پارت دوم داستان در میان اعماق
۱۴۰۵,۳,۲۷
بچهها روی خاک سست این زمین ناشناس نشسته بودند.
همه چهار نوجوان از ترس به هم چسبیده بودند.
مانی غرولندی برای اوضاع بد برادرش کرد.
ولی دانیال با احتیاط تمام او را ساکت کرد.
اما طاها حالا درد بیشتری را تحمل میکرد، در آن دنیای عظیم تاریک و پر از غار گرسنگی به او فشار آورده بود.
محمد با دقت هوای اطراف را بو کرد.
بوی تند خاک و سنگ به مشامش رسید.
دانیال کورمال کورمال یادداشت هایی را در یادداشت کوچکش که به همراه داشت مینوشت.
مانی به او طعنه زد:
بسه دیگه توی این تاریکی چطور میتونی بنویسی.
دانیال با خونسردی تمام حرفش را نادیده گرفت و به نوشتن ادامه داد.
ناگهان محمد و دانیال صدایی شنیدند.
صدایی شبیه قدم زدن به صورت آهسته.
ولی مانی و طاها غرق صحبت بودند و همچین احساسی نداشتند.
تا محمد و دانیال به خود آمدند یک زن جوان و قد بلند را روبه روی خود دیدند.
زن قدی بلند، چشمانی سبز مایل به آبی داشت.
از او در آن تاریکی فقط سایهای معلوم بود.
تازه اینجا بود که مانی و طاها هم این دختر را دیدند.
چهار نوجوان با ترس و لرز به زور بلند شدند و ایستادند.
طاها دستش را دور گردن مانی و دانیال حلقه کرد تا نیفتد.
محمد به صورت ارام که حتی خودش هم به زور میشنید زمزمه کرد:
« تو کی هستی؟»
دختر بیآنکه مکث کند جواب داد:
« من، آرمیتا دختر کوچکتر سلطان این پادشاهی هستم. اعضا پادشاهی به خون شما تشنه هستند. خودم را زودتر به شما رساندم تا به شما کمک کنم.»

بچه ها با دقت به زن خیره شدند.
باور نمیکردند کسانی که در این دنیای زیرزمینی زندگی میکنند شبیه آنها آدمها ی معمولی با اسمهایی که ر زادگاهشان استفاده میشد باشند.
دانیال با احتیاط گفت:
«چگونه میتونیم به تو اعتماد کنیم؟ طبق گفته خودت تو دختر سلطان اینجا هستی. ممکنه ما را فریب بدی و اسیر کنی.»
مانی با عجله گفت:
«ولی ممکنه این زن ما رو نجات بده. و برادرم رو درمان کنه.»
زن گفت:
«سوگند به جان و مال خودم، برای نجات شما آمدهام نه فریب دادنتان.»
محمد که تا حالا سکوت کرده بود نگاهی به چشمان زن انداخت و با حالت همیشگی خودش یعنی منطقی و گاهی عجول گفت:
«آرمیتا خانوم درست گفتم اسمتون رو؟ ببینید ما حق داریم احساس خطر کنیم. نمیشه به هر کس که اومد اعتماد کنیم.»
آرمیتا با حالتی کلافه گفت:
« ببینید پسر جوان، من قسم خوردم. دهها سگ درنده زیرزمینی امپراطوری ما در سرتاسر امپراطوری دنبال شماست. پدرم شما رو زنده میخواد تا بفهمه از کجا و چگونه سر از اینجا درآوردید.»
مانی بی آنکه صبر کند طاها را کول کرد و پشت آرمیتا ایستاد.
با صدایی رسا گفت:
« دانیال و محمد! انتخاب با خودتونه. من دیگه حتی یک ثانیه اینجا نمیمونم و همراه این خانم میرم.»
دانیال گفت:
«ولی ما نباید انقدر زود به هر کس که تونستیم اعتماد کنیم.»
محمد با خشم گفت:
«تند نرو مانی، باز هم عجول شدی.»
مانی قبل از آنکه جواب دانیال و محمد را بدهد همراه آرمیتا راه افتاد.
محمد و دانیال نگاهی به هم انداختند.
دانیال چیزی در گوش محمد گفت و سپس دوتایی به دنبال آن دختر به راه افتادند.
پس از راهپیمایی طولانی آنها به دهانه تونل تنگی رسیدند.
آرمیتا با صدایی محکم گفت:
«ببینید بچهها اینجا نزدیکترین میانبر برای فرار ما حساب میشه. باید به صورت قطاری و پشت سر هم از آن عبور کنیم.
من اول از همه میرم و بعد شما هم پشت من بیاید مواظب اون کوچولو که فکر کنم اسمش طاها هست باشید چون ممکنه زخم پاش بیشتر درد بگیره.»
دانیال غرولندی کرد ولی باز هم راضی شد وارد این میانبر تنگ شود.
اول از همه آرمیتا وارد تونل شد.
پس از او محمد سرش را داخل تونل گذاشت و با فشاری محکم خود را درون تونل جا کرد.
مانی و طاها به مشکل برخورده بودند.
مانی طاها را خیلی آرام وارد تونل کرد و خودش پشت سر او برای اطمینان وارد تونل تنگ شد. ولی اینجا بود که درد پای طاها بیشتر شد.
تونل بوی عجیب نم و رطوبت را می داد.
آرمیتا گفته بود همه چشمهایشان را ببندند تا حشرات، بند عنکبوتها و سنگریزهها در چشمانشان فرو نرود.
چهار پسر و آرمیتا مثل کرم خودشان را در این تونل و کم ارتفاع جلو میکشاندند.
دستهای همه کثیف، لزجی و پر از میکروب شده بود.
صدای نفسها در تونل میپیچید.
پاهای طاها مدام به سقف کم ارتفاع نل برخورد میکرد و فریاد او از درد به آسمان پر میکشید. و ناله های کوتاهش تونل را در مرده بود.
طاها زودتر از همه خسته شد.
و غرغرها را شروع کرد.
پس از آن مانی نیز شروع به غرغر کردن کرد.
که البته وقتی آرمیتا نوعی کیک ناشناس به مانی داد او ساکت شد.
( نمیشه گفت کیک از دست آرمیتا به برای اینکه در قطاری آرمیتا اول بود، محمد دوم، دانیال سوم، طاها چهارم و مانی آخر پس میشه گفت دست به دست شد تا به مانی رسید.)
پنج جوان حدود ۸ ساعت در این تونل تنگ پیش رفتند.
تا اینکه بالاخره توانستند از شر آن خلاص شوند و از سر دیگرش بیرون بیایند.
مانی از خوشحالی فریاد بلندی کشید.
آرمیتا کوله بزرگش را که به زور در تونل حمل کرده بود از دوشش پایین آورد.
به هر کدام از بچهها یک نوع کیک ناشناس بیسکویت سفت داد تا گرسنگی بر آنها مغلوب نشود.
اما این تازه آغاز تعقیب و گریزها و فرار این پنج نوجوان بود.
راه درازی به جز این تونل در پیش بود تا بتوانند خود را زنده نگه دارند.