ویرگول
ورودثبت نام
محمدجواد
محمدجوادنوجوانی ۱۳ ساله از بابل
محمدجواد
محمدجواد
خواندن ۲ دقیقه·۶ ماه پیش

کتابخانه حسنی

سلام بر دوستان گرامی

داستان جدیدم:

آخرش خیلی جالبه

۱۴۰۵,۲,۱۴

سرم پایین بود.

ناگهان در باز شد. صدای تق تق کفش های پاشنه بلند شنیده می شد.

سرم را بالا آوردم.

خانمی جوان با موهایی به رنگ خرمایی که از گوشه ی روسری اش بیرون زده بود رو به رویم ایستاده بود.

پرسید: سلام اقا، شما مسئول این کتابخونه اید؟

به چشمان آبی اش نگاه کردم.

ـ بله من حسنی هستم، رییس اینجا.

خانم دستی روی مانتو اش کشید.

آن ها را صاف کرد و گفت:

ممنونم. یک کتاب می خواستم برای پسرم. دوازده سالشه.

عطر تند لباس زن به مشامم رسید.

گفتم: با من بیایین.

آرام از صندلی بلند شدم.

صندلی کهنه ویژژژ بلندی کشید.

نفس عمیقی کشیدم.

او را به سمت قفسه کتاب نوجوانان راهنمایی کردم.

آرام به دنبال من می آمد.

با احتیاط.

طوری که مطمئن شود کسی پشتش نیست.

دو کتاب را به آرامی از قفسه کتاب نوجوانان بیرون کشیدم.

گفتم: کتاب پسر افتاب و پاستیل های بنفش از انتشارات پرتقال.

سپس به کفش های پاشنه بلند سیاه زن نگاهی انداختم و او را به سمت دیگر قفسه ها بردم.

با احتیاط دنبالم می آمد.

اشاره ای به کتاب ها کردم:

این ها کتاب های نشر افق هست. حتما کتاب های کلاسیک و جالبشون رو بخونید. اگر پسرتون کلاسیک خون هست انتشارات محراب قلم هم بد نیست.

دستش را روی چانه اش گذاشت و فکر کرد.

گفت: بریم اون پشت. می خوام اون کتاب های انتهایی رو ببینم.

من با تردید نگاهش کردم و گفتم: اما اون ها کتاب های بزرگسالان هستند به درد پسرتون نمی خورند.

خانوم بی آنکه به من اهمیتی دهد با سرعت به سمت انتهای کتابخانه رفت.

فقط صدایش را شنیدم: وااای این کتاب، خیلی دنبالش بودم.

من هم دنبالش رفتم.

ناگهان سایه ای رو به رویم چرخید.

یک شی تیز توی رانم فرو رفت.

دستم را روی آن بردم.

یک سرنگ بود.

ماده بنفشی توی خونم فرو رفت.

با درد روی زمین افتادم.

روی دو زانو افتاده بودم که خانم را دیدم.

خنده ریزی روی لب هایش نقش بسته بود.

خندید و گفت: من رو شناختی؟ من رجبی هستم پریا رجبی.

اسم او در سرم پیچید.

رجبی... رجبی... رجبی...

اها.

آها.

یادم آمد.

پس بالاخره زخمش را زده بود.

با سرعت از کتابخانه بیرون رفت.

ناگهان صدای بوق ماشین و تصادف را شنیدم.

خودم را با سختی و به زور به جلوی در مغازه کشاندم.

خانم رجبی را دیدم که روی زمین افتاده بود.

خون دورش را محاصره کرده بود.

مطمئن بودم مرده بود.

همان جا قبل از آن که فریاد بزنم روی زمین افتادم.

فقط بوی کتاب و بوی خون را حس می کر...

پ.ن: با توجه به مرگ ناگهانی نویسنده این داستان آقای حسنی در حین نوشتن نتوانست داستان را ادامه دهد.

داستان
۲۷
۱۷
محمدجواد
محمدجواد
نوجوانی ۱۳ ساله از بابل
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید