ویرگول
ورودثبت نام
محمدجواد
محمدجوادنوجوانی ۱۳ ساله از بابل
محمدجواد
محمدجواد
خواندن ۳ دقیقه·۴ ماه پیش

سایه های امپراطوری ۴

بخش چهارم

من و آلبرت وستر به مدت بیست روز صبر کردیم.

در مدت بیست روز نقشه های دقیقی کشیدیم و بالاخره ترس درباری ها و ولیعهد کم شد و پس از بیست روز ولیعهد دیمیتری ایوانوویچ صربستان در یکی از راهپیمایی هایی که به مناسبت کشته شدن پادشاه ایوانوویچ برگذار می شد حاضر شد.

سرانجام پس از بیست و پنج روز ولیعهد دیمیتری مراسم بزرگی ترتیب داد تا جسد پدرش را به خاک بسپارد.

این بهترین فرصت من و آلبرت برای ترور کردن دیمیتری ایوانوویچ و پایان دادن این ماموریت طولانی بود.

روز موعود رسید.

آلبرت رولور ظریف ساخت برلینش را آماده کرد.

من هم تپانچه ام را در از تیر کردم و در جیب کتم گذاشتم.

از خیابان پر جمعیتی که حالا نامش را یادم نیست عبور کردیم.

ولیعهد که البته حالا پادشاه بعدی صربستان بود روی تختی زرین نشسته بود و همچون ابر بهار اشک می ریخت.

در مقابل تختش چند محافظ با تفنگ هایی که انگلیسی یا اتریشی به نظر می رسیدند ایستاده بودند.

در گوش آلبرت گفتم:

«لعنتی, چقدر محافظ داره.»

آلبرت با تمسخر گفت:

«بی عقل، چطور فکر می کردی همین طور بدون محافظ که نمی ذاشتنش تا بکشنش.»

به تخت ولیعهد نزدیک شدیم.

آلبرت طوری اشک می ریخت که حتی من باور کردم از کشته شدن پادشاه ایوانوویچ سوگوار است.

به راستی بهتر از من نقش بازی می کرد.

معلوم بود جاسوس ماهری است.

تا کمی نزدیک دیمیتری ایوانوویچ شدیم محافظی ما را عقب راند.

به صربستانی غلیظ گفت: نزدیک پادشاه نشید.

آلبرت با زیرکی زد زیر گریه و گفت:«آه و واویلا، پادشاه ما ایوانوویچ کبیر هست. ای خدا پادشاه را خدا بیامرزد. و لعنت کند هر کسی که او را ترور کرد.»

با چشمانی گشاد به او خیره شده بودم.

چنان نقش بازی می کرد و خوب و بلند صربستانی حرف می زد که صدایش به دیمیتری ایوانوویچ رسید و هق هق او تا آسمان رسید.

دستم را در جیبم کردم تا از همین جا کار دیمیتری را تمام کنم. اما آلبرت وستر دست من را کشید و با گریه از محافظین دور شد.

گفتم: «احمق چرا نداشتی بکشمش.»

مشتش را محکم به صورتم کوبید.

خون از لبم جاری شد و روی زمین ریخت.

زیر لب گفت: «دیوانه، اگر اونجا می زدیش در عرض دو ثانیه با قنداق تفنگ میومدند سراغت و دستگیر می شدی و اعدام راحت ترین مرگی هست که توی حکمت می نویسند.»

آلبرت وستر با دست به مکانی اشاره کرد و گفت: بریم اونجا بعد تصمیم می گیریم از کدوم نقطه بزنیمش.

همین که به آن نقطه رسیدیم آلبرت فریاد زد: افسر ها شروع کنید.

با چشم های گشاد شده به آلبرت وستر خیره شدم.

قنداق تفنگی از پشت روی شانه ام کوبیده شد.

آه بلندی کشیدم.

سرباز دیگر چنان محکم با لوله تفنگش به ساق پایم کوبید که فکر کردم تفنگش شکسته.

با درود روی زمین افتادم.

آلبرت پایش را روی کمرم فشرد.

صدای کلفت آلبرت با لهجه غیر آلمانی گفت:

هه بالاخره گرفتیمت جاسوس مسکو. یک کاری کنم باهات که تا حالا ندیدی. ایوانوویچ کبیر ما رو ترور می‌کنی ها؟

از لحن آلبرت ترسیدم.

با صدای خفه گفتم: آلبرت وستر، مگه جاسوس برلین نیستی؟

آلبرت محکم با پایش کمرم را فشرد.

«احمق من سرهنگ دوشان مارکوویچ اهل بلگراد صربستان هستم.»

با صدایی ضعیف گفتم: نه تو لهجه آلمانی داری.

ادامه داد: من به مدت دو دهه در برلین تحصیل کردم و این طور شد که آلمانی را بهتر از صربستانی صحبت می کنم.

آه بلندی کشیدم.

چطور به این سادگی فریب خورده بودم.

سه سرباز من را بلند کردند.

آلبرت وستر که البته حالا باید بگویم دوشان مارکوویچ دست من دستبندی زد.

و این تازه آغاز اسارت من بود....

پایان فصل یکم

ادامه دارد....

لحظه اسارت روسوفسکی افسر روس
لحظه اسارت روسوفسکی افسر روس

داستانتاریخی
۳۰
۷
محمدجواد
محمدجواد
نوجوانی ۱۳ ساله از بابل
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید