
صبح طبق روال هر روز (ترم یک تقریبا هر روز دانشگاه بودیم، هم درس هامون پراکنده بود و در یک روز تجمیع نشده بود و البته دهه هفتاد عموما اینجور بود و مثل مثلا دانشگاه آزاد نبود از صبح تا شب کلاس بذارن که تو دو روز جمع بشه، مثلا صبح تا شهر دو درس داشتیم، شاید بعد از ظهر یک آزمایشگاه یا عمومی) بگذریم،
صبح طبق روال هر روز وارد حیاط دانشگاه شد، کامبیز با دوستش از اتوبوسی که جلوی در ایستگاه داشت پیاده شدن و مشغول گپ و گفت وارد حیاط دانشکده شدن که دیدن جلوی در ورودی ساختمان یه چادر نظامی، دقیقا مثل همین چادری که تصویرش رو بالا دیدید، برپا کردن!
تعجب کردن، از هم پرسیدن این چیه؟ تا اینکه یادشون اومد که امروز پنجم آذر هست و روز بسیج!
قدمهاشون رو کند کردن و شروع کردن به تبادل نظر که یعنی چه خبره؟ کسی تو چادر هست؟ باید از وسط چادر رد بشیم بریم داخل ساختمون؟ نکنه داخل چادر بازرسی می کنن؟ خب ما که چیزی همراهمون نیست. نکنه به شلوار جین گیر بدن! بله شلوار جین، دهه هفتاد هنوز شلوار جین آبی نشانه غرب زدگی بود یا همینطور رنگهای دیگه غیر از مشکی البته. مشکی رو پای بچه های مومن و مذهبی هم بعضا می شد دید.
راهی نبود، باید وارد چادر می شدن، خودشون رو آماده کردن که در صورت هر نوع برخورد یا حرفی از سمت بچه های بسیج در داخل چادر، اینا هم جواب محکم بدن و حتی برگردن و از دانشگاه خارج بشن اما تن به خواسته اونها ندن.
رسیدن ورودی چادر، با دست چادر رو کنار زدن و وارد شدن!
.
.
.
.
.
.
.
هیچکی نبود :)
بله، چادر خالی بود. این طرح بسیج دانشجویی بود برای اینکه اونروز که سالروز بسیج بود، دانشجوها از داخل فضای چادر نظامی وارد ساختمون دانشکده بشن و به این ترتیب، مثلا اون فضا و فضای جبهه و جنگ یادآوری و خاطره سازی بشه.
:)