
نیایی که آدم ها را مسخ میکند
علی حضرتی بهعنوان دومین تجربه کارگردانی فیلم بلند در «#شهرک»، مانند تعدادی از آثار تاریخ #سینما، زندگی واقعی و سینما را درهم آمیخته و از ترکیب ناهمگون آنها، اثری تعلیقآمیز و شبه وحشت درآورده است.
نه به این معنی که منتظر #دراکولا و #فرانکشتاین یا اره برقی تگزاس و یا #زامبیها باشیم بلکه فضای فرورفتن انسانها در نقشهایی جدا از واقعیت و زندگی با آنها، این فیلم را به فضای ترسناک نزدیک کرده، ترسی از جنس سریال «West World#» یا فیلم «اکسماکینا» و یا «من ربات».
نوید (#ساعد_سهیلی) که یک عشقِ بازیگری است، به دنبال آگهی انتخاب بازیگر برای یک #فیلم_سینمایی، به دفتر پروژه رفته اما متوجه میشود که با بستن قرارداد، بایستی به مدت 3 ماه در شهرکی زندگی کند و بیرون نیاید. در واقع این دوران پیشتولید فیلم یاد شده به حساب آمده.
در آن شهرک (بدون آنکه فیلمبرداری آغاز شود) همه در همان نقشهایی زندگی میکنند که در فیلم مزبور قرار است ایفا کنند. نوید کمکم متوجه میشود او در آنجا پدر و مادری دیگر دارد، واقعاً آن پدر میمیرد، او واقعاً باید عاشق شود، واقعاً باید ازدواج کند و... و راهگریزی از آن شهرک ندارد.
شاید این نوع روایت تو در توی واقعیت و توّهم، از نوشته مشهور #فریدریش_دورنمات به نام «#پنچری» بیاید که یک تاجر موفق، وقتی ماشینش در میانه راه پنچر شده، به کافهای پناه میبرد و درگیر بازی نمایشی گروهی حقوقدان شده که به تدریج بعد جدی به خود میگیرد. پس از آن، آثار متعددی در ادبیات و تئاتر و سینما بر همین اساس بیرون آمد که مسئله مهم رابطه خیال و واقعیت را مورد اشاره قرار میداد.
علی حضرتی ساختار مناسبی برای اثرش انتخاب کرده و به جز برخی لحظات برخورد نوید و دختری که همسرش میشود و همچنین ملاقاتهایش با کارگردان فیلم، از آن فضای پر تعلیق شهرکی بیرون نمیآید.
فیلم «شهرک»، تصویری مبهم و مخوف از دنیای سینما و بازیگری ارائه میدهد. شاید هم تأثیر دنیای رسانه باشد بر زندگی آدمها که به قول #ریک_آلتمن، آدمها باید همانگونه که آنها میگویند زندگی کنند، لباس بپوشند، مدل مو بزنند، غذا بخورند، عاشق شوند، شعر عاشقانه بگویند و آن طور که آنها میخواهند بمیرند. این تصویر شاید چندان به ذائقه سینمای امروز خوش نیاید. میتوان گفت در واقع #علی_حضرتی در فیلم «شهرک»، یک فیلم ضد سینما ساخته است.