دست

دست‌ها برایم مثل چشم‌ها هستند، سخن می‌گویند.

حتی چیزی فراتر از چشم‌ها هستند حسی از گذشته و آینده را می‌دهند.

وقتی شخصی برایم جالب باشد تصویر دست‌هایش در ذهنم نقاشی می‌شود. داستانش نوشته می شود.

داستان او هم نوشته شد و به راستی دست‌هایش شروع فاجعه بود.

شب پیش وقتی کنار مادربزرگم خوابیده بودم تمام شب دست‌م را گرفته بود، لمس چروک‌های دست‌ش سختی گذشته‌اش، تنهایی‌هایش و ترس دوباره تنها شدن را می‌داد.

گرچه نوشته‌ام پیوستگی ندارد ولی می‌خواهم بگویم تا فرصت هست دست‌ها را لمس کنیم، از روی رگ‌ها و نرمی دست‌ها سرازیر شوید در آغوش کشید آن‌وقت است تازه این حس عجیبی که من دارم را متوجه می‌شوید.