سپید پیکر

راز دستانت چیست؟

دستان پر مهرت...

که حرارتش، آتشِ حیاتند در کالبد این تن...

و لطافتش، که گویی تکه ای از آسمان در میانشان جا داده ای این حریرِ اطلسی ها را،

نمیدانی شوقی که ذوق دارد، در کشاکش گرفتن دستانت، قابل وصف نیست

دیبا؛ تو با این دستان، رج میزنی تار و پود مرا

پس هرچه خواستی بباف ...

که دیریست به دارم آویخته ای...

لا به لای واژه ها که میگردم، ترادف تو با مهربانی و پاکی انکار ناپذیر است...

سهمم از باغچه دلت، شاید همین تک شاخِ سپید پیکر بود که از آن دستان به یادگار گرفتم...