سلام دوستان
باید بگم که شما شاید این داستان به چشم یک داستان نبینید، چیزی شبیه یک انشا و خاطره نویسی ببینید.
ولی لطفاً این موضوع به چشمتان نیاد و با عشق به داستان نظر بدید.
مثل عشقی که بند ضخیمِ فقر از یک نوجوان می گیرد.

نکته: این داستان خیالی بوده و زاده ذهن من. همچنین راوی تمام داستان همان پسر بچه است که در داستان با او آشنا میشوید و همه مطالب عقیدههای او هستند و لطفاً به یاد داشته باشید این مطالب عقیدهها و نظرات من نیستند. 🙏🏻
داستان:
پدرم همیشه می گفت فقر هیچ وقت مانع پیشرفت انسان نیست.
ولی من همیشه با او مخالف بودم.
پدرم به زور توانسته بود خرج مدرسه من را بدهد.
ولی تا پنجم دبستان.
وقتی رفتم ششم فهمیدم خانواده پول شهریه مدرسه رو نداره.
وقتی رفتم هفتم فهمیدم یک سال دیگه هم از مدرسه خبری نیست.
اما دیگر وقتی سنم به اندازه افرادی که به کلاس هشتم میرفتند رسیده بود مطمئن بودم دیگر خبری از مدرسه رفتن نیست.
یادم است آن زمانها که مدرسه میرفتم، یک پسری بود به نام مهرسام.
پدربزرگ مهرسام یکی از سه سهامدار مدرسه بود و پدر او بی شک یکی از ثروتمندترین افرادی بود که در کل عمرم دیده ام.
همه مدرسه به مهرسام احترام می گذاشتند، حتی ناظمین و دبیران.
ولی من مطمئن بودم مهرسام آینده خوشی داره.
با این همه ثروت و پول پدرش قطعاً تو یکی از بهترین دانشگاههای ایران درس میخونه و اونقدر پول داره که به نظرم اگر درس هم نخونه، کار نکنه و فقط پول خرج کنه باز هم پول کم نمیاره.
با این فکر ها بیشتر مطمئن میشدم که حرف بابا در مورد اینکه فقر مانع پیشرفت انسان نمیشه مخالف میشدم.
کاش فقر وجود نداشت...
معتقدم انسان ها توی زندگیشون کلی آرزو دارند و ای کاش. من اگر همه این ای کاشها که ازشون استفاده میکنیم واقعی بودند دیگر کلمه ای کاش وجود نداشت و دنیا کامل نبود.
از وقتی به دنیا اومدم فهمیدم بندی محکم من رو بسته.
بندی ضخیم به نام فقر.
پدرم ماشین نداشت.
خانه نداشت.
پول و پس انداز نداشت.
اما خیلی چیز های دیگه داشت:
. فقر
. دست های پینه بسته
. قرض
من خیلی زودتر از آنکه باید، بزرگ شدم.
فقط وقتی ۱۰ سالم بود فقر رو بیشتر از هر آدم بزرگی زیر پوست و خونم درک کردم.
اما مادرم چی؟
مادرم زنی بود محجبه و ۴۴ ساله.
با چشم هایی که از این دنیا خسته شده بود.
چشم هایی که تمنا می کردند دیگر بس است.
با بدنی خستهتر از چشمهایش که تمنا میکرد و زور میزد این بند ضخیم را باز کند ولی تلاش او بیفایده بود.
یادم می آید سالها پیش خواهری داشتم که وقتی اول دبستان بودم، وقتی هنوز مدرسه می رفتم فوت کرده بود.
همیشه دلم می خواست مثل بچههای عادی برم مدرسه و درس بخونم.
ولی همون بند ضخیم، فقر من رو بسته بود.
ناچار کتابهای قبلیم را می آوردم.
آنقدر آنها را مرور کرده بودم که خط به خطش را حفظ بودم.
تنها کاری که می توانستم برای سواد خودم بکنم خوندن درس های بود که چند سال پیش توی مدرسه یاد گرفته بودیم.
ای کاش مدرسه می رفتم.
ای وای باز هم همون ای کاش ها.
وقتی من بچه بودم، ما خونه داشتیم.
ماشین نداشتیم ولی خونه چرا.
یک خونه کوچک و نقلی پنجاه و دو متری.
ولی کوچ کردیم.
چون خونمون رو برای قرض پدرم فروخته بومدیم.
این اولین کوچ ما نبود آخری هم نبود.
چند بار دیگر هم کوچ کردیم تا بالاخره در یک خونه ۴۹ متری تک خواب اجازه ای ساکن شدم.
هر سال که می اومد وضع ما بدتر می شد.
اوایل مدرسه می رفتم، خونه داشتیم، پدرم آنقدر خسته، درمانده و بی اعصاب نبود، غذا کافی برای خوردن داشتیم و کمی پس انداز.
اما هرساله وضع ما بدتر شد.
نه غذای کافی داشتیم نه خونه.
و نه من مدرسه می رفتم.
خواهر بی گناه من وقتی تنها ۱۳ سال سن داشت به دلیلی که هنوز کشف نکردم فوت کرد.
اما هر چه از پدر و مادرم دلیل مرگش را می پرسم جواب درستی نمی دهند.
صبح بیدار شدم و دیدم خواهرم خانه نیست.
از آنجا که هیچ وقت قبر خواهرم رقیه رو به من نشون ندادند شاید خواهرم اصلا نمرده. امکان این نظریه اصلا کم نیست.
از والدین من همچین دروغ های بزرگی بعید نیست.
مثلاً برای مدرسه ام دروغ های بزرگی مثل:
«به نظرمون یک دوره مدرسه نرو، خیلی خسته شدی و درس ها بهت فشار آورده.»
«مدرست اصلا خوب نیست باید عوضش کنیم. ولی ممکنه یک مدت مدرسه گیر نیاریم و بدون مدرسه بمونی.»
ولی سر آخر ماجرای فقر لو رفت و فهمیدم همه چیز تقصیر همون بند ضخیم لعنتی هست.
می دونم والدینم برای اینکه خجالت می کشیدند بگند:
ما پول نداریم که بفرستیمت مدرسه این همه دروغ بزرگ گفتند ولی من بزرگ شدم.
حق منه که بدونم.
ولی من به ماجرای مرگ خواهرم مشکوکم.
ای کاش روزی بالاخره واقعیت رو درک کنم.
ای وای، باز هم همون ای کاش های تکراری.
پدرم کدام تکرار می کند فقر مانع پیشرفت انسان نیست.
و من هر بار که او این کلمات را به زبان میآورد، بیشتر از قبل مطمئن میشوم که این بند ضخیم مانع پیشرفت من شده و خواهد شد.
ولی بر این اعتقادم برخی (گروه ثروتمندان) فقط می توانند همانجا نشسته باشند و هیچ کار نکنند ولی پیشرفت کنند.
چون آنها را بند ضخیمی اسیر نکرده و حتی دست یاریگری به نام ثروت آنها را بالا میکشد.
اما گروه دیگری نیز هست که نه بند ضخیم دارند نه دست یاریگر.
آنها گروه متوسط جامعه هستند که نه فقر دارند و نه ثروت آنچنانی.
آنها فقط باید بلند بشوند و سپس راه بروند و به آرزوهای خودشان برسند.
البته این بلند شدن هم ممکن است خیلی سخت باشد، ولی روزگارشان بهتر از کسانی هست که بند ضخیم فقر آنها را اسیر کرده.
اما گروه سوم جامعه که خانواده ما جز آن است، گروهی است که ما را بند ضخیمی به نام فقر اسیر کرده.
اگر اعضای این گروه بخواهند راه بروند باید ختیهای بیشتری بکشند و کارهای بیشتری انجام دهند.
آنها اول باید بندها را به سختی باز کنند که جز سختترین مراحل کل زندگی هست، سپس تازه تبدیل میشوند به گروه دوم که نه بند ضخیمی آنها را بسته و نه دست یارگری دارند. ولی زحمت بلند شدن و بعد اگر توانستند راه رفتن هم وجود دارد.
از نظر من جامعه به این سه دسته که گفتم تبدیل میشود اما هر کدام از دستهها به ۵ یا ۴ دسته کوچکتر دیگر تقسیم میشود مثلاً در گروه دوم افرادی هستند که در پایینترین طبقه گروه خود هستند و بند نازکی آنها را بسته.
ولی در گروه سوم یعنی گروه فقرا هر طبقه که پایینتر که میروی و این بند، ضخیم و ضخیمتر میشود و حتی در طبقه پایین ممکن است تبدیل شود به زنجیر.
اما من آرزو می کنم هیچ پسر یا دختر نوجوانی اسیر این بند ضخیم نشه.
ای کاش این بند ضخیم وجود نداشت.
(باز هم همان ای کاشهای تکراری و توخالی. که آدم فقط با ای کاش گفتن وقت خود را حروم میکند و خود را غمگینتر.)
پ.ن:
امیدوارم از داستان خوشتون اومده باشه، همونطور که اول داستان گفتم ممکنه اون رو یک انشا ببینید یا یک خاطره نویسی. که لطفاً براتون مهم نباشه و به اسکلت و داستان اصلی نظر بدید.
سعی کردم با این داستان دغدغهها و ناراحتیهایی که یک نوجوان که خانواده فقیری دارد تجربه میکند را نشان دهم.
امیدوارم در داستان این موضوع نمایان باشد و شما متوجه آن شده باشید. 🙏🏻