هزارتو» زندانی می‌کنند (مثلِ «غیبت»، «دروغ»، «تنبلی»، «وابستگی به گوشی»).

۳.۳. تغییرِ عادت، «تمرینِ اراده» است

تغییرِ عادت، نیازمند «تمرینِ مداومِ اراده» است. سالک، با «شاهد»، «عادتِ ظلمانی» را تشخیص می‌دهد، با «ارادهٔ نوری»، آن را قطع می‌کند، و با «تمرین»، «عادتِ نوری» را جایگزینِ آن می‌سازد.

---

بخش چهارم: «تمرینِ ارادهٔ نوری» در زندگیِ روزمره

۴.۱. «تمرینِ شروع»؛ کوچک، اما پیوسته

بزرگترینِ تمرینِ اراده، «شروع» است. شروع، «سخت‌ترین» و در عین حال، «مهم‌ترین» بخشِ هر کاری است. سالک، با «تمرینِ شروع»، «ارادهٔ نوری» را در خود، تقویت می‌کند.

«شروع، «نیمی از راه» است. هر روز، یک «شروعِ نوری» را تمرین کن.»

۴.۲. «تمرینِ قطع»؛ توقف در برابرِ «نفس»

درست به اندازهٔ «شروع»، «قطع» کردن نیز، تمرینِ اراده است. وقتی «نفس»، تو را به «کارِ لذت‌بخشِ جانبی» دعوت می‌کند، با «ارادهٔ نوری»، آن را «قطع» کن و به «کارِ اصلی» بازگرد.

۴.۳. «تمرینِ صبرِ نوری»؛ استقامت در مسیر

«صبرِ نوری»، یعنی «استقامتِ اراده» در مسیرِ «نور». وقتی با «مشکل» یا «یکنواختی» روبرو می‌شوی، با «اراده»، به راهِ خود، ادامه بده. صبر، «ارادهٔ مداوم» است.

---

بخش پنجم: ارادهٔ نوری در قرآن و عرفان

۵.۱. «اراده» در قرآن

قرآن، از «ارادهٔ انسان» با تعابیرِ متعددی، یاد کرده است:

«وَمَا تَشَاءُونَ إِلَّا أَنْ يَشَاءَ اللَّهُ» (و شما، اراده نمی‌کنید، مگر اینکه خدا، اراده کند.) این آیه، «هماهنگیِ ارادهٔ انسان با ارادهٔ خدا» را به تصویر می‌کشد.

«لِيَبْلُوَكُمْ أَيُّكُمْ أَحْسَنُ عَمَلًا» (تا شما را بیازماید که کدام یک، بهتر عمل می‌کنید.) «عملِ بهتر»، نتیجهٔ «ارادهٔ نوری» است.

۵.۲. «اراده» در عرفان

در عرفانِ اسلامی، «اراده» به عنوانِ «مقامِ اولِ سلوک» شناخته می‌شود. عارف، با «اراده»، از «خود» به «خدا» سفر می‌کند و از «ارادهٔ نفسانی» به «ارادهٔ الهی» می‌رسد.

---

تمرین عملی (۴ گام برای ارادهٔ نوری)

گام اول: تمرینِ «شروعِ نوری»

امروز، یک کارِ کوچک را که تا به حال، به تعویق انداخته‌ای، با «اراده»، شروع کن. حتی «یک جمله» یا «یک قدم»، کافی است. پاسخ را روی کاغذ بنویس.

گام دوم: تمرینِ «قطعِ نفسانی»

امروز، در یک لحظهٔ وسوسه (مثلاً چک‌کردنِ گوشی در زمانِ کار)، با «ارادهٔ نوری»، آن را قطع کن و به کار، بازگرد. نتیجه را ثبت کن.

گام سوم: تمرینِ «صبرِ نوری»

امروز، در یک موقعیتِ چالش‌برانگیز، با «اراده»، استقامت کن و از مسیرِ «نور»، منحرف نشو. تجربه‌ات را بنویس.

گام چهارم: تمرینِ «هماهنگی»

امروز، در سکوت، از خدا بخواه که «ارادهٔ تو» را با «ارادهٔ او» هماهنگ کند. بگو: «خدایا! ارادهٔ مرا، در امتدادِ ارادهٔ خود، قرار بده.» ثبتِ نهایی را انجام بده.

---

جمع‌بندی و حکمتِ نهایی

اراده، «فرماندهِ جمهوریِ وجود» است. اراده، «پلِ میانِ شاهد و عمل» است. ارادهٔ نفسانی، سالک را در «هزارتو» زندانی می‌کند و ارادهٔ نوری، او را به «نظامِ احسن» هدایت می‌کند. اراده، با «تمرینِ شروع»، «تمرینِ قطع»، و «تمرینِ صبر» تقویت می‌شود و با «هماهنگی با ارادهٔ خدا»، به اوجِ خود می‌رسد.

حکمتِ نهایی:

«اراده، "فرماندهِ وجود" است. اگر "شاهد" بر "اراده" حاکم باشد، "نور" بر "جمهوریِ وجود" حکومت می‌کند. و اگر "نفس" بر "اراده" مسلط شود، "ظلمت" بر "وجود"، سایه می‌افکند. "ارادهٔ نوری"، یعنی "هماهنگیِ ارادهٔ سالک با ارادهٔ خدا". یعنی "تسلیمِ فعال" در برابرِ "نظامِ احسن". و این، "کلیدِ خروج از هزارتو" و "دروازهٔ ورود به حیاتِ طیبه" است. با "تمرینِ مداوم"، ارادهٔ خود را "نوری" کن. با "ذکر" و "حضور"، "شاهد" را بر "اراده" مسلط ساز. و با "صبر" و "استقامت"، "سلطنتِ حضور" را در "جمهوریِ وجود" تثبیت کن. که این، "غایتِ سلوک" و "رازِ نهاییِ هستی" است.»

---

📚 مطالب مرتبط:

· مقاله: اهمال‌کاری؛ وقتی «نفس» با مغزت، علیه خودت متحد می‌شود

· مقاله: تعویق‌اندازیِ وجودی؛ از «خودفریبیِ نفس» تا «اصالتِ حضور»

· مقاله: تفکر انتقادیِ نوری؛ از شکِ سازنده تا شکرِ حق

· مقاله: خودشناسی نوری چیست؟ (درگاهِ ورود)

---

🔹 بیانیه شفافیت و یادداشت کوتاه:

همهٔ مطالب این صفحه، برداشت‌های شخصی نویسنده از قرآن و عرفان اسلامی است که با تأمل و تحقیق، تدوین شده‌اند. هیچ وابستگی گروهی یا تشکیلاتی ندارم. این نوشته‌ها، یک نقشهٔ راه شخصی برای خودشناسی است، نه یک سازمان، فرقه یا ایدئولوژی بسته. این نوشتار در چارچوب قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران و با اعتقاد به اسلام به عنوان کامل‌ترین و خاتم ادیان تدوین شده است. من به این چهارچوب، به‌عنوانِ «نقشه‌ای راهگشا» ایمان دارم و آن را با دیگران به اشتراک می‌گذارم، اما هرگز آن را «تنها راه» یا «حقیقتِ مطلق» نمی‌دانم. این متن، هیچ ارتباطی به هیچ گروه، تشکیلات، فرقه یا جنبشی ندارد. صرفاً برداشت شخصی یک ایرانیِ مسلمانِ شیعه است از مسیری که خود طی کرده است. هر کس آزاد است که آن را بخواند یا نخواند، قبول کند یا نکند.

---

نویسنده: مهدی امیراحمدی (عبدالمبین)

خودشناسی نوری / عبدالمبین

---

۱
۰
عبدالمبین ؛  ( تشنه حق وجود )
عبدالمبین ؛ ( تشنه حق وجود )
بنده‌ای در راه. می‌نویسم — نه برای ادعا، که برای یادآوری. یادداشت‌های یک تشنه.
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید