در این سفرهی سرنوشت که هر رهگذری گنجینهای مقدس در دل دارد، گاهی آن گنج، مکانی آرام و گاهی جامی شکسته و گاهی انسانی است که نامش بر لبها میچرخد.
من هرگز فرصتِ شناختِ ژرف تو را نیافتم و زمان، این حقِ بزرگ را از ما سلب کرد، اما آن انگشتر که «هو القاضی» بر آن حک شده بود، در نگاه من نیز مقدس شد؛ گویی که نورِ عدالت الهی از آن، بر ساحتِ وجودت تابیده و روحِ تو را آلوده به پاکی کرده است.
اگرچه داستانِ کوتاهِ ما پیش از آنکه به اوج برسد، به پایان رسید و زمانِ آشناییِ عمیق، به ما نرسید، اما تو در قلبِ من همواره جایی پاک و مقدس داری، حتی اگر بگویند این عشق، خطایی است و این نگاه، شاید اشتباهی در مسیرِ حق.
و اگر روزی از تو بگذرم، نه از تو، بلکه از آن خاطراتی که با نام تو گره خورده، به نیکی و تقدس یاد خواهم کرد؛ چرا که عشقِ مقدس، هرگز نمیمیرد، بلکه در دلها جاودانه میشود و حتی اگر قصهی ما به پایان رسید، آن انگشتر و یادِ تو، همواره در سینهام مثلِ چراغی روشن، راهِ حق را به من نشان خواهد داد.
پیشگاهِ او همواره زنده و پایدار است.