یادم هست روزی که برای نخستین بار در غمی عمیق و یاسی سخت تو را دیدم، تنها امیدم بودی؛ هرچند آنگاه نامت را نمیدانستم، اما لبخندی بر چهره داشتی که هنوز هم در جانم حک شده است.
همان لبخندی که آغازگر گریههای بیپایانم شد و چنان از ته دل میخندیدی که چشمانت در آن پنهان میشدند و آرزو داشتم به خودم جرأت دهم تا بگویم که چقدر زیبا میخندی، اما سکوت کردم و گذشتم ، و روزها فقط به آن خنده ی شیرینت فکر کردم.
هرگز باورم نمیشد که تا این حد به کسی وابسته شوم که حتی در خوابهایم نیز دنبالش بگردم ، حتی به خودم برمیگذرم تا او به سادگی از من بگذرد.
در لحظاتی که باید از تو متنفر باشم، عاشقتم و این تلخترین راز زندگیام است؛ سنگینی بار عشق تو به روتین روزمرهام تبدیل شده که هرگز از آن نجات نیافتم.
خیلی تلاش کردم تا تو را فراموش کنم ، از خیالت بگذرم و به رویاهای شیرین و خودساخته ی با تو پایان دهم ، اما هرگز نتوانستم فراموشت کنم...!
بارها در تنهایی به آینه خیره شدم و از تو بد گفتم، بارها خود را با کارهای پراکنده مشغول کردم و پیامهای پرمهر، گلایهآمیز و حتی خداحافظی نوشتم، اما هرگز آنها را نفرستادم.
در برخی روزها با اندیشه به تاریکی چشمانت ساعتها گریستم و تنها در آغوش خیالی تو آرام گرفتم و امشب نیز، جزو آن شبهایی است که دلم میخواهد در اوج نفرت ، بگویم که چقدر تو را دوست دارم.(: