چشم انتظار حادثهای ناگهان مباش
با مرگ زندگی کن و با زندگی بمیر
این شعر فاضل نظری رو کنار «سهشنبهها با موری» گذاشتم، چون خیلی خوب همون چیزی رو میگه که موری توی کل کتاب میگفت.
رفته بودیم پاتوق همیشگی بابایی. به پیشنهاد خانواده رفتیم فروشگاه محصولات. برای داداش کوچکترم عطر کاپیتان بلک خریدن و منم بعد گشت و گذار توی کتابا، از یه کتاب خوشم اومد و نتونستم ازش دل بکنم. شاید چون پشت جلد کتاب نوشته بود: «ما فقط نباید دیگران رو ببخشیم. بلکه باید خودمون رو برای همه کارهایی که انجام دادیم و انجام ندادیم هم ببخشیم.» خلاصه که هیچ شناخت قبلی از هم نداشتیم و همینجا شروع ماجرامون بود.
لحظاتی هرچند کوتاه از زندگی موری مانده بود و همچنان به دوست عزیز و شاگرد قدیمیاش، میچ، درسهایی میداد: از عشق، خانواده، بخشش و مرگ. و شاید زندگی کردن، یا حداقل یاد گرفتن چطور زندگی کردن.
موری میگفت: «مرگ بهترین معلم زندگیه. اگه یاد بگیری چطور بمیری، یاد میگیری چطور زندگی کنی.»
اینقدر از خوندن کتاب لذت بردم که دلم میخواد یه بار دیگه هم بخونمش... شاید بعدها.
کتابی که باهاش گریه میکنی! میخندی! گهگاهی از پنجره اتاق موری به گل بامیه نگاه میکنی و شاید هم مثل میچ تصمیمات متفاوتی بگیری.
تصمیم من بعد از این کتاب؟ تماس بیشتر با کسایی که دورن، ولی دوری راه نمیتونه زحمت های اونا رو از زندگیم پاک کنه.
تصمیم تو چیه؟