
شاید نسل امروز اطلاع نداشته باشد و غوغای رسانه ها هم مجال یافتن حقیقت را به او ندهد اما این نسل باید بداند که چگونه دولت اسراییل با توطئه انگلیس و با استفاده از تشکیلات نظامی صهیونیست ها که طی 3 سال بعد از جنگ دوم جهانی (1945 تا 1948) قدرت گرفته بود، هنگامی که با طرح قبلی، ناگهان نیروهای انگلیسی سرزمین فلسطین را ترک کردند، تشکیل شد.
این نسل باید بداند که طی آن سالها، سازمان های تروریستی صهیونیست ها از جمله سازمانی به نام "ایرگون" به رهبری مناخیم بگین قدرت یافته و عملیات تروریستی وسیعی را علیه فلسطینی ها انجام دادند تا آنها را از سرزمین های خود برانند.
ایرگون خود اعتراف کرده که طی سالهای 1945 تا 1948 (سال تشکیل دولت فلسطین) بیش از 200 فقره عملیات تروریستی انجام داده که فقط در یکی از آنها، انفجار هتل کینگ دیوید در بیت المقدس بیش از 100 نفر کشته شدند.
نسل جدید باید بداند که همین سازمان ایرگون کمتر از یکماه قبل از تشکیل دولت اسراییل در وحشیانه ترین عملیات خود در آوریل 1948 سکنه روستای دیریاسین در نزدیکی بیت المقدس را قتل عام کرد.
در این فاجعه که مناخیم بگین در خاطراتش با غرور و افتخار از آن یاد می کند، 254 زن و مرد و کودک عرب کشته شدند که از آن جمله 137 زن و بین آنها 25 زن حامله بودند.
همین مناخیم بگین است که در سال 1979، جایزه صلح نوبل را از آکادمی سلطنتی سوئد دریافت می کند!!
نسل امروز باید بداند که از زمان تشکیل دولت اسراییل، بارها و بارها نیروهای نظامی این کشور ساکنان آواره اردوگاههای فلسطینی را قتل عام کردند، از فاجعه کشتار روستای کفرقاسم (که 56 روستایی بی خبر از اعلام حکومت نظامی را هنگام بازگشت از سرکار اعدام کردند) تا کشتار پناهندگان اردوگاه تل زعتر در اوت 1976 که پس از 52 روز محاصره و قطع آب و برق، همه اردوگاه را به خاک و خون کشیدند تا فجایع اردوگاههای صبرا و شتیلا (که گوشه ای ناچیز از آن در انیمیشن "والس با بشیر" به تصویر کشیده شد) و...و تا جنگ 33 روزه که پناهگاه سازمان ملل برای زنان و کودکان در روستای "قانا" لبنان را با خاک یکسان کرد.
این نسل باید بداند که نزدیک به 20 سال پس از شکل گیری دولت اسراییل و جنایات بیشمارش، در سال 1965 برای نخستین بار مقاومت فلسطین شکل گرفت و پیش از آن در واقع در طول 17 سال رژیم صهیونیستی هرآنچه که خواست بدون کمترین مقاومت به سر فلسطینیان آورد.
نسل جدید باید بداند که برخلاف تبلیغات جهانی، ورود و تجاوز اسراییل به لبنان و جنگ در این سرزمین برای نخستین بار و به طور رسمی در سال 1975 (یعنی 4 سال پیش از انقلاب اسلامی) انجام شد و ارتش رژیم صهیونیستی به بهانه پناهندگی فلسطینیان در لبنان، جنوب و شمال و مرکز این کشور از جمله بیروت را به خاک و خون کشانید و مزدوران خود را تحت عنوان فالانژیست (یک نیروی شبه نظامی نامشخص) بر بخش های وسیعی از این کشور حاکم ساخت تا در غیاب سربازان اسراییل، مردم لبنان از جنایات آنها بی بهره نباشند.
در آن روز هیچ کشور غربی یا سازمان ملل به حضور این نیروهای مزدور اعتراض نکرده و خواستار خلع سلاح آنها نشدند. و فالانزیست ها تا آنجا که می توانستند کشتند و اسیر گرفتند و در مقابل حقوق مردم ایستادند و جای پای صهیونیست ها را مستحکم ساختند،از جمله گروگان گرفتن 4 دیپلمات ایرانی در سال 1361 که هنوز از سرنوشت آنها خبری در دست نیست. شاید اکنون در غوغای رسانه های زنجیره ای همه آن واقعیات رنگ باخته باشد ولی زمانی که فضای خبر رسانی اینقدر مه گرفته و آلوده نبود، هیچ مبارز و انقلابی و انسان آزاده و آزادیخواه و باشرفی در جهان وجود نداشت که رژیم اسراییل را به دلیل سوابق و کارنامه سیاهش ، دشمن خود نپندارد و در کنار مبارزان فلسطینی قرار نگیرد.
نسل امروز باید بداند که در حالی آمریکا و اسراییل و سایر کشورهای غربی بر اجرای قطعنامه های شورای امنیت سازمان ملل علیه فلسطینی ها تاکید دارند که کشور اسراییل از سال 1967 تا امروز دهها قطعنامه این سازمان را نادیده گرفته (از جمله قطعنانه 242 و عقب نشینی از سرزمین های اشغالی) و آمریکا با نفوذش مانع از صدور صدها قطعنامه دیگر علیه اسراییل شده است!!
در واقع آنچه امروز در نوار غزه اتفاق می افتد، تهاجم تروریسم دولتی اسراییل (که حتی در فیلمی همچون "مونیخ" استیون اسپیلبرگ به خوبی نمایان است!) و حامیان آمریکایی و اروپایی اش علیه دمکراسی مردم غزه است که در انتخاباتی آزاد و زیر نظر سازمان ملل، "حماس" را انتخاب کردند. آنچه امروز در غزه روی می دهد، پایمال کردن تمامی ادعاهای حقوق بشری و دمکراسی خواهی غرب صهیونیستی توسط خود همین حضرات است و نشانگر آنکه آنچنان از جنبش جهانی اسلام، جانشان به لب رسیده که دیگر همه شعر و شعارهایشان را بی واسطه و بدون هرگونه پوشش و رنگ و لعاب، زیر پا له می کنند. امروز دیگر حتی بنگاههای دروغ پراکنی شان مانند "CNN" و "BBC" و ...نمی توانند جنایت صهونیست ها را نادیده بگیرند و اگرچه با مسامحه و آغشته به شبه افکنی ولی ناگزیر و پی درپی تصاویر نسل کشی در غزه را نمایش می دهند.
امروز مدعیان صلح و حقوق بشر،خاموش و در سکوتی مرگبار و یا در کنار اسراییل، نظاره گر و همکار و همراه هلوکاست مسلمانان غزه توسط صهیونیست ها هستند تا نه فقط به خاک و خون غلتیدن مردم آن نوار باریک سرزمین فلسطین بلکه قتل عام همه شعارها و حیثیت و موجودیت حقوقی خویش را شاهد باشند. که دیری است سخن از دمکراسی و حقوق بشر در سرتاسر این کره خاکی تنها مضحکه مردم جهان و لقلقه زبان است . همین!