
زور درد، آن قدر زیاد بود که تمام استخوان های سکوتت را بالاخره شکست...
واژه هایی که در آن لحظه های تب دار، بر زبانت جاری می شد، با تو، تویی که امید و لبخند را معنا می کردی، نامانوس بود...
گفتی و گفتی و گفتی...
به نقطه ای رسیدی که میخواستی برای تسکین این پریشان حالی و آشفتگی عجیب، آرامبخشی از جنس مرگ را درون رگ های خسته کالبدت وارد کنی...
آن شب، سه گلوله را درون اسلحه "انتخاب" گذاشتی...
هر چند شلیک نکردی، اما دو نفر را کشتی...