راه رهایی

در باب رهایی از دام یار بد سرشت

در دل من آنست یار را چرا چنان است

یاری که از او توقع یاری یا که کم غم گساریست

نه در فکر یاری نه در پی یاری ست

یاری که به دوش عاشق خود چون کوه باریست

غم بر دلم چنان است که اشکم روان است

او در فکر فریب و دام و دان پاشی ست

من خوش خیال ساده در خیال عشق واهی

او خود ندارد همتی جز هجران و تباهی

عمری گذشت سر در گریبان با خود بگویم

راه نجات من چیست تا آن راه را بجویم

عقل گوید که یاغی تا کی به فکر باغی

آن باغ که خواهی نیست جز سبزه زیبا سرابی

مویم سپید شد در عنفوان جوانی

تو در خیالی آنی که او را بود وفایی

از دیوسیرتان یاغی هرگز نخواه یاری

زان کو ندارند ایشان مراد خیرخواهی

رها کن جانا جان ز نام وننگش وز دام وکمندش

برکن این هوس را زریشه با همه ی خار و سنگش

رمی کن شیطان وجودش

تا که بیابی راه رهایی زشرش