
در این آرامگاهِ سرد و سوزناک، روحهای بیقرار به دنبال معشوقانی گمشدهاند .
بعضی ها به دنبال معشوقه هایی که نامشان هرگز بر لبهایشان نیامده است.
آنجا که دلها با دیدن معشوق در آغوشِ دیگری شکستند و تنهایی که قلب هایشان روزی میتپیدند، اکنون در آغازِ بیپایانِ غیاب، خاکستر شدهاند.
من مدتی است که در این ویرانهی دلها، تمام احساساتم را دفن کردهام؛ تمام شادی هایم را ، غم هایم را ،روحی که از آسمانها فرود آمده، اما اکنون در چند متریِ شادی ، با جسدی بیجان و بیروح، در قفسی از تنهایی میلرزد.
این جسم، تنها با یادِ آخرین لمسِ تو، نفس میکشد، در حالی که روحش در میانِ خاکسترِ عشقهای ناکام، سرگردان و بیپناه، به دنبالِ معنایِ بودن میگردد.
هرچند تو خود باعث دفن شدن این روح پر اشتیاق شده ای،اما هنوزم تن بی جان من ، بودنت را حتی به بهای مرگ،میپذیرد.