
اشک های غزه
Tears of Gaza
فیلم مستند "اشک های غزه" ساخته وبیک لکلبرگ (فیلمساز نروژی) محصول 2010 درباره اولین سالهای محاصره این نوار باریک فلسطینی در ساحل مدیترانه است.
لکبرگ و گروهش برای ساخت چنین مستندی، در شرایطی بسیار دشوار و سخت، به غزه رفتند و از صحنه های مملو از خشونت و سیاهی فیلم گرفتند تا حدود 75 دقیقه فیلم مونتاژ شده از میان ساعت ها راش و فیلم هایی که در موقعیت های مرگ و زندگی تهیه کردند، دربیاورند.
ویبک لکبرگ مانند مستندی که درباره بوسنی ساخت، در فیلم "اشک های غزه" هم سعی کرده تا بر محور یک درام پیش برود.
از همین روی دوربین خود را روی سه کودک از بچه های غزه زوم کرده است؛
یک پسربچه به نام یحیی و دو دختر بچه به نام های امیره و راسمینا که هر یک در همان اوایل جنگ غزه در سال 2007، بخشی یا تمام خانواده خود را از دست دادند.
فیلمساز، این 3 کودک را از بحبوحه جنگ غزه و در اوج بمباران ها و موشک باران ها یعنی اواخر دسامبر 2008 تعقیب می کند تا سپتامبر 2009 که هر 3 در کنار دریا ایستاده اند و آرزوهای خود را بیان می کنند.
لکبرگ این آرزوها را در مقابل حسرت هایی قرار می دهد که هر کدام از این 3 نفر در اوایل فیلم "اشک های غزه" تعریف کرده اند.
حسرت روزهایی که یحیی با پدرش در کنار دریای مدیترانه، اوقات می گذراند یا امیره با خانواده اش روزگار خوشی داشت و در این میان تاسف بارتر سرگذشت راسمینا است که تقریبا اغلب اعضای خانواده اش در مقابل چشمانش جان باختند و در انتها شاهد هستیم که او با خانواده جدیدی زندگی می کند.
شکار لحظات حملات هوایی و موشکی رژیم صهیونیستی، از نادرترین صحنه هایی است که در فیلم "اشک های غزه" نمایش داده می شود؛
نماهای دلخراش و تکان دهنده از شهادت ها و به خصوص کودکانی که آسیب دیده اند، زخمی شده و سوخته اند و همچنین حکایت مردی که همه خانواده اش را از دست داده و تنها دخترش که زنده مانده به نحو دلخراشی، بوسیله بمب های فسفری سوخته،
صحنه های اصابت بمب های فسفری به خانه و زندگی مردم بی پناه، از دیگر صحنه های تکان دهنده فیلم است و یا تصاویر تلاش نیروهای امدادی با دست خالی برای خاموش کردن ترکش های آتشین بمب های فسفری از فصل های تاثیرگذار فیلم به نظر می آید.
نکته قابل توجه از عملکرد حقوق بشری مجامع به اصطلاح بین المللی در مقابل کاربرد بمب های فسفری توسط صهیونیست ها این بود که در این باره از اسراییل سوال کردند و مسئولین رژیم اسراییل پاسخ دادند که از قضا، کاربرد بمب های فسفری بسیار دمکراتیک است!!
در صحنه هایی از فیلم، ویبک لکبرگ سعی کرده با همین روش مستند/داستانی حس غریب حضور در غزه را به مخاطبش منتقل نماید؛
صحنه هایی که مادر یحیی را در حال تهیه و طبخ غذا نشان می دهد و به دنبال آن دیوار تخریب شده اتاقی را به نمایش می گذارد که خانواده در آن، غذا صرف می کنند یا صحنه ای دیگر یحیی را در کنار خانواده در حال استراحت نشان می دهد که ناگهان بمب های مهیب فسفری، آسمان غزه را پوشانده و بر سر مردم فرو می ریزند.
این صحنه های فاجعه بار، ضد بشری و نادر را در حالی مشاهده می کنیم که هیچ حرکت و اقدامی از سوی مجامع به اصطلاح حقوق بشری و بین المللی رویت نمی شود. تنها مکانی که منسوب به سازمان ملل نشان می دهد، مدرسه ای است که پس از پناه بردن زنان و کودکان به آن مکان، مورد هجوم موشک ها و بمب ها ارتش صهیونیستی قرار می گیرد.
آنچه در فیلم "اشک های غزه" دیده نمی شود، پس زمینه های محاصره و حمله اسراییل به غزه است که با کمک های مادی و معنوی همان مجامع بین المللی صورت گرفت.
پس زمینه هایی که دقیقا از زمان اعلام نتایج انتخابات کاملا مردمی و دمکراتیک مردم غزه و رای دادن به حماس شروع شد. در حالی که ناظران مجامع به اصطلاح بین المللی از جمله جیمی کارتر (رییس جمهوری اسبق آمریکا) هم حضور داشتند
اما به دلیل آنکه نتیجه انتخابات (علیرغم پیش بینی برخی موسسات آماری)، برخلاف خواست همان مجامع به اصطلاح بین المللی بود، آن مجامع و سازمان های به اصطلاح حقوق بشری و بین المللی، طبق معمول زیر میز زدند و نتیجه را قبول نکردند.
از جمله اتحادیه اروپا که از همان زمان، تحریم مردم غزه را شروع کرد و زمینه های عملیات جنایتکارانه اسراییل را فراهم آورد.
عملیاتی که علیرغم شکست خفت بار در جنگ بیست و دو روزه، تا آغاز هجوم جدید اسراییل به این منطقه، 15 سال محاصره این منطقه کوچک را به همراه داشت.
محاصره ای که رژیم های ارتجاعی منطقه مانند رژیم نامبارک مبارک در آغازش شریک بودند. و در این میان مجامع به اصطلاح بین المللی و حقوق بشری در سکوت محض به سر بردند و نه تنها چشم خود را بر جنایات بی شمار اسراییل بستند که در موارد متعددی به یاری صهیونیست ها شتافتند و کمک های مالی و نظامی خود را روانه سرزمین ها اشغالی کردند تا امروز که این فجایع باورنکردنی و نسل کشی هولناک در مقابل چشم همه جهانیان در حال رخ دادن است.
ویبک لکبرگ همسر پال لکربرگ، سینماگر مشهور نروژی که در سال نود هشت میلادی درگذشت، همکاری اش را از سال شصت و هفت و با فیلم "لیو" با همسرش شروع کرد، در حالی که در آن فیلم فقط یک بازیگر بود. آن فیلم موفقیت های بسیاری بدست آورد، از جمله در جشنواره فیلم برلین، نامزد دریافت خرس طلایی شد.
پس از آن، کار مشترک ویبک با همسرش در فیلم های متعددی ادامه یافت تا اینکه خودش از سال هفتاد و یک به کارگردانی روی آورد. ویبک لکبرگ در سال نود و سه نخستین فیلم مستندش را جلوی دوربین برد که درباره جنگ های بالکان بود. او در آن فیلم در پیش زمینه جنایات صرب ها در بوسنی، یک ماجرای واقعی دراماتیک را روایت می کرد و از همین روی، مستند وی به یک درام مستند نزدیک تر بود.
ویبک از همان سال دیگر فیلمی نساخت و آخرین فیلمی نیز که بازی کرد در سال دو هزار و سه بود. او در سال دو هزار و ده یعنی هفده سال پس از آخرین فیلمی که جلوی دوربین برد، این روایتی تکان دهنده از جنگ بیست و دو روزه غزه و برخی حواشی فاجعه بار آن را ارائه نمود.