میدانم که بهزودی،
شبی،
در تختخوابی،
انگشتانم در شکنج موهایی نرم و لطیف میلغزد،
و موسیقیای نواخته میشود
که هیچ رادیویی پخش نمیکند
و همهٔ غصهها لبخند خواهند زد...
✍ چارلز بوکوفسکی
