
به نظرم یکی از آخرین روزهای اسفند سال 1375 بود که آقا سید غلامرضا موسوی (سردبیر مجله هفتگی سینما) همه افرادی که در آن روزهای آخر سال در دفتر مجله (واقع در طبقه سوم پلاک 149 خیابان جامی) مشغول کار بودند را در به اصطلاح لابی مجله و جلوی در اتاق های تحریریه و صفحه بندی جمع کرد و این عکس یادگاری را گرفتیم.
دوستانی که در عکس ملاحظه می فرمایید؛ در قسمت آقایان به جز مرحوم محمد دلبری (از همکاران نازنین که چه زود از میان ما رفت) که در سمت راست ایستاده و همچنین بهزاد خورشیدی (گرافیست و صفحه آرای بخش خارجی) و مرتضی محمدیان (فعال در گفت و گوها و بخش چهره و خبرها) که نشسته اند، چند نفری فقط در حد سر و کله نمایان هستند، به ترتیب کله از راست:
مرحوم پرتو مهتدی (دبیر بخش خارجی که بسیار دوست داشتنی و باسواد و خوش صحبت بود)، بنده حقیر (که نمی دانم در این عکس چقدر قد کشیده ام!)، نقی شیرازی (صفحه آرای مشتی و خیلی رفیق بخش ایرانی)، آقا محمود مختاریان (مدیر هنری مجله که او هم خیلی باحال بود) و بالاخره (ایستاده) سید غلامرضا موسوی و در کنارش اقای وکیلی (نمونه خوان) و مرحوم آقای رضایی (مسئول بسیار دل انگیز آبدارخانه با چای های دیشلمه قند پهلوی دبش)
خانم ها از راست:
فریبا اشویی (گروه چهره ها و خبرها)، فرانک آرتا (اخبار هنری و صنوف)، زهرا تهرانی مرام (ویراستار)، نغمه وکیلی (دختر آقای وکیلی و منشی)، خانمی که متاسفانه نامش را به خاطر ندارم ولی تایپیست بودند و بالاخره زهرا مشتاق (گروه چهره ها و خبرها)
غایبین:
فریدون جیرانی (معاون سردبیر)، حسین وخشوری (مدیر مسئول)، علی علایی (دوست و رفیق قدیمی و مملو از خاطرات مشترک)، محمد سلیمانی (دبیر محجوب صفحه گفت و گو)، کیکاووس زیاری (خبرهای بخش خارجی)، ارغوان اشتری و اختر اعتمادی (مترجمان بخش خارجی) و ...
اگرچه از سال 1370 با فصلنامه فارابی در ارتباط بودم اما از اواسط سال 1373 در مجله هفتگی سینما (نخستین هفته نامه سینمایی) مشغول شدم؛ ابتدا با نقد فیلم که به صورت هفتگی یک ستون درباره یک فیلم پخش شده در تلویزیون یا اکران شده در سینما می نوشتم. در آن روزها حمید نعمت اله عزیز، دبیر سرویس نقد مجله بود. اما زود رفت برای فیلمسازی و ... و بنده شدم دبیر صفحه نقد فیلم!
چند ماهی نگذشته بود که با یکی دو گزارش پر و پیمان سینمایی، دبیر صفحه گزارش شدم. برای اطلاع دوستان جوان باید بگویم در آن روزها، گزارش و گفت و گو به این شکل نبود که زیر باد کولر بنشینیم و با تلفن همراه زنگ بزنیم یا چت کنیم و یا مطالب را به صورت کپی پیست از وب سایت های دیگر برداریم. بایستی هفت کفش و کلاه می کردیم و راه می افتادیم.
یادم هست در دفتر آن مجله تنها یک خط تلفن وجود داشت که صاحب خانه هم (یعنی مالک دفتری که به مجله اجاره داده شده بود) در اتاقی می نشست و مدام با تلفن درگیر بود و بقیه هم باید از همان نیم خط استفاده می کردند. احتمالا دوستان جوان خبرنگار متوجه هستند که با وجود محوریت تلفن در کار خبرنگاری (لااقل برای قرار و مدار گفت و گو و گزارش) اعضای تحریریه مجله سینما در آن ایام چه رنجی می کشیدند.
و ما که عطای همان تلفن را هم به لقایش بخشیده بودیم و پاشنه ها را ور می کشیدیم و می رفتیم سراغ باجه های تلفن عمومی و با یک سکه دوریالی با مسئول یا فیلمساز یا سوژه خود تماس گرفته و در همان باجه مصاحبه را انجام می دادیم و به سختی یادداشت برمی داشتیم و هر از چند دقیقه ای هم با ضربه به شیشه باجه تلفن، باید مکالمه قطع کرده و جا را به منتظرین در صف باجه می دادیم و خود به صف می پیوستیم تا مجددا در نوبت خودمان تماس گرفته و ادامه مصاحبه و گزارش...!!
به هر حال بعد از مدتی هم با حفظ سمت های قبلی دبیر صفحه های تلویزیون شدم و بالاخره در همان ایامی که عکسش را ملاحظه می فرمایید، دبیر بخش ایرانی مجله بودم.