سکوتْ

قلم به کِلک گشاده،سکوت نامه کنم
چگونه مصدر اَبْکَم زبان خامه کنم؟
به شمع بود زند دوْر،لَیس پروانه
چگونه بر سَر هستی نبود،لامه کنم؟
مگر به پیکر ما ساز سوختن نزدش
چرا دوای رسیدن به یار،جامه کنم؟
مشام قلب مرا نافه عِفَن خورده
چرا بَرید شَمیم ام سفیر شامه کنم؟
دریده نای گلویم نوای بی نایم
کجای باغ بیانم درخت سامه کنم
طفیل شعر مرا دایه بصیر خَرَد
چرا نسیم سحر را به شام تامه کنم؟
سراب بوسه ساقی مراد لب هایم
چگونه بر شب ساغر عشا اقامه کنم؟
وگر به کانی لعل لبت شهید شوم
چرا به وقت لَعیبت به کام کامه کنم؟
امیر ملک مصلا،عبادت بادهٖ
چگونه بنده نوشین،عبوسْ هامه کنم؟
مَگر به سایه مسْکوت نظم درهم زد
چرا به لول خموشی حدیث چامه کنم؟

*سٱیه‍*