بیاختیار میدویدم.
هر چه می دویدم انگار جنگل تمام نمی شد.
با سرعت بیشتری به سمت جلو پیش میرفتم.
بوی چوب درخت کهنه و بوی خوش سبزه ها همراه من بودند.
آنقدر استرس داشتم که نمیتوانستم تمرکز کنم.
فقط میدویدم...
ناگهان قبل از آنکه بتوانم خودم را جمع و جور کنم پایم به سنگی گیر کرد و روی زمین افتادم.
به سختی بلند شدم.
زخم عمیقی روی زانوانم ایجاد شده بود.
نفس عمیقی کشیدم.
با گریه گِلهای روی پایم را پاک کردم.
صدایی شنیدم:
«بیشتر حواست رو جمع کن بچه جون.»
با ترس و تعجب به اطراف نگاهی انداختم.
کسی را ندیدم.
صدا با لحنی ارام و مهربانتر گفت: من زیر پات هستم بچه..»
به پاهام نگاهی انداختم.
سنگ طوسی رنگی که گِل اطرافش را پوشانده بود، خودش را تکان میداد.
با تعجب زیر لب گفتم:
«نه امکان ندارد، من خواب میبینم.»
سنگ با حالتی ناامید به من خیره شد:
«پسر مگه عقلت تکون خورده؟ من واقعی واقعی هستم.»
ــ واقعی واقعی؟
ــ شک داری؟
با قیافهای متحیر به سنگ خیره شدم.
سنگ گفت: چرا اینجا هستی؟ مگه مرض داری که من را از خواب میپرونی؟
بیاختیار لبخند زدم.
«تا حالا نمیدونستم سنگها هم میخوابند.»
جواب داد: «وا؟ این چه حرفیه.»
سنگ با حالتی عصبانیتر جواب داد:
«جواب منو بده. چرا اینجایی؟»
با بغض گفتم: «با پدر و مادرم اومده بودیم جنگل، من دنبال یک پروانه اومدم و گم شدم.»
ــ آخه کی دنبال یک پروانه غرغرو میره؟
پرسیدم: مگه پروانهها غرغرو هستند؟
ــ آره بابا، تا چند سال هر روز یک پروانه کنارم می نشست. همیشه ناراضی بود و غر می زد.
کنار سنگ نشستم.
سنگ گفت:
«من چندین سال هست که اینجا هستم. اگر بخوای تا پدر و مادرت پیدات کنند برات چند تا چیز که خودم به چشم خودم دیدم رو تعریف کنم تا حوصله ات سر نره.»
از خوشحالی لبخند زدم.
به او نگاهی انداختم و گفتم: این عالیه.
شروع کرد به تعریف کردن:
«سالها پیش، زمانی که شما انسان ها فکر کنم آن را صفویه می نامید، کاروانی از اینجا می گذشت.
همین حدود بود که اطراق کردند، نیمه های شب پسر و دختری از چادر سرا ها بیرون زدند.
عاشقانه به هم خیره شدند و زیر نور ماه برای همدیگر اشعار عاشقانه و زیبایی می خواندند. صدای نرم و لطیف دخترک را هنوز به یاد دارم.
صبح روز بعد دختر و پسر را در همین نقطه به درختی بستند.
بعد ها فهمیدم آنها از دو قبیله متفاوت و دشمن با هم بودند. وصلت این دو قبیله با هم ننگین بود.
سرانجام دخترک و پسرک پس از سه روز و سه شب از گرسنگی هنگامی که به درختی بسته شده بودند جان باختند.»
آه کشیدم.
دلم به درد آمده بود.
گفتم:«گناه داشتند!»
سنگ لبخند تلخی زد:
«زندگی از اول تا آخر درد و تلخیست با رگه های از شادی و خوشی.»
غرغر کردم:
«پس زندگی به چه دردی می خورد؟»
سنگ لبخند زد و گفت:
«امید پسر جان... امید...»
در حالی که چشمانم از تعجب گشاد شده بود گفتم:
«امید؟؟ منظورت چیه؟»
«امید زندگی را زیباتر تر می کند.
هر لحظه امید داشته باش.»
با ناامیدی گفتم: یعنی مادرو پدرم منو پیدا می کنند؟
«گفتم امید داشته باش دیگه پسر.»
آه بلندی کشیدم.
گفت: بریم برای داستان بعدی؟
سر تکان دادم.
«دوره قاجار بود، نمی دانم چه سالی، پسر جوانی هر روز به این نقطه جنگل می آمد و چهره دختری را روی من حک می کرد.
حدود صد ها روز کنار من می نشست و به چهره دختر که روی من حک کرده بود نکته می کرد و لبخند میزد. اگر دقت کنی هنوز هم آثار قلم او را می بینی.»
خندیدم: این یکی خیلی جالب بود.
گفت: حالا بعدی را گوش کن.
سرم را تکان دادم و با خوشحالی به او لبخند زدم.
گفت:
«سالها پیش در این جنگل به مدت چندین ماه مرد جوان قد بلندی زندگی می کرد. هر روز طول جنگل را قدم می زد و برای خود خانه ای بر پا کرده بود. اما پس از چند ماه بالاخره چند افسر پلیس او را دستگیر کردند و بردند. هیچ وقت نفهمیدم جرم آن مرد چه بود یا چرا او را دستگیر کردند اما یکی از جالب و مرموز ترین خاطرات من همینه.»
به مردی که سنگ میگفت فکرمی کردم که ناگهان مادر و پدرم را از دور دیدم.
با خوشحالی فریاد زدم و خندیدم...
اما قبل از اینکه خنده ام تمام شود همه چیز سیاه و تار شد....
چند ثانیه بعد من توی اتاقم بودم.
روی تختم.
هر چیزی که دیده بودم خواب بود.
آه کشیدم و به سنگ فکر کردم.
چه رویای زیبایی بود....
