
رقص با گرگ ها
یوسف (با بازی #امین_حیایی) دامپزشکی در یکی از مناطق دور افتاده و کوهستانی سردسیر است که ضمن رسیدگی به دامها گرگ های منطقه که به این دام ها آسیب می رسانند را نیز شکار می کند.
اما حضور زنی به نام رعنا (#لادن_مستوفی) که از سوی سازمان محیط زیست، ماموریت کنترل جمعیت گرگ ها در منطقه را دارد، وضعیت را تغییر داده و دیگر طبق قانون، کسی نمی تواند به گرگ ها شلیک کند.
این در حالی است که همچنان دام ها توسط گرگ ها دریده شده و به روستاییان ضرر و اسیب می رسد.
یک فیلم کند و بدون ریتم ساخته امیر حسین عسگری که ملهم از آثار نوری بیله جیلان مانند "خواب زمستانی" یا "روزی روزگاری در آناتولی" و عقب تر از آن یلماز گونی و علی اوزگن ترک به نظر می رسد با نوع تقبیح شعاری زندگی سنتی از طریق عناصر مردسالارانه و محدودیت زن ها و رنج و مرگی که همواره شامل حال آنها می گردد و طرفه آنکه که فضا و کاراکتر اصلی فیلم "#برف_آخر" یعنی یوسف و دوستش (با بازی #مجید_صالحی) هم بسیار به شخصیت های فیلم های یاد شده شبیه هستند.
تقابل مدرنیسم با زندگی سنتی روستایی در فیلم "برف آخر" به آزاد سازی گرگ ها (که البته در جای خود یک روند محیط زیستی محسوب می شود) و حمایت از آنها تا حدی که دام ها و سرمایه های روستاییان را ناکار کنند، بدبینانه ترین نگاهی است که می تواند در متجدد نمودن سبک زندگی سنتی به کار گرفته شود. آنچه که حتی در آوانگاردترین و ساختار شکنانه ترین آثار سینمای #اروپا نیز کمتر دیده شده است.
عناصر و پدیده هایی که فیلمساز برای تاثیر گذاردن این سوژه بر نگرش مخاطب و القاء نظرش دستمایه قرار داده، از کلیشه ای ترین و نخ نما شده ترین انواع کاربردهای تصویری و فیلمنامه ای هستند؛
بازهم شکل گیری عشق های خارج از عرف و فرار و مرگ دختران به دلیل عملکرد پدران هیولا! و بی منطق،
بازهم مخالفت بافت سنتی با اجرای طرح و برنامه ای نوگرا که با مسئولیت یک زن در جریان است،
بازهم متحول شدن مردی خشک و بی احساس که گویا عشق ناموفقی داشته با انگیزه های زنی تازه وارد و به اصطلاح متجدد،
بازهم ...
کلیشه های فیلم "برف آخر" در دیدارها و دیالوگ هایی که مابین یوسف و رعنا رد و بدل می شود، بسیار گل درشت و شعاری می شود، آنجا که رعنا برای تشابه و تفاوت شکست عشقی خودش و یوسف، مثال گاو و گرگ را می آورد و می گوید: "تو زنت رفت و به گاوها روی آوردی و من شوهرم را ترک کردم و همدم گرگ ها شدم". و ادامه می دهد که در زندگی یا باید گاو باشی و یا گرگ!
به این شکل در "برف آخر"، دو نوع سبک زندگی برای مخاطب ترسیم می شود که زندگی گاوگونه همرنگ همان سبک زندگی سنتی قرار داده شده؛ با بند ها و گرفت و گیرهای فراوان و زندگی با گرگ ها ، همراه تجدد و رهایی و آزادی به نمایش درمی آید، همانگونه که خود رعنا مثل گرگ هایش، آزاد و رها به تماشاگر حقنه می شوند!!در آخر هم این گرگ ها هستند که ابتدا رعنا و سپس یوسف را به درون طبیعت می کشند و به رنگ آن در می آورند.
به نظر می آید فیلمساز آنچنان از اینکه با به کارگیری چنین قصه ای و با تقلید از برخی سینماگران ترک، بتواند تلنگری دیگر به سوژه کهنه تقدیس تجدد وارداتی بزند، آنچنان سرخوش بوده که از بیان و فرم و ساختار سینمایی اثر غافل شده و صرفا با قرار دادن فیلمش در فضایی برفی و سرد، به این باور رسیده که گویا فرم فیلم را کامل کرده است. درحالی که شخصیت های پا در هوا و کلیشه ای از جمله خود یوسف و رعنا و شعارزدگی پلان ها و عدم توجه به دکوپاژ متناسب این گونه فضاها و ریتم درونی اثر ، فیلم برف آخر را تا سطح اثری ضعیف و شعاری و تکراری پایین آورده که به هیچوجه نه به لحاظ بیان سینمایی و نه از جهت پرازش موضوع و محتوی در سطح جشنواره فیلم فجر نیست.