
سر این قبری که بالای سرش گریه میکنی، مردهای نیست
اینکه از یک ماجرای تراژیک و معضل تکان دهنده اجتماعی، فیلمی کمیک و طنز ساخته شود، کار سهل و ممتنعی نیست. در تاریخ سینما بسیار از این دست فیلم بر پرده سینما رفته اما سینماگرانی همچون #چارلی_چاپلین یا #باسترکیتون توانسته اند آثار ماندگاری در عالم هنر هفتم از خود باقی گذارند.
آثاری که بعضا "گروتسک" یا "پارودی" نامیده شده و در عالم تئاتر نیز نمونه های فراوانی دارد. در فیلم "#شادروان" هم حسین نمازی سعی داشته چنین فضایی بوجود آورد.
پدر یک خانواده (با بازی کوتاه #رضا_رویگری) که گویا بیماری حاد قندی دارد، براثر زیاده روی در مصرف شیرینی، دچار حمله قلبی شده و در بیمارستان فوت می کند. اما خانواده وی به دلیل عدم استطاعت مالی نمی توانند هزینه بیمارستان را پرداخت کرده و جسد وی را تحویل بگیرند. سرقت جسد هم نتیجه مثبتی نداشته و ربایندگان آن، گیر می افتند.
اما فامیل ها که از کم و کیف ترخیص جسد خبر ندارند، با شنیدن خبر در گذشت پدر یادشده، همگی از شهرستان راهی خانه نه چندان بزرگ او شده و بر سر خانواده بی پولش آوار می شوند. حالا پسر خانواده (با ایفای نقش بسیار متفاوت #سینا_مهراد) هم در به در به دنبال فراهم کردن پول ترخیص پدر فوت شده است و البته به هر دری که می زند با بن بست مواجه می شود.
می توان گفت حسین نمازی از موضوع فوق، یک کمدی نسبتا سالم و بدون هجویات و تکه پرانی های شبه سیاسی و شوخی های جنسی و غیر اخلاقی و همچنین خوار و خفیف کردن مردم، در آورده است. نشانه هایی که متاسفانه این روزها تحت عنوان مضحکه و طنز و کمدی بسیار رایج شده و #سینمای_ایران را با فضای مبتذل خود، آلوده کرده است.
در فیلم "شادروان" فضای زندگی حاشیه نشینان مهاجر کلان شهرها، اگرچه با دستمایه اغراق شده اما تا حدودی واقعی ترسیم شده و بخشی معضلات و مشکلات آنها با ساختاری نه چندان کسالت بار بدون استفاده از جذابیت های جعلی به نمایش درآمده است.
البته نمی توان نگاه از بالا و طبقاتی فیلمساز به این طبقه را منکر شد و آن را موجب ضعف و آسیب پذیری فضای فیلم ندانست.
نگاهی که متاسفانه از آثار رایج و تقلیدی شبه روشنفکری آمده و طبقه فرودست را اگرچه با اعتقادات سنتی اما واجد اغلب خصوصیات منفی مثل پشت هم اندازی و شارلاتانیسم و زیرآب زنی و لنگر انداختن در سفره دیگران و به قول خودشان به هر نحو از آنها کندن و ... نشان می دهد.
صحنه هایی در فیلم "شادروان"که اغلب افراد فامیل به خانه محقر خانواده پدر از دست داده سرازیر شده و روزهای متمادی به اصطلاح کنگر خورده و لنگر انداخته اند در حالی که هنوز جسدی برای خاکسپاری وجود ندارد، موید همین موضوع است.
اما خوشبختانه نمازی در همین نقطه نگاه شبه روشنفکری به طبقه فرودست درجا نزده و آنان را دارای برخی خصوصیات مثبت و انسانی کلیدی هم تصویر کرده که در نهایت مشکل ترخیص جسد پدر و خاکسپاریش را حل می نماید.
در واقع در انتهای فیلم، اگرچه تا حدودی رقیق تر ولی شاهد نوعی پایان شبیه به فیلم "مهمان مامان" هستیم به گونه ای که علاوه بر بعضی از همان فامیل های لنگر انداخته، حتی دایی جان بچه ها که همواره در صدد سوء استفاده مالی از خانواده خواهرش بود و به قول معروف حتی یک قطره آب هم از دستش نمی چکید، سرانجام همه پولی را که در جیب دارد برای برگزاری آبرومند مراسم، هزینه می کند.