ویرگول
ورودثبت نام
عبدالمبین ؛  ( تشنه حق وجود )
عبدالمبین ؛ ( تشنه حق وجود )بنده‌ای در راه. می‌نویسم — نه برای ادعا، که برای یادآوری. یادداشت‌های یک تشنه.
عبدالمبین ؛  ( تشنه حق وجود )
عبدالمبین ؛ ( تشنه حق وجود )
خواندن ۱۲ دقیقه·۴ ماه پیش

آیینه‌دارِ محراب

بسمه تعالی

بنام صاحب جان یگانه خالق مهربان

---

حکایت دوازدهم: آیینه‌دارِ محراب

تأملی بر «ریا» و «خودنماییِ معنوی» در آیینهٔ خودشناسی نوری

---

یادداشت نویسنده:

نویسنده: مهدی امیراحمدی (عبدالمبین). من یک انسانِ عادی هستم که در مسیرِ خودشناسیِ نوری، با تکیه بر تجربهٔ زیسته، مطالعهٔ آزاد و تأملِ پیوسته، به این چهارچوب مفهومی دست یافته‌ام. این نوشته‌ها، حاصلِ پژوهش و تحقیقِ شخصیِ من است و به عنوانِ «یادداشت‌های یک تشنه» در مسیرِ فهمِ حقیقت، تدوین شده‌اند. بنده ادعایِ مرجعیت یا انحصارِ حقیقت ندارم، اما به ارزشِ این چهارچوب، به عنوانِ «نقشهٔ راهِ شخصیِ قابلِ اعتماد» ایمان دارم و آن را با دیگران به اشتراک می‌گذارم.

---

راهنمای مخاطب:

پس از حکایاتِ «وعدهٔ بی‌قصد»، «شعارِ بی‌عمل» و «اجبارِ خیرخواهانه»، این حکایت به یکی از ریشه‌ای‌ترین آفاتِ سلوکی می‌پردازد: زیستن برای دیده‌شدنِ خیر، نه برای بودنِ خیر. اگر با مفاهیمِ «نفسِ اماره»، «خودِ کاذب» و «اخلاص» آشنا نیستید، پیشنهاد می‌کنم ابتدا مقالهٔ «خودشناسی نوری چیست؟» را مطالعه کنید.

---

چکیده:

«ریا»، در خودشناسیِ نوری، یعنی «آمیختنِ نیتِ تقرب با میل به انعکاسِ آن در نگاهِ دیگران». این حکایت، با روایتِ زندگیِ «آیینه‌دارِ محراب»—کسی که سال‌ها عبادت را با «نمایشِ عبادت» اشتباه گرفته بود—نشان می‌دهد که چگونه «نفس» با لباسِ «تقدس»، از «انعکاسِ خیر» در چشمِ مردم تغذیه می‌کند و «خودِ کاذبِ معنوی» را می‌سازد. نقطهٔ چرخشِ داستان، «خراب شدنِ آیینه» است؛ وقتی ابزارِ بازتولیدِ تصویر از کار می‌افتد، وابستگیِ نیت آشکار می‌شود. این مقاله، با تکیه بر روان‌شناسیِ تحلیلیِ یونگ (خودِ کاذب و نقاب)، روان‌شناسیِ انسان‌گرا (خودشکوفاییِ اصیل) و عرفانِ اسلامی (اخلاص و ریا)، به کالبدشکافیِ این آفت می‌پردازد و راهِ «بازگشت از نمایش به حضور» را ترسیم می‌کند. در پایان، تمرینِ عملیِ «بازشناسیِ ریا در نیت» در چهار گام، ارائه می‌شود.

---

متن داستان

در شهری، مردی بود که هر جا می‌نشست، کمی نور هم با خودش می‌آورد.

نه از آن نورهایی که از دل برمی‌خیزد؛

از آن نورهایی که خوب روی صورت می‌نشیند.

ردایش همیشه تمیز بود.

تسبیحش دانه‌های درشت داشت، طوری که از دور هم معلوم باشد اهلِ ذکر است.

آه کشیدنش حساب‌شده بود، سکوتش موزون بود، و نگاهش طوری به زمین می‌افتاد که آدم حس می‌کرد همین الآن از مکاشفه برگشته است.

مردم می‌گفتند:

«عجب باطنِ روشن و حالِ خوشی دارد!»

شاگردش، که جوانی تیزبین بود، مدتی نگاهش کرد و چیزی نگفت.

چون بعضی چیزها را باید نه از حرف، که از فاصلهٔ میانِ حرف‌ها فهمید.

لقبِ مرد در شهر شده بود: آیینه‌دارِ محراب.

چون هر وقت واردِ مسجد می‌شد، انگار مسجد هم حواسش جمع می‌شد.

او عادت داشت در صفِ اول بایستد؛

نه همیشه در وسط، که تابلو شود؛

کمی مایل، طوری که هم متواضع به نظر برسد، هم دیده شود.

اگر صدقه می‌داد، آن‌قدر آرام می‌داد که همه متوجهِ آرام‌دادنش بشوند.

اگر شب‌زنده‌داری می‌کرد، فردا چیزی نمی‌گفت؛

فقط طوری خمیازه می‌کشید که اهلِ فهم، خودشان بفهمند.

اگر از او می‌پرسیدند:

«استاد، حالِ شما چطور است؟»

می‌گفت:

«ما که چیزی نیستیم... دعا کنید عاقبت‌به‌خیر شویم...»

و این «چیزی نیستیم» را جوری می‌گفت که از خیلی «چیزها» پُرتر بود.

روزی شاگرد از او پرسید:

«استاد، شما از چه می‌ترسید؟»

مرد گفت:

«از اینکه مبادا عملم خالص نباشد.»

شاگرد گفت:

«و اگر خالص نبود؟»

مرد آهی کشید، به افق نگاه کرد و گفت:

«خدا خودش ستّار است.»

اما شاگرد دید این جمله را وقتی گفت که سه نفر از اهلِ شهر از کنارشان رد می‌شدند.

در شهر، مسجدی بود با محرابی قدیمی.

کنارِ محراب، دیواری بود که سال‌ها پیش کسی آیینه‌ای بزرگ بر آن نصب کرده بود تا خادمان، پیش از نماز، قبای خود را مرتب کنند.

آیینه‌دارِ محراب عادت داشت پیش از هر نماز، لحظه‌ای مقابلِ آن آیینه بایستد.

عمامه را صاف کند.

ردا را مرتب کند.

محاسن را با انگشت، کمی سامان بدهد.

بعد یک نگاهِ کوتاه هم به حالتِ چهره‌اش بیندازد؛

نه آن‌قدر که معلوم شود،

نه آن‌قدر کم که بی‌فایده باشد.

یک روز خادمِ پیرِ مسجد، که بیشتر از همه ساکت بود و کمتر از همه فریب می‌خورد، زیر لب گفت:

«بعضی‌ها پیش از نماز، لباس را برای خدا صاف می‌کنند؛

بعضی‌ها خدا را برای لباس.»

شاگرد این را شنید و در دل نگه داشت.

ماه‌ها گذشت.

آیینه‌دارِ محراب روزبه‌روز محترم‌تر شد.

او را به مجالس دعوت می‌کردند.

از او می‌خواستند دعا کند.

اگر اشکی در چشمش جمع می‌شد، چند دل هم با آن می‌لرزید.

اگر سکوت می‌کرد، چند نفر آن را حمل بر عمق می‌کردند.

اگر لبخند می‌زد، می‌گفتند: «چه نورانی!»

و او کم‌کم به چیزی معتاد شد که اسمش را عبودیت گذاشته بود، اما جنسش بیشتر انعکاس بود.

یعنی چه؟

یعنی او از خودِ خدا کمتر، و از اثرِ خداگونه دیده‌شدن بر نگاهِ مردم بیشتر تغذیه می‌کرد.

شاگرد یک روز جرئت کرد و پرسید:

«استاد، اگر هیچ‌کس شما را نبیند، باز هم همین‌قدر آهسته راه می‌روید، همین‌قدر خشوع می‌کنید، همین‌قدر ذکر می‌گویید؟»

مرد مکثی کرد.

مکثی کوتاه، اما کافی برای آنکه چیزی در آن بلرزد.

بعد گفت:

«مؤمن، در خلوت و جلوت یکی‌ست.»

شاگرد گفت:

«پرسیدم شما هم همین‌طورید؟»

مرد لبخند زد و گفت:

«پسرم، زیادی دقیق شدن، آفتِ ادب است.»

شاگرد فهمید که بعضی سؤال‌ها را نه با پاسخ، که با فرار از پاسخ باید فهمید.

روزی خبر رسید که قرار است جمعی از بزرگانِ شهر برای عبادتِ دسته‌جمعی و مناجات به مسجد بیایند.

آیینه‌دارِ محراب آن روز از همیشه آراسته‌تر آمد.

ردایش سفیدتر بود، قدم‌هایش کندتر، نگاهش شکسته‌تر، و سکوتش پُرمعناتر.

پیش از شروعِ مجلس، طبقِ عادت، رفت جلوی همان آیینه.

اما آن روز، چیزی عجیب رخ داد.

خادمِ پیر، از سرِ تعمیرات، آیینه را از دیوار برداشته و به‌جایش شیشه‌ای معمولی گذاشته بود که پشتش هنوز غبار و گچِ دیوار پیدا بود.

یعنی به‌جای آن انعکاسِ صافِ قبلی، تصویرِ آدم را کج‌ومعوج و تیره نشان می‌داد.

مرد ایستاد.

خواست عمامه را مرتب کند.

اما صورتش را درست ندید.

کمی جا‌به‌جا شد.

باز ندید.

به چپ رفت، به راست رفت.

سرش را بالا و پایین برد.

اخم کرد.

شاگرد از دور نگاه می‌کرد.

مرد زیر لب گفت:

«این چیست؟ این که آدم را خراب نشان می‌دهد!»

خادمِ پیر گفت:

«نه پسرم.

شاید فقط آن‌قدرها هم که فکر می‌کردی صاف نبودی.»

مرد رنجید و گفت:

«آیینه باید درست نشان بدهد.»

خادم گفت:

«بله.

اما بعضی آیینه‌ها تا وقتی تو را قشنگ نشان دهند، محبوب‌اند.»

مرد چیزی نگفت، ولی حالش به هم ریخت.

نه از شیشهٔ خراب؛

از اینکه قبل از مناجات، آرامشِ خودش را نه در حضورِ خدا، که در وضوحِ تصویرش می‌جست.

مجلس شروع شد.

همه نشستند.

چراغ‌ها کم شد.

صدای دعا بالا آمد.

بغض‌ها ترکید.

شانه‌ها لرزید.

آیینه‌دارِ محراب هم نشست، اما آن شب حالش جمع نمی‌شد.

هر بار می‌خواست اشک بریزد، حواسش می‌رفت سمتِ اینکه آیا چهره‌اش همچنان معنوی به نظر می‌رسد یا نه.

هر بار می‌خواست آه بکشد، حس می‌کرد انگار کسی درونش می‌پرسد:

«برای که؟»

آن شب برای نخستین بار، به‌جای آنکه در دعا غرق شود، در خودش گیر کرد.

بعد از مجلس، وقتی همه رفتند، فقط او ماند و خادم و شاگرد.

مرد رفت کنار محراب و نشست.

خیلی آرام گفت:

«عجیب است...

امشب هیچ حالی نداشتم.»

خادم گفت:

«شاید چون امشب، حال را کسی تماشا نمی‌کرد جز خدا.»

مرد گفت:

«من سال‌ها عبادت کرده‌ام.»

خادم گفت:

«بله.

اما باید دید برای صعود کرده‌ای یا برای صحنه.»

شاگرد سر پایین انداخت.

مرد گفت:

«یعنی همه‌اش ریا بوده؟»

خادم جواب داد:

«نه.

آدمیزاد یک‌پارچه نیست.

کمتر کسی سراسر ریا یا سراسر اخلاص است.

اما تا وقتی از دیده‌شدنِ خیرت لذت می‌بری و آن را با خودِ خیر اشتباه می‌گیری، در خطرِ ریا هستی.»

مرد به دست‌هایش نگاه کرد.

به تسبیحِ درشتش.

به ردای سفیدش.

به سکوت‌های تمرین‌شده‌اش.

بعد گفت:

«پس من چه بوده‌ام؟»

خادم گفت:

«کسی که مدتی، به‌جای آنکه در آینهٔ خدا خود را ببیند، در آینهٔ مردم، خداوَش بودنِ خود را تماشا می‌کرده.»

این جمله، مثل سوزن رفت زیر پوستش.

او برخاست، رفت سمتِ دیوار، تسبیحِ درشت را برداشت و کنار گذاشت.

ردای آراسته را تا کرد.

بعد به شاگرد گفت:

«فردا اگر مرا در صفِ آخر دیدی، گمان نکن متواضع شده‌ام.

شاید فقط دارم از ترکِ اعتیاد می‌گذرم.»

خادم لبخند زد و گفت:

«این یکی از راست‌ترین حرف‌هایی‌ست که امشب زدی.»

فردای آن روز، مرد زودتر از همه به مسجد آمد.

نه برای اینکه دیده شود؛

برای اینکه کسی نبیندش.

گوشه‌ای نشست.

ذکر گفت.

وسطِ ذکر، چند بار حواسش رفت به درِ مسجد:

«کسی آمد؟ کسی دید؟»

بعد خودش خندید.

تلخ، اما صادقانه.

هفته‌ها طول کشید تا کم‌کم بعضی حرکاتِ نمایشی از تنش جدا شد.

راه رفتنش عادی‌تر شد.

آه کشیدنش کمتر شد.

تسبیحش کوچک‌تر شد.

و عبادتش، از دور کم‌نورتر، اما درونش شاید کمی واقعی‌تر شد.

مدتی بعد، خادمِ پیر روی همان دیوارِ کنار محراب تکه‌کاغذی چسباند و نوشت:

«اینجا آیینه‌ای بود که بعضی‌ها در آن، صورتِ خود را برای مردم صاف می‌کردند.

امروز اگر چیزی هست، فقط دیواری‌ست برای تکیه‌دادنِ خستگان.»

---

تکه‌معنا

ریا یعنی عبادت، وقتی از قبلهٔ خدا کمی به سمتِ نگاهِ مردم کج می‌شود.

ظاهرِ متواضع، همیشه نشانهٔ باطنِ خاشع نیست.

---

تحلیل نظام‌مند

۱) سازوکارِ درونیِ ریا

این حکایت بر یک چرخهٔ روانی ـ اخلاقیِ بسیار دقیق بنا شده است:

نیاز به دیده‌شدن → تملکِ نشانه‌های خیر → بازخوردِ تحسین → تقویتِ خودِ کاذبِ معنوی → دورشدن از اخلاص

فرد در آغاز شاید واقعاً اهلِ خیر باشد، اما به‌تدریج از خودِ خیر به تصویرِ خیر منتقل می‌شود.

در این حالت، نیت از مرکز به حاشیه می‌رود و «اثرِ اجتماعیِ تقدس» به غذای نفس بدل می‌شود.

در روان‌شناسیِ تحلیلیِ یونگ (Jung, 1951)، این وضعیت با «نقابِ اجتماعی» (Persona) و «خودِ کاذب» (False Self) قابلِ تطبیق است؛ جایی که فرد، به‌جای «خویشتنِ حقیقی» (Self)، با «تصویرِ ساخته‌شده‌ای از خود» زندگی می‌کند و از «سایه» (Shadow) و «مواجهه با نیتِ واقعی» گریزان است. در روان‌شناسیِ فراشخصی، ول وود (Welwood, 2000) این پدیده را «خودشیفتگیِ معنوی» (Spiritual Narcissism) می‌نامد که در آن، سالک از «نقشِ عارفِ مقبول» تغذیه می‌کند، نه از «حضورِ حقیقی».

---

۲) هستهٔ معنایی

داستان بر این تمایز کلیدی استوار است:

بودنِ خیر ≠ خیر دیده‌شدن

و دقیق‌تر:

اخلاص = هم‌جهتیِ عمل با حق، فارغ از نگاهِ خلق

در مقابل:

ریا = آمیختنِ جهتِ عمل با میل به انعکاس در نگاهِ دیگران

ریا همیشه جعلِ کامل نیست؛

اغلب آلودگیِ نیت است، نه نفیِ مطلقِ خیر.

در قرآن کریم، ریا به‌عنوانِ «شرکِ خفی» معرفی شده است: «فَوَيْلٌ لِّلْمُصَلِّينَ * الَّذِينَ هُمْ عَن صَلَاتِهِمْ سَاهُونَ * الَّذِينَ هُمْ يُرَاءُونَ» (ماعون، ۴-۶). «نمایشِ عبادت» و «غفلت از حضور» در کنارِ هم، نشانهٔ ریا هستند.

---

۳) چرا ریا خطرناک‌تر از ظاهرِ گناه است؟

زیرا ریا از جنسِ تاریکیِ آشکار نیست؛

از جنسِ نورِ آلوده است.

به همین دلیل تشخیصش دشوارتر و درمانش کندتر است.

شرّ آشکار → امکانِ توبهٔ سریع‌تر

خیرِ آلوده → دوامِ خودفریبی

در ریا، شخص نه‌فقط دیگران را، بلکه خود را نیز با نسخه‌ای آراسته از خویش فریب می‌دهد. در فلسفهٔ اخلاقِ کانت (Kant, 1785)، این وضعیت با «نیتِ خیرِ ظاهری» (Good Will in Appearance) قابلِ تطبیق است که در آن، عمل، صورتیِ اخلاقی دارد، اما انگیزهٔ آن، «احترام به قانون» نیست؛ بلکه «جلبِ تحسینِ دیگران» است.

---

۴) نقشِ آیینه در داستان

آیینه، استعارهٔ مرکزی این حکایت است:

· آیینهٔ مردم: جایی که شخص، تصویرِ تقدسِ خود را می‌بیند.

· آیینهٔ خدا: جایی که نیت و حقیقتِ درون آشکار می‌شود.

· خراب‌شدنِ آیینه: لحظهٔ بحرانِ هویت؛ یعنی وقتی ابزارِ بازتولیدِ تصویر از کار می‌افتد.

پس:

قطعِ امکانِ نمایش → آشکارشدنِ وابستگیِ نیت

در فلسفهٔ وجودی، این لحظه با «رویارویی با پوچیِ تصویر» (Confrontation with the Void of Image) همراه است که کی‌یرکگور (Kierkegaard, 1846) آن را شرطِ «گذار از زیبایی‌شناسی به اخلاق» می‌داند.

---

۵) نقطهٔ چرخش

تحولِ شخصیت با یک محرومیتِ کوچک از انعکاس آغاز می‌شود، نه با موعظه‌ای بزرگ.

این نکته مهم است:

گاهی انسان نه با نصیحت، بلکه با از دست دادنِ امکانِ نمایش، حقیقتِ خود را می‌فهمد.

در روان‌درمانیِ اگزیستانسیال، این لحظه با «اضطرابِ اصالت» (Authenticity Anxiety) همراه است؛ اضطرابی که وقتی رخ می‌دهد که فرد، «نقاب» را کنار می‌زند و با «خودِ بی‌پناه» روبرو می‌شود (Yalom, 1980).

---

۶) لایهٔ عرفانی ـ سلوکی

در سلوک، ریا فقط نمایش برای دیگران نیست؛

گاه حتی نمایش برای «خودِ خیالیِ مقدس» است.

یعنی سالک در درونش، تماشاگرِ نسخه‌ای قدسی از خویش می‌شود.

منِ عابدِ خیالی → حجابِ منِ حقیقی

بنابراین ریا، صرفاً یک خطای اخلاقی نیست؛

یک حجابِ معرفتی نیز هست.

مولانا در مثنوی می‌گوید:

«ای که گویی من ز خود بیگانه‌ام / تو هنوز اندر تماشای خویشتن»؛ یعنی گاهی انسان، در عینِ ادعایِ عرفان، هنوز در «تماشایِ تصویرِ عارفِ خود» گرفتار است.

---

نسبت با مفاهیم خودشناسی نوری

این حکایت با محورهایِ پیشینِ خودشناسیِ نوری پیوندِ مستقیم دارد:

مفهوم نسبت با حکایت

«صدق» ریا، شکافِ نیت و نمود را آشکار می‌کند. صدق، یعنی «هماهنگیِ ظاهر و باطن».

«رؤیت» باید پشتِ نورِ ظاهری، سازوکارِ تغذیهٔ نفس را دید.

«خودِ کاذب» این حکایت یکی از دقیق‌ترین صورت‌های خودِ کاذب را نشان می‌دهد: «منِ معنویِ نمایشی».

«مرز» باید میانِ «عبادت برای حق» و «عبادت برای دیده‌شدن» مرز روشن دید.

«غفلت» شخص ممکن است سال‌ها نداند که موضوعِ اصلی‌اش خدا نیست، تصویرِ خود نزد مردم است.

«عدل» عدل، یعنی «قرار دادنِ هر چیزی در جایگاهِ خود». ریاکار، «خدا» را در جایگاهِ «ابزار» و «خلق» را در جایگاهِ «قبله» نشانده است.

---

تمرین عملی (۴ گام برای بازشناسیِ ریا در نیت)

گام اول: تمرینِ «تشخیصِ تماشاگر»

امروز، در یک عملِ خیر (حتی کوچک)، از خود بپرس: «اگر هیچ‌کس این عمل را نمی‌دید، باز هم انجامش می‌دادم؟» پاسخ را صادقانه بنویس. این تمرین، «آزمایشِ خلوت» نام دارد.

گام دوم: تمرینِ «حذفِ نشانه‌ها»

امروز، یک «نشانهٔ ظاهریِ تقدس» (مثلِ تسبیح، لباسِ خاص، یا لحنِ ویژه) را کنار بگذار و همان کار را انجام بده. ببین آیا «حال» تغییر می‌کند؟ نتیجه را ثبت کن.

گام سوم: تمرینِ «مشاهدهٔ انعکاس»

امروز، در یک موقعیت، به «واکنشِ دیگران» به رفتارِ خود توجه کن. از خود بپرس: «آیا من، از این واکنش، لذت می‌برم؟ آیا این لذت، بر نیتِ من تأثیر می‌گذارد؟» تجربه‌ات را بنویس.

گام چهارم: تمرینِ «بازگشت به حضور»

امروز، در یک عبادت یا کارِ خیر، «تصویرِ خود» را فراموش کن. فقط به «حضور» توجه کن. نه به اینکه «چگونه دیده می‌شوی»، بلکه به اینکه «چگونه هستی». ثبتِ نهایی را انجام بده.

---

جمع‌بندی و حکمتِ نهایی

این داستان یک اصلِ بنیادی را صورت‌بندی می‌کند:

ریا = مصرفِ اجتماعیِ نشانه‌های قدسی برای تغذیهٔ نفس

و نیز:

اخلاص نه در حذفِ ظاهر، بلکه در آزادیِ نیت از اسارتِ نگاهِ دیگران است

بنابراین مسئله فقط این نیست که «کار خوب» انجام شود؛

مسئله این است که مرکزِ ثقلِ دل کجاست:

· به سوی حق؟

· یا به سوی انعکاسِ حق‌نمایِ خود در چشمِ مردم؟

اگر دومی باشد، عبادت هم ممکن است به ابزارِ خودپرستیِ لطیف تبدیل شود.

حکمتِ نهایی:

«ریا، «نورِ آلوده» است. ظاهرِ متواضع، همیشه نشانهٔ باطنِ خاشع نیست. بعضی‌ها پیش از نماز، لباس را برای خدا صاف می‌کنند؛ بعضی‌ها خدا را برای لباس. سالک، با «شاهد»، «عبادت» را از «نمایشِ عبادت» تشخیص می‌دهد. با «صدق»، «نیت» را از «انعکاسِ نیت» جدا می‌کند. و با «حضور»، از «آیینهٔ مردم» به «آیینهٔ خدا» بازمی‌گردد. که «اخلاص»، «آزادیِ نیت از نگاهِ خلق» است و «ریا»، «حجابِ نورانیِ نفس».»

---

📚 مطالب مرتبط:

· مقاله: حکایت یازدهم: نجات‌دهندهٔ اجباری

· مقاله: حکایت دهم: طبل‌زنِ کار

· مقاله: حکایت نهم: پرچمدارِ پلِ نساخته

· مقاله: خودشناسی نوری چیست؟ (درگاهِ ورود)

---

🔹 بیانیه شفافیت و یادداشت کوتاه:

همهٔ مطالب این صفحه، برداشت‌های شخصی نویسنده از قرآن و عرفان اسلامی است که با تأمل و تحقیق، تدوین شده‌اند. هیچ وابستگی گروهی یا تشکیلاتی ندارم. این نوشته‌ها، یک نقشهٔ راه شخصی برای خودشناسی است، نه یک سازمان، فرقه یا ایدئولوژی بسته. این نوشتار در چارچوب قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران و با اعتقاد به اسلام به عنوان کامل‌ترین و خاتم ادیان تدوین شده است. هر کس آزاد است که آن را بخواند یا نخواند، قبول کند یا نکند.

---

نویسنده: مهدی امیراحمدی (عبدالمبین)

خودشناسی نوری / عبدالمبین

---

مقاله
۴
۰
عبدالمبین ؛  ( تشنه حق وجود )
عبدالمبین ؛ ( تشنه حق وجود )
بنده‌ای در راه. می‌نویسم — نه برای ادعا، که برای یادآوری. یادداشت‌های یک تشنه.
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید