آدرس

از ماشین پیاده شدم به پیرمردی که گوشه یه پله نشسته بود سلام کردم

_سلام بابا

_خونه ی حسین کجاست

_کدوم حسین

_حسین وظیفه

_کدوم حسین وظیفه

_همون که اسم زنش پروانه ست

_پروانه؟نمیشناسم

_همون که تو تهران کار می‌کرد سرایدار بود

_مطمئنی تو این ده هست

_بله پدر جان همین جاس

_میتونی نشونه دیگه ازش بدی

_بله حسین چار تابچه داره دو تا دختر دوتا پسر

_خب

_بچه ها درس میخونن دخترش تازه عروس شده حسین اصلا مال مشهده تا کلاس سوم بیشتر درس نخونده اولش چوب بری کار می‌کرد اما دستش زیر دستگاه رفت و خراب شد بعد رفت دستفروشی و بعدش همین پروانه رو پیدا کرد پروانه یه دختر ترشیده بود اما به درد حسین می‌خورد آخه کس دیگه ای اونو نمی‌گرفت یه ده سالی باهم تو مشهد زندگی کردن اما دیدن کارشون نمیشه گفتن بریم تهران و اونجا با همدیگه یه زندگی جدید رو شروع کنیم راستش...

من حدود پنجاه سال با پیرمرد در مورد حسین صحبت کردم تا جایی که خودم خونه حسین رو تو اون روستا پیدا کردم و بهش نشون دادم و بعد فهمیدم حسین چهار سال پیش مرده و پروانه هم یه سال قبل اون مرده حالا خونه حسین مال کسی دیگه س و من دیگه نمیتونم اونو ببینم چون الان سه ساله فوت کردم و داستانم رو دارم تو قبر مینویسم و پیرمرد هم یه ماه قبل من مرد اما جالب اینه حتی وقتی اون مرده بود بازم داشتم در مورد حسین و خانوادش و آدرس خونه حسین با پیرمرد حرف میزدم

یعنی من داشتم با یه مرده حرف میزدم شاید همون موقع خودمم مرده بودم و این یعنی دو تا مرده داشتیم با هم حرف میزدیم و آیا اون موقع حسین هم زنده بود یعنی ما دو تا مرده من و پیرمرد داشتیم در مورد یه آدم زنده حرف میزدیم یا مرده ؟شایدم دوتا آدم زنده من و پیرمرد داشتیم در مورد یه آدم زنده حرف میزدیم و شایدم

اصلا گیج شدم ولش کن

راستی شما آدرس خونه حسین رو میدونید

_کدوم حسین

_حسین وظیفه

_کدوم حسین وظیفه

_همون که اسم زنش پروانه ست

از ماشین پیاده شدم و به پیرمردی که گوشهٔ پله نشسته بود سلام کردم.

گفتم: «خونهٔ حسین کجاست؟»

گفت: «کدوم حسین؟»

گفتم: «حسین وظیفه. همونی که زنش پروانه‌ست.»

گفت: «پروانه؟ نمیشناسم.»

شروع کردیم به گشتن در حافظه. از مشهد گفت، از چوب‌بری، از دستِ خراب‌شده، از دستفروشی، از مهاجرت به تهران، از بچه‌ها، از دختر تازه‌عروس...

آن‌قدر دربارهٔ حسین حرف زدیم که انگار هر دو سال‌هاست او را می‌شناسیم. پنجاه سال حرف زدیم؛ یا شاید پنج دقیقه. نمی‌دانم.

در نهایت خودم خانهٔ حسین را پیدا کردم و به پیرمرد نشان دادم.

بعد فهمیدم حسین چهار سال پیش مرده. پروانه یک سال قبلش.

و تازه‌تر فهمیدم که من هم سه سال است مرده‌ام.

پیرمرد هم یک ماه قبل من مرده بود.

ولی عجیب این‌جاست که حتی بعد از مرگش با او دربارهٔ آدرس خانهٔ حسین حرف می‌زدم.

نمی‌دانم آن روز واقعاً چه کسی زنده بود.

شاید دو مرده داشتند دربارهٔ یک زنده حرف می‌زدند.

شاید دو زنده دربارهٔ یک مرده.

یا شاید هیچ‌کدام.

راستی… شما آدرس خونهٔ حسین رو می‌دونید؟

کدوم حسین؟

حسین وظیفه.

همونی که زنش پروانه‌ست.

Title:

Hussein’s Address

Festival-ready English text:

I stepped out of the car and greeted the old man sitting on the worn stone step.

“Sir, do you know where Hussein’s house is?”

“Which Hussein?” he asked.

“Hussein Vezifeh. The one whose wife is Parvaneh.”

“Parvaneh? Doesn’t ring a bell.”

So we wandered through memories—his and maybe even mine.

He spoke of Mashhad, the lumber job, the injured hand, street vending, the move to Tehran, four children, a newly married daughter.

We talked about Hussein for what felt like fifty years—or maybe five minutes.

Long enough that I could find Hussein’s house myself and point it out to the old man.

Later I learned Hussein had died four years ago.

Parvaneh, a year before him.

And then I realized I had died three years ago.

The old man had died a month before me.

The strange part?

Even after his death, I was still talking to him about Hussein’s address.

I no longer know who was alive that day.

Maybe two dead men talking about a living man.

Maybe two living men talking about someone already gone.

Or maybe none of us were anything at all.

By the way… do you know where Hussein’s house is?

Which Hussein?

Hussein Vezifeh.

The one whose wife is Parvaneh.

---

علی خاکباز

Alikhakbaz

1404/10/2