
شبِ پایان، آن شبِ تاریک که فروغِ فردا را خاموش کرد و خندهها را به اشکِ سوزان بدل ساخت،
همان شبِ مرگِ رویاهایِ دلنشین، بار دیگر بر دوشِ امروزم سنگینی کرد و ذوقِ فردا را از من ربود.
مجموعهی این شبهایِ تکراری بدون تو، نشاطِ جوانی را در سینهام دفن کرد و خاطراتِ شیرین و زودگذر،
تمامِ روحِ مرا در حسرتی بیپایان حبس کردند.
اما به راستی که این نیز میگذرد، همانگونه که زمان، مرهمی بر زخمهایِ قدیم مینهد،
دردِ نبودنت، سایهیِ تنهایی و تبسمهایِ اجباری نیز روزی رها خواهند شد،
هرچند جایِ زخمها همیشه باقی میماند، اما دردشان کمرنگ میشود.
امشب، مردگانِ خاطره دوباره جان میگیرند و نسیمهایِ خنک به گردبادهایِ خفقانآور بدل میشوند،
و من، امشب در اقیانوسی تاریک و بیکرانِ نبودنت غرق میشوم، نه در دریایِ امید و آغوشِ گرمت.
چشمانت را با یادِ آخرینِ آغوش، نه با اندوهِ دامِ دیدار، که با خاطرهای از شادی به یاد میآورم،
و میدانم که حتی در این اقیانوسِ تاریک نیز، روزی خورشیدِ امید دوباره با تو طلوع خواهد کرد.
800424(: