ویرگول
ورودثبت نام
𝐑𝐚𝐡𝐚
𝐑𝐚𝐡𝐚
𝐑𝐚𝐡𝐚
𝐑𝐚𝐡𝐚
خواندن ۱ دقیقه·۵ ماه پیش

آخَرین آغوش.

شبِ پایان، آن شبِ تاریک که فروغِ فردا را خاموش کرد و خنده‌ها را به اشکِ سوزان بدل ساخت،

همان شبِ مرگِ رویاهایِ دلنشین، بار دیگر بر دوشِ امروزم سنگینی کرد و ذوقِ فردا را از من ربود.

مجموعه‌ی این شب‌هایِ تکراری بدون تو، نشاطِ جوانی را در سینه‌ام دفن کرد و خاطراتِ شیرین و زودگذر،

تمامِ روحِ مرا در حسرتی بی‌پایان حبس کردند.

اما به راستی که این نیز می‌گذرد، همان‌گونه که زمان، مرهمی بر زخم‌هایِ قدیم می‌نهد،

دردِ نبودنت، سایه‌یِ تنهایی و تبسم‌هایِ اجباری نیز روزی رها خواهند شد،

هرچند جایِ زخم‌ها همیشه باقی می‌ماند، اما دردشان کمرنگ می‌شود.

امشب، مردگانِ خاطره دوباره جان می‌گیرند و نسیم‌هایِ خنک به گردبادهایِ خفقان‌آور بدل می‌شوند،

و من، امشب در اقیانوسی تاریک و بی‌کرانِ نبودنت غرق می‌شوم، نه در دریایِ امید و آغوشِ گرمت.

چشمانت را با یادِ آخرینِ آغوش، نه با اندوهِ دامِ دیدار، که با خاطره‌ای از شادی به یاد می‌آورم،

و می‌دانم که حتی در این اقیانوسِ تاریک نیز، روزی خورشیدِ امید دوباره با تو طلوع خواهد کرد.

800424(:

۷
۰
𝐑𝐚𝐡𝐚
𝐑𝐚𝐡𝐚
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید