
آن روز بعد از ظهر زود از محل کارش خارج شد. زود که نه، یعنی سر ساعت رایانه اش را خاموش کرد و چراغ های اتاق رو هم خاموش کرد و رفت سوار ماشین شد.
یه فهرست خرید توسط همسر برایش ارسال شده بود که باید سر راه می خرید. میوه و شیر و نان و ...
حدود یکساعت طول کشید تا خریدها را از دو سه نقطه متفاوت نزدیک خانه خرید کرد و رفت منزل.
پسر شش ساله اش منتظر پدر بود. خوشحال به استقبال پدر رفت و سلام و احوالپرسی و شوخی های پدر و پسری را انجام دادند.
آهان یادم رفت بگویم که دوران همه گیری بیماری کرونا (شیوع ویروس کووید 19) بود و تهران در اوج موج همه گیری پنجم. ترجیح این بود که اوقات فراغت را در منزل بگذرانند. رفتن به مراکز تفریح و خرید برای کارهای غیر ضروری با افزایش خطر ابتلا به ویروس همراه بود.
خلاصه بعد از نیم ساعتی که پدر استراحتی کرد، پسر و پدر تصمیم گرفتند بازی سرگرم کننده ای با هم داشته باشند. در میانه بازی، پدر که عاشقانه به پسرش نگاه می کرد و در سرش آرزوهای بزرگی که برای پسر داشت را تخیل و تصور می کرد، یاد کودکی خودش افتاد.
پدر وقتی کودک بود و بلکه حتی در نوجوانی و جوانی، همچون سایر دوستان و هم دوره ای های خودش، آرزوی بزرگ شدن داشت.
نمی دانم این چه حکایتی بود که هم سن های او هم همین طور بودند. نسل اواخر دهه پنجاه و نسل دهه شصت، خیلی دوست داشتند زودتر بزرگ شوند. شاید بخاطر این بود که در دوران مدرسه قوانین سفت و سختی برایشان اجرا می شد، دوست داشتند مدرسه را زودتر بگذارنند و از این قوانین رها شوند. در آن دوران دهه شصت، مدرسه فقط جای درس بود و البته همراه با سخت گیری های مرسوم کوتاه کردن مو و انضباط های شبه پادگانی.
مثل مدارس امروزی و به خصوص غیر انتفاعی های امروزی نبود که کادر مدرسه والدین را برای دریافت شهریه و ثبت نام سال بعد راضی نگهمیدارند و با بچه ها با ملایمت و ملاطفت و ملاحظه بیشتری رفتار می کنند. آن زمان برعکس بود، والدین از کادر مدرسه حساب می بردند و نگران بودند فرزندشان را سال بعد نتوانند در آن مدرسه ثبت نام کنند.
خلاصه این قصه تا نوجوانی و جوانی هم ادامه داشت، دوست داشتند زودتر بروند دانشگاه، بعد آرزو می کردند زودتر دوران درس تمام شود و بروند وارد بازار کار شوند که البته لازمه آن برای اکثر پسرها (غیر از عده ای که به دلایلی معاف می شدند) رفتن به خدمت نظام وظیفه بود. آن را که دیگر اصلا تحمل نداشتند. گویی دوران حبس را طی می کردند.
و جالب اینکه وقتی به سن بالای سی و چند سال می رسیدند، حسرت دوران نوجوانی و دانشگاه و حتی خدمت نظام وظیفه را می خوردند.
خلاصه پدر غرق این افکار بود که ناگهان از پسر پرسید: پسرم! دوست داری همینطور کوچک بمانی توی این سن یا خیلی دوست داری زودتر بزرگ شوی و اندازه من و مادرت شوی؟
پسر بدون هیجان و با دو سه ثانیه فکر و تامل گفت: دوست دارم همین سن بمونم!
پدر تعجب کرد و پرسید: چرا؟ پسر فوراً گفت: بزرگ شوم باید بروم سر کار، بعد که برمیگردم خانه خسته هستم و فرصت نمی کنم بازی کنم.
پدر یهو از این حرف پسر خندید، عجب حرف جالبی، با خودش گفت عجب حرف جالبی و چقدر خوب، چقدر خوب که پسرم انقدر از بچگیش لذت میبره که آرزوی بزرگ شدن نداره.
بعد با خودش گفت: یعنی ما که مدام آرزوی رفتن به مرحله بعدی رو داشتیم، از آن مرحله ای که درش بودیم لذت نمی بردیم؟!