بچه بودم هیچی معنی خاصی نداش واسم.گذشت; بزرگ شدم یهو همه چی معنی خاصی گرفت;دنیا ,ادما ,حرفاشون یهو همه غریبه شدن یهو دنیا لج کرد یهو رفقام گذاشتن رفتن ..همه چی یهویی شد...
بزرگ ک شدم فهمیدم دنیا همش گلو بلبل نیست..فهمیدم ادم باید قید خیلی چیزارو بزنه.فهمیدم نباید همه رو ی جور ببینم..
خیلی چیزا عوض شد ;من,یکی'دنیا
من دیگه اون من نبودم منی ک عاشق همه چی بود از همه چی زده شد.منی ک باهمه بود حالا گوشه گیر شده بود.منی ک.....اون من مرده بود......
بعد از ماه ها و سال ها معلقی بین هیچو پوچ بین مرگو زندگی;ی من دیگه از عمق وجودم ریشه زد منی ک نه من دیروز بود نه من پریروز من امروز بود.منی ک شاید ادما دوباره زنده ب گورش کنن یا اینکه اونو ب عرش برسونن...