_ببین اون کوچه رو یادته؟جوی ابی ک از کنارش عبور میکرد؟وقتی باهم بازی میکردیم همیشه خدا خیس بودیم..واز همه مهم تر مغازه عمو رسول؟ازاون آبنباتای خروس قندی؟باباعلی رو یادته؟همون پیر مرد مهربون ک ی مغازه فرش فروشی داشت وهرروز برامون قصه میگفت؟سوگول خانومو یادته؟همون پیرزن مهربون ک ما هرروز میرفتیم خونشون چون تنهابود؟
_نه..نه باور نمیکنم.تو..تو..
_آره وانیا خودمم!اون سالی ک از محله رفتیدرو هیچ وقت فراموش نمیکنم.اون روز ک تو زیر درخت توت کنار جوی آب بهم گفتی دیگه نمیتونیم با هم بازی کنیم وگریه کردی وصورت قشنگت پر از گلوله های اشک شد.اون روزو وقتی تورفتی، زیر همون درخت توت تاشب گریه کردم.وقتی شب با چشمای پف کرده ب خونه رسیدم،مامانو بابام همه جارو دنبالم گشته بودن.با دیدن من،کلی سرزنشم کردن.اما من هیچ عکس العملی نشان نمیدادم.دراین دنیا نبودم،ذهن و جسمم دردونیای متفاوت سیر میکرد.ذهنم باتوزیر درخت توت نشسته بودو جسمم کز کرده گوشه اتاق.یک بغض سنگین بودویک سکوت سهمگین.آن شب بدترین شب زندگی ام بود.اصلا وقتی تورفتی،بدترین روز هایی بود ک داشتم.وقتی ک آن شب پس از سال ها سحرشد،صدای غرش ماشینی شنیدم.ب کوچه دویدم تا یک لحظه حتی یک لحظه تو را ببینم.تمام اساسی خانه تان بارشده بودو تو روی اولین پله ماشین بودی.پدرت میخواست تورا بالا بگذارد.وقتی سوار شدی، مرا دیدی و من تورا.خیره ب هم.تو از ماشین پیاده شدی و ب طرفم آمدی.جنگل چشمان زیبایت بارانی بودو کویر چشمان من.یادم است همیشه پریشان خرمایی رنگت را باروبان قرمز رنگی جمع میکردی.روبان قرمز رنگت راباز کردی.موهایت افشان شد و من محو تو.توروبانی دیگر مثل آن را دردست گرفته بودی روبان موهایت را ک باز کردی،درون دستان من گذاشتی وروبان توی دستت را ب موهایت بستی .گفتی هرگز فراموشت نمیکنم گفتی دلتنگت میشوم.دلم میخواست زمان می ایستادو تو همینطور برایم صحبت میکردی.دلم نمیخواست هرگز دور شدنت راببینم.دلم میخواست یک بار دیگردستانت راتوی دستان من بگذاری و باهم تا درخت توت،کنار جوی بدویم.آن روز وقتی دوباره سوار شدی،دستانت را روی چشمانت میکشیدی.برایت دست تکان دادم.دستانت رااز روی چشمانت برداشتی و نگاهم کردی.دستت را برایم تکان دادی.یا دم است ک همراه لبخندت اشک میریختی.وقتی تو دور شدی بغضم شکست.وسط کوچه نشسته بودمو گریه میکردم.
....ادامه در قسمت بعد?