
استاد همان جلسه اول گفت تنها رمز موفقیت نویسنده شدن این است که از حالا خودت را یک نویسنده بدانی. حتی پیشنهاد داد در توضیحات پروفایل همه ی اکانتهای مجازی ام قید کنم که من یک نویسنده ام. از من خواست حتما همین که میروم خانه روی یک برگه بزرگ بنویسم من یک نویسنده ام و آن را به دیوار اتاق جایی که جلوی چشم باشد بزنم. البته من روی یک تخته سیاه کوچک رومیزی نوشتم. با غلطگیر هم نوشتم که پاک نشود. هر چند یک دندانه اضافه گذاشته ام. شاید یه تخته سیاه کوچک رومیزی دیگری بخرم. گچ هم بخرم.
من خیلی وقت است که یک نویسنده ام. اما نویسنده ای که خودسانسوری میکند به چه دردی میخورد؟ وبلاگ مخفی ساخته ام. اینجا قرار است آنقدر بنویسم تا نویسنده حرفه ای شوم. نویسنده معمولی که نمیتواند تحول ایجاد کند. نویسنده حرفه ای هم نمیتواند. بعد از اینکه حرفه ای شدم باید خلاق شوم. یک نویسنده خلاق حرفه ای. هر چند نویسنده خلاق حرفه ای هم نمیتواند تحول آنچنانی ایجاد کند. بعد از آن باید یک نویسنده مبارز شوم. میخواهم بنویسم. از این شعارهای الکی هم بدم می آید. خیلی دوست دارم بگویم میخواهم قلمم سلاحم شوم اما آنقدر کلیشه شده است و هر کسی از راه میرسد و کاری از دستش برنمی آید با قلمش میخواهد مبارزه کند که من ترجیح میدهم آن را جار نزنم.
الان حدود 9 ماه است که داستان کوتاه ننوشته ام. میخواستم از لحاظ تکنیکی خودم را قوی کنم. کتابهای متعدد در باب داستان نویسی خواندم. اما به این نتیجه رسیدم که توی این 9 ماه اشتباه ترین کار ممکن را انجام دادم. من باید بنویسم. در هر شرایطی. نباید به بهانه تکنیکی شدن، نوشتن را کنار میگذاشتم. ضرر کردم اما حالا میخواهم جبران کنم. البته که هر روز نمیتوانم داستان کوتاه بنویسم. نوشتن داستان کوتاه مراحل خودش دارد که برای من حداقل دو هفته زمان میبرد تا متن اولیه روی کاغذ پیاده شود. اما میتوانم هر روز بیاییم اینجا و تمرینات نویسندگی را انجام دهم.
برای من تایپ کردن خیلی راحتتر از نوشتن با قلم و خودکار روی کاغذ است. میدانم غم انگیز است. ولی چه کنم که اینطور عادت کرده ام و وقتی شروع میکنم به تایپ کردم سریعتر میتوانم آنچه به ذهنم می آید را بنویسم اما وقتی روی کاغذ مینویسم تا از مغزم روی کاغذ پیاده شود، دستخوش تغییرات نچسبی میشود. البته صفحات صبحگاهی را همچنان با خودکار مینویسم. خودکار آبی. روزی سه صفحه. اول صبح. بعد از نوشتنشان، آرام میشوم. عجیب است این صفحات صبحگاهی. امروز چهل و پنجمین روز را نوشتم. البته هرچند پشت سر هم نبوده. امان از این سفرهای یک دفعه ای. من را از برنامه ها و اهدافم دور میکند.
این به عنوان اولین متن این وبلاگ منتشر میشود. به امید روزهای آینده و تمرینهای نوشتن و خواندن.