سلام، من دکترایِ هیچ هستم.
یه زمانی فکر میکردم «خسته شدن» یعنی یه احساسِ قابلِ درک؛ یه مرحله که با یه استراحتِ کوچیک یا یه تفریحِ ساده، میشه ازش عبور کرد. اما حالا فهمیدم که این فقط یه پیشزمینه بود.
الان تویِ یه «حالتِ صفر» گیر افتادم. حالت صفر یعنی جایی که نه حالِ خوب داری، نه حتی حالِ بدِ واضح؛ فقط انگار از درون خاموش شدی. جایی که نه لذتِ
جایی که نه لذتِ گذشته معنی داره، نه هیجانِ اتفاقاتِ جدید. انگار یه دیوارهیِ نامرئی دورم کشیده شده که هیچچیز از بیرون نمیتونه بهش نفوذ کنه؛ نه شادی، نه غم، و نه حتی همین خستگیِ مزمنِ همیشگی.
عجیب اینجاست که چیزهایی که قبلاً برام هیجانانگیز بود، حالا عادی و بیمعنی شده؛ و بالعکس، چیزهایی که قبلاً ازشون میترسیدم، حالا برام جذاب شدن. خانوادهام نگرانن، میگن دارم از مسیر خارج میشم، ولی اونا نمیدونن وقتی دیگه هیچی نمیتونه تکونت بده، مجبوری دنبالِ چیزی بگردی که حداقل لرزهای تویِ این بیحسیِ مطلق ایجاد کنه.
برایِ من، تعریفِ هیجان تغییر کرده. مثلاً این که دلم میخواد سوارِ موتور بشم. برای اطرافیانم این یه رفتارِ عجیب یا حتی خطرناکه؛ ولی برای من؟ برای من این فقط یه تلاشِ کوچیکه برایِ لمسِ یه حسِ واقعی؛ حسِ باد روی صورت، با سرعت رفتن، حسِ رهایی از اون قالبی که همیشه بهم تحمیل شده. اونا نگرانِ حال جسمی من هستن، در حالی که من فقط نگرانِ اینم که چطور تو این سکوتِ درونی، دوباره صدایِ قلبمو بشنوم.
اینجا «دکترایِ هیچ» هست؛ جایی که قراره از این صفر، از این خستگیِ بیانتها و از این میل به شکستنِ ساختارها بنویسم. نه برایِ نصیحت شنیدن، نه برایِ اینکه به کسی ثابت کنم حالم خوبه. فقط برایِ اینکه بنویسم تا شاید این دیوارهیِ نامرئی، یه ترکِ کوچیک بخوره.
شما هم تا حالا به جایی رسیدید که برایِ حس کردنِ دوبارهیِ زندگی، دلتون بخواد دست به کارهایی بزنید که از نظرِ اطرافیانتون «عجیب» یا «نامتعارف» به نظر میرسه؟