تاریکی

۱۴۰۵,۶,۱۹

جهان ما روشن بود.

البته تا چند ماه پیش.

چند

ماه پیش نیروی تاریکی حمله کرد.‌

نیروی بزرگ و قدرتمندی که اعضا آن موجوداتی معلق در هوا بودند که کاملا سیاه بودند و چشمانشان آنقدر سرخ بود که انگار گلوله های آتش هستند.

نیروی تاریکی فرمانده خونخوار، ترسناک و بی‌رحمی داشتند که به ارباب تاریک معروف بود.

ارباب تاریک و نیرو های تاریکی هر بیست روز یکبار به جهان ما حمله ور می‌شدند.

بازار ها را به هم می‌ریختند.

خانه ها را ویران می کردند.

و هر چه می‌توانستند به غارت می بردند حتی کودکان و خردسالان مردم.‌..

آن روز، در تقویم بزرگ شهر، روز بیستم خط خورد.

هر وقت بیستمین روز، خط می خورد، یعنی آن روز، نوبت آمدن نیروی تاریکی بود.

بازار ها خیلی زود بسته شدند.

تا بعد از ظهر، همه بازار ها و دکان ها بسته شده بود.

مردم در خانه های خود پناه گرفته بودند و در و پنجره ها را بسته بودند.

هیچ کس در خیابان به چشم نمی خورد…

من و برادرم از پشت پنجره به صورت پنهانی، بیرون را نگاه می کردیم.

فقط یک ساعت مانده بود تا آمدن نیروی تاریکی و ارباب تاریک…

ولی ناگهان نیروی تاریکی در افق دیده شد.

با سرعتی باورنکردنی در حالی که در هوا معلق بودند به سمت شهر ما می آمدند.

طولی نکشید تا نیروی تاریکی به شهر رسید.

برادرم از ترس طاقت دیدن نداشت و از جلوی پنجره کنار رفت.

ولی من با اشتیاق در حال تماشای نیرو تاریکی و ارباب تاریک بودم.

ارباب تاریک ترسناک به نظر می آمد.

بار اولی بود که او را می‌دیدم.

چند باری نیرو تاریکی را دیده بودم اما ارباب تاریک را نه.

اعضا نیروی تاریکی، بدنی قهوه ای از و کوچکتر نسبت به اربابشان داشتند.

ارباب تاریک، بدنی سیاه، تاریک و محو تر و چشمانی سرخ تر نسبت به نیروهای تاریکی داشت.

ارباب تاریکی دستش را بالا آورد و تکان داد.

نیرو هایش بی درنگ و با سرعت شروع کردن به گشتن و نابود کردن شهر.

همه مردم پول و سکه ها را در جایگاه چوبی کنار خانه خود گذاشته بودند.

چند مامور تاریکی که نژادشان با نیروی تاریکی فرق داشت و جایماهشان از ایشان بالا تر بود شروع کردن به جمع آوری این سکه ها از جایگاه مخصوص چوبی کنار هر خانه.

تا آنکه به خانه بغلی ما رسیدند.

ناگهان دستی را زدی شانه ام حس کردم.

مادرم بود.

مادر، بی درنگ مرا سمت خودش کشید و آهسته طدری که فقط من بشنوم گفت:

«چی کار می کنی؟ اگر ببیننت چی؟»

گفتم: مامان ولم من، بزار نگاه کنم.

تا مادرم دهان باز کرد، صدای جیغ بلندی شنیدیم.

خودم را از مامان رها کردم و رفتم پشت پنجره.

چند مامور تاریکی دور زنی جمع شده بودند، زن جیغ میزد.

مامور تاریکی ای که تاج سیاهی بر سر داشت در حال سوال پرسیدم از زن بود:

«چرا توی جایگاه تو پول و سکه نبود؟»

زن زار زار گریه می کرد.

با صدایی گرفته گفت: به خدا پول سیر کردن فرزندم رو هم ندارم. شوهرم فوت کرده و ما پول نداریم.

ارباب تاریک که صدای جیغ و فریاد را شنید نزدیک زن آمد.

نفهمیدم چه شد، فقط چشمان ارباب درخشیدند و ناگهان زن، چند متر آن طرف تر پرت شد.

خیلی ترسیدم.

شنیده بودم که ارباب تاریک همچین کاری هایی بلد است اما اینکه خیلی ترسناک و جالب بود.

انگار چشمان ارباب تاریک، قدرتی عظیم و غیرقابل باور داشت….

فرزند زن کمی جلو آمد.

پسری بود خردسال.

شاید شش ساله.

ارباب تاریک نعره ای زد.

از صدای نعره من از جای پریدم.

مادرم هم بی اختیار از ترس تکانی خورد.

می توانستم از پشت پنجره های خانه های دیگر، افرادی را ببینم که مثل ما به تماشا نشسته بودند.

برخی از نیرو های تاریکی و ماموران تاریکی پشت اربابشان ایستاده بودند و به تماشا نشسته بودند.

اماا برعکس همه، پسرم خردسال نترسید.

ارباب که خشمگین شده بود نعره بلند ترس سر داد، آنا باز هم پسر نترسید.

ارباب تاریک، کلافه شده بود، ناگهان دیدم که چشمانش درخشیدند.

ترسیدم و چشمانم را بستم.

اما باز هم اتفاقی نیفتاد.

پسرک با همان حالت شیرین کودکانه گفت:

«من ازت نمی ترسم…»

ناگهان بدن ارباب تاریک لرزید.

ارتفاعش کم شد و افتاد زدی زمین.

ارباب نعره ای زد تا خود را نجات دهد اما دیگر دیر شده بود.

ارباب آب شده بود و چیزی مانند نفت روی زمین دقیقا جایی که تازه ارباب زمین افتاده بود، مانده بود.

بدن همه نیرو ها و ماموران تاریکی نیز لرزید.

آنها نیز روی زمین افتادند و بر جای ایشان، آدمی بلند شد.

هر کدام از نیرو ها و ماموران تاریکی تبدیل شده بود به انسان.

با چشمانی گرد شده خیره شده بودم.

مردی که تازه از شکل مامور تاریکی به انسان تبدیل شده بود جلو آمد.

فریاد زد:

«ای مردم نترسید. که ما همگی انسان هستیم. سال ا پیش ارباب تاریک ما را اسیر کرده بود و ما را تبدیل به مامور یا نیرو تاریکی کرد. عمر ارباب تاریک، پانصد هزار سال هست. این ارباب، حدود سیصد هزار سال عمر کرده بود و تا او نمی مرد، ما نمی توانستیم دوباره تبدیل به انسان شویم.

انا، این کودک از ارباب پلید تاریک نترسید. و این رمز نابودی ارباب تاریک بوده. و ما نیز بالاخره از این طلسم و اسارت چندین ساله آزاد شدیم!»

مردم با شادی از خانه های خود بیرون آمدند و کودک خردسال را در آغوش کشیدند.

و اینگونه بود که کودکی فقط با گفتن من از تو نمی ترسم، اربابی پلید و قدرتمند را نابود ساخته بود، انسان های زیادی را از اسارت و طلسم ارباب نجات داده بود و جهان ما را دوباره روشن و امن کرده بود…