فارسی، زبان فریبایی است!
این همه شعر ناب که شاعران در ساغر تخیل ریختهاند و تغزل خویش را میهمان دلهای عاشق کردهاند، حاصل گشت و گذار در بوستان زبان فارسی است.
با جابه جا نمودن حرفی، معنایی دیگر میتوان آفرید.
"غصه" و "قصه" از این شمارند!
چه بسیار غصهها که هنگام ورودشان به خانهی دل، چنان فرمان میراندند که گویی تا ابد پایدار خواهند بود!
اما خیلی زود تبدیل به قصه شدند چرا که هیچ غمی، ماندگار نیست.
میان غصه و قصه یک حرف فرق است.
زیاد سخت نگیر، دیری نمیپاید که قلم روزگار "غینها" را به "قاف" تبدیل میکند. کمی صبور باش.
کتاب بخوان تا قصههای آدمهای بسیاری فرا رویت قرار گیرد و بدانی غصههایشان با تو مشترک است والبته زودگذر!