
۱۴۰۵,۶,۳۱
تلفن مثل هر شب ساعت سه بامداد زنگ خورد.
نگاهم به سمت تلفن چرخید.
خانه ساعت دیواری نداشت، اما روی خود تلفن ساعت کوچکی بود.
اوایل فکر میکردم که این یک باگ در تلفن باشد و اشتباهاً هر شب ساعت سه زنگ بخورد.
وقتی برای اولین بار تلفن را برداشتم، مردی پشت خط بود.
هفت روز از شروع شدن زنگها در ساعت سه بامداد گذشته بود که آقا مراد و آدمهایش من را گوشهای گیر آوردند و کتک زدند.
حق داشتند. من پنجاه میلیون به او بدهکار بودم.
میدانستم پول قرض گرفتن از آقا مراد، لات محله، چقدر میتوانست برایم سنگین تمام شود.
صدای زنگ دوباره تلفن، من را به حال خود آورد.
فریاد زدم: «مراد لعنتی، ۵۰ میلیون پول بهم قرض دادی، هر شب داری من رو بیخواب میکنی.»
روی تخت دراز کشیدم.
واقعاً همه این زنگها از طرف آقا مراد بود؟
نکند خیالاتی شده باشم و زنگ خوردن تلفن وهم و خیال باشد؟
سعی کردم بروم و تلفن را بردارم.
ولی نه، من جرأتش را نداشتم.
آنقدر صبر کردم تا بالاخره تلفن قطع شد.
با خودم فکر کردم:
چرا سیم تلفن را قطع نمیکردم؟
چرا...
چرا...
آه، نه.
باید به یک نفر بگویم.
باید بگویم.
موبایلم را برداشتم.
شماره مهدی را گرفتم.
بوق اول.
بوق دوم.
بوق سوم.
آه، نه. احتمالاً خواب بود.
ناگهان صدایی ضعیف شنیده شد: «الو؟»
بیدرنگ و با سرعت گفتم: «مهدی، ببخشید که بیدارت کردم. من کار مهمی باهات دارم.»
ــ آه، چیه؟ چرا این وقت شب من را از خواب پروندی؟
ــ ببین، من دارم دیوونه میشم. هر شب ساعت ۳ بامداد یک مرد به من زنگ میزنه. حدس میزنم یکی از آدمهای آقا مراد باشه.
ــ همونی که بهش بدهکاری؟
ــ آره.
ــ خب؟
ــ هر شب؟
ــ آره، آره. من خیلی میترسم.
ــ آه. الان چی کار کنم خب؟
ــ میترسم. چند شب هست که با صدای زنگ تلفن خوابم میبره. دیگه خسته شدم. من واقعاً میترسم. لطفاً بیا امشب پیش من بخواب.
ــ حالت خوبه، رضا؟ چی داری میگی؟ الان ۳ نصف شبه.
ــ من هنوز خوابم نبرده. حتی شبهایی هم که میخوابم، صدای زنگ رو دقیقاً ساعت ۳ بامداد میشنوم.
ــ آه. الان نمیتونم بیام، ولی فردا چرا.
کمی مکث کردم و بعد با عصبانیت تلفن را قطع کردم.
هر ثانیهای که پلک روی پلک میگذاشتم، کابوس میدیدم. صدای زنگ را توی مغزم میشنیدم و این خیلی آزاردهنده بود.
ساعت ۷ صبح بود که با صدای زنگ در از خواب پریدم.
حدود یک ساعت بود که خوابم برده بود.
در را باز کردم.
در چارچوب در، مهدی را دیدم.
اشکهایم سرازیر شد.
او را محکم در آغوش کشیدم و گفتم: «مهدی، من میترسم.»
چند باری آرام به پشت کمرم ضربه زد و گفت: «هیس، آروم باش، رضا.»
ساعت سه شب که شد، من و مهدی کنار هم، نزدیک تلفن نشسته بودیم.
مهدی خوابآلود، پتو را روی خودش کشیده بود.
با چشمانی پر از اشک و ترس به تلفن خیره شده بودم.
راس ساعت ۳، تلفن زنگ خورد.
فریاد زدم: «مهدی، مهدی! اون شروع کرد به زنگ زدن.»
مهدی حیرتزده به من خیره شد و گفت: «چی؟»
گفتم: «ببین، داره زنگ میزنه. میشنوی؟»
ــ من چیزی نمیشنوم.
ــ چی؟
ــ تو حالت خوبه، رضا؟
ــ الان داره زنگ میزنه. خودم دارم صدای زنگش رو میشنوم.
ــ آه، نه؟ جدی میگی؟
با تعجب و تحیر به مهدی خیره شدم.
مهدی گفت: «نه، نه. نگو تو داری صدای زنگ میشنوی؟»
به او خیره شدم و سرم را به معنای بله تکان دادم.
او فقط گفت: «توهم...»
فردا صبح، توی مطب دکتر، زندگی من برای همیشه با قبل فرق کرد.
پزشک فقط گفت: بیماری توهم شنیداری...
پ.ن: این داستان رو برای چالش توی باشگاه نویسندگی نوشته بودم. قانونش هم این بود که نویسنده داستانی بنویسد که راوی اشتباه کند.
و همراه اشتباه او خواننده نیز گول بخورد.
ولی آخر داستان راز ها لو بره.
«بیماری توهم شنیداری...»