ابر

و نگاهت غرق این طبیعت نشد...
نمیدانم دقیقا در قاب رو به روی چشمانت چه میدیدی....
اما عجیب بود، لحظه های نگاهت به آن رود...
گویی همه حجم آن رود را درون چشمانت غرق کردی...
بعد از آن، شدی آبشار حقیقت...
حتی قطره قطره آب شدی...
ابر شدی....
باران شدی و باریدی، بر همین طبیعت که روزی چشمانت آن ها را دیده بود...