
من مرده ام ، در میان تمامی شوق های از دست رفته ، من مرده ام ، در میان گل های سرخ لاله ، در میان فریاد های صامت ، در میان بغض های خفته در گلویم ، مرده ام.
من جان داده ام در آغوش تنهایی ، در آغوش بیکران بی کسی ...
دیگر منی از من باقی نمانده است و من در میان این جهان تا به ابد با یک جسم بی روح باقی مانده ام.از من تنها دلی باقی مانده است که آن نیز همواده میسوزد ... دلم میسوزد ، مانند مادری که وجود بی جان فرزندش را به آغوش گرفت ، مانند کودکی که در حسرت آغوش مادر ماند ، مانند کسی که در میان شوق های مرده اش پرسه میزند ، میسوزد ، گویی تمام من در برزخی سرشار از نفرت پرسه میزند.
من جان داده ام و این من تنها تنیست بی جان در میان زنده هایی غنی از کینه و نفرت و فارغ از عشق و محبت ، من خودم را گم کرده ام ، در میان رویاهایی شیرین که هرگز پایان خوشی نداشتند ، در میان شب های تاریک که هرگز به روز های روشن ختم نشدند.
حالا من ، سرشارم از تنهایی و بی کسی مطلق و وجود خویشتن را طوری تار و تاریک میبینم که گویی تمام تاریکی های جهان از وجود من زاده میشوند.
دلم برای منی که سرشار از روشنایی بود تنگ شده است.