قوی سپید

سرد... سرد سرد...
شرح حال دنیای من، بدون دستانت...
گویی بار این کوهستان* بر سینه ام گذاشته شده...
پر از حرف های مگو شده ام...
گورستانی از حرف های مرده...
با اینکه درون این مرده متحرک، کهکشانی از واژه های الوان برای ادای احترام به تو صف شده بودند، اما سهم شان سکوت شد...
...سهم...
واژه ای غریب با این تن...
میدانستی درون رگبرگ پیچیده در همِ ساقه این کالبد، یاس در جریان است؟ در صورتی که قرار بود شمیم عطر یاس در تطور هیاهوهای این سرزمین رفاقت، آکنده باشد
اصلا خبر داری از تکه تکه شکسته های آن قلب شیشه ای؟
حالا میان سینه ای که مرگ را محکم فشرده، لالایی یک قوی سپید، درون برکه ای که از سیل چشمانم زاده شد، نجوا می کند...
روزگاری سراسر شوق بودم و همه تو...
نگاهم، صدایم، هوشیاری ام... فقط تو بودی...
چرا سالها به دنبالت بودم؟
چرا پیدایت نکردم میان این همه تقویم ایام؟
چرا یکبار هم که شده صدایم نکردی و بگویی که کجایی؟ چگونه میگذرانی؟ چگونه زنده ای اصلا، بدون من!

*در جاده فیروزکوه نوشته شده و منظور از کوهستان اشاره به آن دارد.