درد شیرین.

در این دنیای ساکت و بی‌صدا، تنها فریادی که به گوش جانم می‌رسد، ناله‌ی تنهایی‌ام است برای نبودنِ تو؛ فریادی که در خلوتِ شب‌ها، آینه‌ی وجودم را می‌شکند.

گاهی انسان‌ها تنها از دور، مانند ستاره‌ای درخشان و فریبنده‌اند، اما هر چه به آن‌ها نزدیک‌تر شوی، درمی‌یابی که چقدر می‌توانند خطرناک‌تر از آن چیزی باشند که در توهمِ شیرینِ رویا می‌پنداری؛ ظاهری از عسل و باطنی از زهر.

در خلوتِ شب‌هایم، باز هم به تو می‌اندیشم؛ شاید باور نکنی، اما هنوزم آن ظاهرِ شیرین و دروغینت را به باطن تلخ و بی احساست ترجیح میدهم.

همان لبخندِ آفتابی که جهان را روشن می‌کرد، چشمانِ سیاهی که در آن‌ها تمامِ آسمان‌ها گم می‌شدند و آغوشی که گرمایش تا استخوان می‌رسید و سرما را از جانم بیرون می‌کرد.

هرگز فراموشت نکرده‌ام؛ هر چه بیشتر به یاد تو می‌افتم، عذابم بیشتر می‌شود، اما باز هم ترجیح می‌دهم که هرگز فراموشت نکنم، حتی اگر این بهایِ عاشقانه، جانکاهی باشد.

چنان دعا کردم که برگردی، چنان خواستم که ابدی بمانی... اما نشد.

با این حال، به فردایی که شاید دوباره بتوانم تو را ببینم، امید بسته‌ام؛ امید به روزی که دوباره با ذوقِ کودکی بنشینم و ساعت‌ها فقط به نگاهت خیره شوم و زمان را فراموش کنم.

دلم برای آن لحظه‌هایی که فقط با نگاه‌هایت حرف می‌زدیم، لک زده است؛ برای آن آرامشی که فقط در کنار تو حس می‌کردم.

کوتاه بگویم: دلم برایت تنگ شده است، و این دردِ شیرین، تنها نشانه‌ی زنده بودنِ من است.(:

424008

424008