
مرگ بود، آن دردِ بیحد… آن غمِ بیخشم
جوری راه میرفت، انگار به پیش و پسِ دهکده نور نرفته بود.
عجیب بود… تا کی باید راه میرفت؟ تا کی باید سر به زیر میانداخت و عاشقانه هایش را در کوچه ی دل رها میکرد؟
این درد بود یا شِبه درد؟
خوانشِ آن نگارِ روشن درونش… آن چه بود؟
خستگی هم مگر میشد درد بگیرد؟
آه… صدایِ برگِ مستی که از خانه آویزان شده بود، تنها علتی بود که درِ خانه را میگشود.
چرا؟ تا کی؟ تا آخرِ این فصل اگر همهی برگها ببارند چه؟
اگر دنیا برود و برنگردد چه؟
اگر… اگر مهر ِآن سبزیِ ریسمانِ گریانِ تلخ بر جای نماند...
آنوقت چه؟
آن جانِ بیجانِ من و تو چه؟
چه بود آن خستهی دلشکستهای که چون من و چون تو
میگشاید دفتر بِه از ارغوانِ پرپر گشته؟
●AL●