ویرگول
ورودثبت نام
محمدجواد
محمدجوادنوجوانی ۱۳ ساله از بابل
محمدجواد
محمدجواد
خواندن ۴ دقیقه·۳ ماه پیش

خاطرات یک سنگ

بی‌اختیار می‌دویدم.

هر چه می دویدم انگار جنگل تمام نمی شد.

با سرعت بیشتری به سمت جلو پیش می‌رفتم.

بوی چوب درخت کهنه و بوی خوش سبزه ها همراه من بودند.

آنقدر استرس داشتم که نمی‌توانستم تمرکز کنم.

فقط می‌دویدم...

ناگهان قبل از آنکه بتوانم خودم را جمع و جور کنم پایم به سنگی گیر کرد و روی زمین افتادم.

به سختی بلند شدم.

زخم عمیقی روی زانوانم ایجاد شده بود.

نفس عمیقی کشیدم.

با گریه گِل‌های روی پایم را پاک کردم.

صدایی شنیدم:

«بیشتر حواست رو جمع کن بچه جون.»

با ترس و تعجب به اطراف نگاهی انداختم.

کسی را ندیدم.

صدا با لحنی ارام و مهربان‌تر گفت: من زیر پات هستم بچه..»

به پاهام نگاهی انداختم.

سنگ طوسی رنگی که گِل اطرافش را پوشانده بود، خودش را تکان می‌داد.

با تعجب زیر لب گفتم:

«نه امکان ندارد، من خواب می‌بینم.»

سنگ با حالتی ناامید به من خیره شد:

«پسر مگه عقلت تکون خورده؟ من واقعی واقعی هستم.»

ــ واقعی واقعی؟

ــ شک داری؟

با قیافه‌ای متحیر به سنگ خیره شدم.

سنگ گفت: چرا اینجا هستی؟ مگه مرض داری که من را از خواب می‌پرونی؟

بی‌اختیار لبخند زدم.

«تا حالا نمی‌دونستم سنگ‌ها هم می‌خوابند.»

جواب داد: «وا؟ این چه حرفیه.»

سنگ با حالتی عصبانی‌تر جواب داد:

«جواب منو بده. چرا اینجایی؟»

با بغض گفتم: «با پدر و مادرم اومده بودیم جنگل، من دنبال یک پروانه اومدم و گم شدم.»

ــ آخه کی دنبال یک پروانه غرغرو میره؟

پرسیدم: مگه پروانه‌ها غرغرو هستند؟

ــ آره بابا، تا چند سال هر روز یک پروانه کنارم می نشست. همیشه ناراضی بود و غر می زد.

کنار سنگ نشستم.

سنگ گفت:

«من چندین سال هست که اینجا هستم. اگر بخوای تا پدر و مادرت پیدات کنند برات چند تا چیز که خودم به چشم خودم دیدم رو تعریف کنم تا حوصله ات سر نره.»

از خوشحالی لبخند زدم.

به او نگاهی انداختم و گفتم: این عالیه.

شروع کرد به تعریف کردن:

«سالها پیش، زمانی که شما انسان ها فکر کنم آن را صفویه می نامید، کاروانی از اینجا می گذشت.

همین حدود بود که اطراق کردند، نیمه های شب پسر و دختری از چادر سرا ها بیرون زدند.

عاشقانه به هم خیره شدند و زیر نور ماه برای همدیگر اشعار عاشقانه و زیبایی می خواندند. صدای نرم و لطیف دخترک را هنوز به یاد دارم.

صبح روز بعد دختر و پسر را در همین نقطه به درختی بستند.

بعد ها فهمیدم آنها از دو قبیله متفاوت و دشمن با هم بودند. وصلت این دو قبیله با هم ننگین بود.

سرانجام دخترک و پسرک پس از سه روز و سه شب از گرسنگی هنگامی که به درختی بسته شده بودند جان باختند.»

آه کشیدم.

دلم به درد آمده بود.

گفتم:«گناه داشتند!»

سنگ لبخند تلخی زد:

«زندگی از اول تا آخر درد و تلخیست با رگه های از شادی و خوشی.»

غرغر کردم:

«پس زندگی به چه دردی می خورد؟»

سنگ لبخند زد و گفت:

«امید پسر جان... امید...»

در حالی که چشمانم از تعجب گشاد شده بود گفتم:

«امید؟؟ منظورت چیه؟»

«امید زندگی را زیباتر تر می کند.

هر لحظه امید داشته باش.»

با ناامیدی گفتم: یعنی مادرو پدرم منو پیدا می کنند؟

«گفتم امید داشته باش دیگه پسر.»

آه بلندی کشیدم.

گفت: بریم برای داستان بعدی؟

سر تکان دادم.

«دوره قاجار بود، نمی دانم چه سالی، پسر جوانی هر روز به این نقطه جنگل می آمد و چهره دختری را روی من حک می کرد.

حدود صد ها روز کنار من می نشست و به چهره دختر که روی من حک کرده بود نکته می کرد و لبخند میزد. اگر دقت کنی هنوز هم آثار قلم او را می بینی.»

خندیدم: این یکی خیلی جالب بود.

گفت: حالا بعدی را گوش کن.

سرم را تکان دادم و با خوشحالی به او لبخند زدم.

گفت:

«سال‌ها پیش در این جنگل به مدت چندین ماه مرد جوان قد بلندی زندگی می کرد. هر روز طول جنگل را قدم می زد و برای خود خانه ای بر پا کرده بود. اما پس از چند ماه بالاخره چند افسر پلیس او را دستگیر کردند و بردند. هیچ وقت نفهمیدم جرم آن مرد چه بود یا چرا او را دستگیر کردند اما یکی از جالب و مرموز ترین خاطرات من همینه.»

به مردی که سنگ می‌گفت فکرمی کردم که ناگهان مادر و پدرم را از دور دیدم.

با خوشحالی فریاد زدم و خندیدم...

اما قبل از اینکه خنده ام تمام شود همه چیز سیاه و تار شد....

چند ثانیه بعد من توی اتاقم بودم.

روی تختم.

هر چیزی که دیده بودم خواب بود.

آه کشیدم و به سنگ فکر کردم.

چه رویای زیبایی بود....

سنگداستان
۰
۰
محمدجواد
محمدجواد
نوجوانی ۱۳ ساله از بابل
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید