
در آن لحظهی سحر که نامم را «رها» نهادی، گویی قفسی از بندِ تنگِ بیحسی گشوده شد و من، کودکِ گمگشتهی وجود، در آغوشِ گرمِ تو جانِ دوباره گرفتم.
تو آن فروغِ سحرگاهی بودی که با نوری از جنسِ عشق، چراغِ خاموشِ روحم را روشن کردی و من، در برابرِ این همه مهر، نامی بر تو نهادم: «زندگی».
اکنون که در اوجِ تاریکیِ فراموشی ایستادهام،نام تو همچنان در گوشِ زمانه میپیچد و من میدانم که حتی در نبودت، تمامِ داراییِ من، همان حسِ عمیقِ بودن و دوست داشتنِ توست.
هم اکنون نیز برای تو مینویسم ...!
800424(: