آدمها معمولاً از حقیقت فرار میکنند، چون حقیقت، آینهای است که بیرحمانه چهرهی واقعیشان را نشان میدهد. و برخی آدمها… خب، برخی اصلاً جراتِ نگاه کردن در آینه را ندارند.
این روزها تماشایِ تکرارِ یک الگویِ سمی، درسهایِ جالبی به من داده است. وقتی با کسی سروکار داری که منطق برایش حکمِ سم را دارد، وقتی میبینی که چطور برایِ فرار از مسئولیتِ سادهترین وظایف، به جایِ پاسخگویی، به «فرافکنی» و «ایجادِ هیاهو» روی میآورد، فقط یک واقعیت روشن میشود: او نمیتواند با واقعیت روبرو شود، پس سعی میکند واقعیت را تغییر دهد.
این متن برایِ آنهاست؛ برایِ همانهایی که صبوری را با ضعف اشتباه میگیرند، برایِ همانهایی که وقتی آستین بالا میزنی و حقات را مطالبه میکنی، به جایِ عذرخواهی، «طلبکار» میشوند. آنها متخصصِ «مظلومنمایی» در عینِ «ظالمبودن» هستند. برایِ آنها، هر کلامِ حق، یک حمله است و هر مسئولیتِ قانونی، یک اجحاف.
اما حقیقتِ تلخ اینجاست: این لجبازیهایِ کودکانه، این جیغ و دادهایِ مجازی، و این فرار از مواجهه، نشانهی قدرت نیست. نشانهی «کوچک بودن» است. آدمهایِ بزرگ، وقتی اشتباه میکنند، گردن میگیرند. آدمهایِ کوچک، وقتی به بنبست میخورند، شروع میکنند به تخریب و هتاکی، به این امید که در شلوغیِ این رفتارها، ضعفِ شخصیتشان گم شود.
من مدتهاست فهمیدهام که هیچکسِ بیمنطقی، با «توضیح دادن» به راه نمیآید. بحث کردن با کسی که «نمیخواهد» بفهمد، هدر دادنِ کلمات است. پس، از این به بعد، برایِ من، شما فقط یک «موردِ مطالعاتی» هستید؛ یک تجربهیِ تمامشده که باید از زندگیام حذف شود.
اگر این متن را میخوانید، بدانید که نه عصبانیام، نه درگیرِ بازیهایِ حقیرانهی شما. فقط دارم با آرامش، اسبابِ حذفِ شما را از زندگیام فراهم میکنم. جول و پلاسِ حواشیتان را جمع کنید؛ فضایِ زندگیِ من، جایِ آدمهایِ کوچک نیست.