اینترنت که محدود بود، رغبت نکردم لپتاپ را روشن کنم. برای همین هم پست جدید ننوشتم. بهانه است دیگر. الان هم قطع و وصلی دارد. با خودم میگویم، ببین خانمِ نویسنده که از الان خودت را نویسنده میدانی، تا ننویسی به جایی نمیرسی. تازه این سرویس وبلاگ هم جزء فیلتریها نبوده. اینطوری نمیشود. این یعنی عزم خودم را جزم نکرده ام. شاید هم بخاطر این است که همزمان با این هدفِ نویسنده حرفه ای شدن، دو هدف دیگر هم دنبال میکنم. یکی از هدفها خیلی وقتم را میگیرد. روزانه باید کاری انجام بدهم که خسته میشوم. اینجا هم خودسانسوری دارم. نمیتوانم از کارهای دیگرم بنویسم. چون میترسم شناسایی شوم توسط دوستانم. البته بعید میدانم آنها با این سرویس آشنا باشند. ولی تا بحال دو بار وبلاگ مخفی داشتم که سریع لو رفت.
یکی از دوره هایی که شرکت کرده ام، به عنوان پایان کار، استاد خواسته که همه مهارتهایی که آموختیم و مباحثی که مطرح شده، در یک قالب خلاقانه ارائه دهیم. من قالب داستان را انتخاب کردم. یک هفته طول کشید تا موضوع داستان به ذهنم رسید. حالا میخواهم طرحش را بنویسم. فکر نمیکنم بتوانم داستان کوتاه بنویسم. کمی مطالبش زیاد است و نیاز به شخصیت و زمانِ بیشتری در داستان دارد. طرحش را برای داستان بلند مینویسم. داستان بلند تاحالا ننوشته ام. بلندترین داستان کوتاهی که نوشتم 25 صفحه بود. اما استاد داستان نویسی ام میگفت اصلا تعداد کلمات و صحفات در کوتاه و بلندی داستان دخالت ندارد. بلکه محدودیت شخصیت و زمان و مکان، نوع داستان را مشخص میکند که کوتاه است یا بلند. من هم موافقم.
این روزها به کلمه «جهان بینی» خیلی فکر میکنم. مطالبی هم خوانده ام و در چند جلسه بحث و گفتگو هم شرکت کرده ام. اما به مطالعه بیشتری نیاز دارم. گاها من با خواندن یک کتاب و مطلبی، خیلی از ابهاماتم برطرف میشود و دست به کار میشوم. اما حیرت میکنم وقتی میبینم مثلا بغل دستی ام سالها پیش همان کتاب را در اختیار داشته و خوانده اما تحول و تغییری در او ایجاد نشده و همچنان راکد مانده و نق میزند که نمیشود. من در جمعی قرار گرفته ام که آنها مطالعات وسیعی داشته و اطلاعات زیادی دارند و بواسطه محیطی که در آن بزرگ شده اند، پایه های قوی دارند اما کاری نمیکنند. من از محیطی به جمع آنها پیوستم که هیچ چیزی در اختیارم نبود و اگر آنها را داشتم الان شاید جای اساتیدم قرار داشتم.
پاراگراف بالا بوی خودبرتربینی که نمیدهد؟ اینطور نیست. من فقط دیده ها و یافته هایم را نوشتم. من از تواضع خودم خیلی ضربه دیدم ولی قرار هم نیست که آن را کنار بگذارم. یعنی بلد نیستم کنار بگذارم. اینطور پرورشم دادند. گاهی وقتها خیلی از دست خودم کفری میشوم. خیلی از موقعیت ها را از دست داده ام بخاطر همین تواضع و حرمت و حرص نزدنها. گاهی وقتها باید خودخواه بود. به قول پناهیان خودخواه بودن بد نیست. مخصوصا وقتی قرار است آخرت خود را بسازیم. خیلی از پروژه ها و کارها که فکر و ایده خودم بوده ومطرح کردم، دیگری سریعا اقدام کرده و از دستم کشیده و من حرفی نزدم. ضرر کردم و به جایی نرسیدم. به خودم ظلم کردم. آن دنیا هم نمیگویند فلانی چرا ایده های خانم نویسنده را برداشتی و اقدام کردی. به من میگویند، خانم نویسنده چرا تلاش نکردی و از حق خودت دفاع نکردی؟ نمیدانم چرا یاد پینوکیو افتادم وقتی سکه هایش را دزدیدن او را به زندان انداختند به جرم اینکه مواظب سکه هایش نبوده.
